Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος είναι....εδώ!

Η Δημοκρατική Αριστερά ενα πολιτικό πείραμα που σε εναμιση μήνα κλείνει ένα χρόνο ζωής, αλλά όπως συνηθίζουμε να επανάλαμβάνουμε, συνεχίζει μια πορεία, που ξεκίνησε ουσιαστικά το 68 και περνώντας μέσα από πολλές συμπληγάδες έφτασε σήμερα 40 χρόνια μετά, να προσπαθεί ξανά ως ορατός και ιδιαίτερος χώρος της αριστεράς, να κάνει την ύστατη προσπάθεια για παρεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις στην πολιτική , κοινωνική και πολιτιστική ζωή της χώρας μας.

 Η παρουσία και η παρέμβαση απέδοσε καρπούς κυρίως στις μεγάλες αλλαγές (που η ιστορία ελπίζω να τις κρίνει ως τέτοιες), που έγιναν στους μεγάλους Δήμους της χώρας. Ομως στην κεντρική πολιτική σκηνή, εκεί που σήμερα παίζεται εν πολλοίς το μέλλον της χώρας, κάτω από δύσκολες και δυσβάσταχτες συνθήκες, που διαμορφώνεται ένα τοπίο στην ομίχλη, ο παρεμβατικός λόγος της δεν δείχνει να έχει την εμβέλεια και την αποτελεσματικότητα που απαιτούν οι καιροί, που ειδικά αυτήν την στιγμή δεν είναι "μενετοί".

Η Δημοκρατική Αριστερά δεν ήλθε και δεν δημιουργήθηκε για να προστεθεί στην λίστα των αριστερών κομμάτων, προσθέτοντας  μια ακόμη καταγγελτική φωνή χωρίς αντίκρυσμα και κυρίως χωρίς ενδιαφέρον, για την μεγαλη πλειοψηφία των πολιτών. Η μεταρρυθμιστική και ανατρεπτική διάθεση της του πρώτου καιρού, εκτονώθηκε στο συνέδριο και απέκτησε σιγα-σιγα μια μορφή "εκλογίκευσης" των απόψεων της, θυμίζοντας λιγο το "και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ". Αδυνατεί-ενώ έχει θέσεις-να προσδιορίσει ένα σαφές πεδίο προτάσεων εξόδου απο την κρίση, στο οποίο να καλέσει τις δυνάμεις που διοικούν την χώρα σε συμπαράταξη και σε κοινές προσπάθειες. Και αν το κάνει είναι τόσο μικρά τα βήματα, που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τα γιγαντιαία της επερχόμενης καταρρευσης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Δεν εξαντλεί τις δυνατότητες που έχει να αναδείξει το ξάστερο ευρωπαικό της πρόσωπο, αφήνοντας αντιευρωπαικές και λαικίστικες φωνές να λυμαίνονται την αγανάκτηση του κόσμου ενάντια σε μια Ευρώπη που είναι ένα και ίσως το μόνο πεδίο αγώνων που απαιτούνται σήμερα, για την συνέχεια μιας παραδοσης αυτής της ηπειρου, κοινωνικών και πολιτιστικών αγώνων.

Πρέπει να αφηγηθούμε και να περιγράψουμε το "αύριο" της πατρίδας μας και της Ευρώπης, να δηλώσουμε ρητά τι πρέπει να διορθωθεί εντός και τι να προσπαθήσουμε να δημιουργηθεί εκτός, χωρίς φοβίες και αναστολές. Να δείξουμε και στο κομμάτι εκείνο των καλομαθημένων τόσα χρόνια συμπατριωτών μας, ότι πρέπει να συναισθανθούν κι αυτοί, ότι οι ευθύνες δεν αγγίζουν μόνο τις ηγεσίες. Τον μικρό του ρόλο τον έχει παίζει ο καθένας και η καθεμία απο μας. Ας ξεχάσουμε επι τέλους το 3%. Δεν είναι εξάλλου αυτό το κύριο ζήτημα σήμερα.

 Ο ρόλος της κοκκινοσκουφίτσας που μαζεύει μανιτάρια και λουλούδια δεν της πάει της ΔΗΜ.ΑΡ., όταν ο λύκος καραδοκεί πίσω από κάθε δεντρο. Ο Λύκος είναι εδώ και πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε κατάματα και χωρίς φόβο , ούτε του πολιτικού κόστους, (αλλοίμονο αν πέσουμε σ αυτήν παγίδα), αλλά ούτε και της δυσκολίας που τα ίδια τα προβλήματα προβάλλουν. Το τρένο ηδη περνά απο μπροστά μας και δεν φαίνονται και πολλοί επιβάτες επάνω. 'Θέλει αρετήν και τόλμην....." τελικα.

Σόλων Σαρακενίδης

ΟΑΠ - ΔΕΗ: Μια καθαρή περίπτωση απεχθούς χρέους

"Από τις χιλιάδες δανειακές συμβάσεις, υπάρχει μία, η οποία έχει κυρωθεί με νόμο (2773/1999) η οποία φορτώνει τους φορολογούμενους με απεχθές χρέος. Πρόκειται για την ανάληψη από το δημόσιο της υποχρέωσης κάλυψης των ελλειμμάτων του Οργανισμού Ασφάλισης Προσωπικού (ΟΑΠ) ΔΕΗ."

Ο Γιώργος Προκοπάκης ξεφλουδίζει, απολαυστικά και με ακρίβεια, ένα μέρος από τα έργα και τις ημέρες  της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. 

Μια καθαρή περίπτωση απεχθούς χρέους

του Γιώργου Προκοπάκη

Θα έχετε πληροφορηθεί ότι μια μερίδα συμπολιτών μας προωθεί την δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) για το χρέος. Στόχος της ΕΛΕ είναι να αναδείξει μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους ωςαπεχθές, δηλαδή, ότι έχει συναφθεί εν αγνοία του ελληνικού λαού, τα κεφάλαια χρησιμοποιήθηκαν όχι προς όφελος των πολιτών αλλά προς όφελος των κυβερνητικών αξιωματούχων που συνήψαν τη δανειακή σύμβαση και των δανειστών - η φαυλότης της όλης διαδικασίας ήταν εν γνώσει των δανειστών. Ένα τέτοιο χρέος δεν πληρώνεται!

Από τις χιλιάδες δανειακές συμβάσεις, υπάρχει μία, η οποία έχει κυρωθεί με νόμο (2773/1999) η οποία φορτώνει τους φορολογούμενους με απεχθές χρέος. Πρόκειται για την ανάληψη από το δημόσιο της υποχρέωσης κάλυψης των ελλειμμάτων του Οργανισμού Ασφάλισης Προσωπικού (ΟΑΠ) ΔΕΗ. Η κάλυψη είναι έναντι του αποθεματικού το οποίο υποτίθεται θα είχε σχηματισθεί επί πενήντα έτη. Μόνο τα δύο τελευταία χρόνια έχουν καταβληθεί από τον τακτικό προϋπολογισμό 604 εκατομμύρια € το 2010 και έχουν εγγραφεί στον προϋπολογισμό 2011 άλλα 600 εκατομμύρια € (εκ των οποίων το 35% ή 210 εκατομμύρια € έχει ήδη εκταμιευθεί το πρώτο τρίμηνο). Το χαριτωμένο είναι ότι, τα ελλείμματα του ΟΑΠ ήταν 850 εκατ € και με αγώνα η κυβέρνηση κατάφερα να πληρώσει μόνον 600 εκατ €! Αν αναρωτιέται κανείς “πώς βγαίνουν τέτοια ελλείμματα;”, δεν έχει παρά να ανατρέξει στο άρθρο 34 του 2773/1999, στο οποίο κυρώνεται η συμφωνία Βενιζέλου-ΓΕΝΟΠ της 30/7/99 στην οποία προβλέπεται ότι “... το Κράτος αναλαμβάνει την πλήρη κάλυψη με τις αναγκαίες καταβολές,... όλων των αναγκών του νέου ασφαλιστικού φορέα, καθώς και των εν γένει υποχρεώσεών του”. Με άλλα λόγια, διαχειριστείτε όπως θέλετε παιδιά τα ασφαλιστικά, εμείς είμαστε εδώ.

Για να έχουμε αίσθηση των μεγεθών, τα ελλείμματα ΟΛΩΝ των ασφαλιστικών ταμείων που καλύπτονται από τον προϋπολογισμό είναι περίπου 11 δισ €, ή περίπου 2.200 € ανά απασχολούμενο. Δηλαδή, για κάπου 5 εκατομμύρια Έλληνες εργαζόμενους, η ασφαλιστική και συνταξιοδοτική κάλυψη των ιδίων και οι συντάξεις των παλιών συναδέλφων τους καλύπτονται με τις εισφορές και τσοντάρει λίγο το κράτος. Για τους 21.500 απασχολούμενους στη ΔΕΗ, τα ελλείμματαΜΟΝΟΝ είναι 28.000 € το κεφάλι! Αν προστεθούν οι εισφορές εργοδότη και εργαζομένων, το αφφαλιστικό κόστος ΜΟΝΟΝ φθάνει τα 50.000 € ανά εργαζόμενο, χρόνος μπαίνει – χρόνος βγαίνει. Για κάθε κιλοβατώρα που ο οικιακός καταναλωτής πληρώνει περίπου 9 ευρωλεπτά (και ο επαγγελματίας που κλείνει την επιχείρησή του 6.5) πληρώνονται περίπου 2.2 ευρωλεπτά για το ασφαλιστικό των εργαζομένων!

Μια σειρά καταβολών επ’ αόριστον (perpetuity) ύψους 600 εκατ € αντιστοιχεί σε παρούσα αξία του περιουσιακού στοιχείου για το οποίο γίνονται οι καταβολές ύψους 13.5 δισ € (χρησιμοποιώ επιτόκιο Τρόικα, 4.45%). Δηλαδή, αποδεχόμενοι πλήρως τη λογική ΓΕΝΟΠ ότι «η ΔΕΗ μας (τους) ανήκει», η δανειακή σύμβαση που κυρώθηκε με τον 2773/1999, καταλήγει να αποτιμά στο ευτελές ποσόν των 14 δισ €(το 3.81% της εταιρείας ήταν δωράκι στη δανειακή σύμβαση) ένα περιουσιακό στοιχείο με μέγιστη χρηματιστηριακή αξία (επί εποχής καπιταλισμού-καζίνο, με επικείμενη αύξηση τιμολογίων και ενεργοποίηση της ρήτρας καυσίμου – η ΓΕΝΟΠ αντιστάθηκε και στα δύο και η μετοχή βρέθηκε τούμπα!) περίπου 8 δισ € (σημερινή κεφαλαιοποίηση στο ΧΑ 2.5 δισ €) και λογιστική αξία περίπου 6 δισ €. Τύφλα νάχουν τα δάνεια των «τοκογλύφων» που λέει ο Πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ προς τις μπανανίες της Λατινικής Αμερικής!

Η υποτιθέμενη κερδοφόρος ΔΕΗ, αφού αποζημίωσε με 100 εκατ € τους εργαζομένους για τις μισθολογικές απώλειες των μέτρων που υφίστανται όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες εργαζόμενοι, κατέγραψε το 2010 κέρδη περίπου 550 εκατ €. Δηλαδή, «η πιο κερδοφόρος ελληνική εταιρεία» (κατά ΓΕΝΟΠ) για την ελληνική κοινωνία δεν είναι παρά ένα ζημιογόνο μαγαζί.. Ευτυχώς, η κυβέρνηση (Αλογοσκούφης) είχε αντισταθεί το 2009 και συμφώνησε στην καταβολή μόνον 604 εκατ €, έναντι του υποτιθέμενου ελλείμματος των 850 εκατ € και η εταιρεία ήταν οριακά θετική για τον Έλληνα φορολογούμενο. Το 2008 είχε ούτως ή άλλως μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων ζημίες. Κέρδη ή ζημίες η εταιρεία, αδιάφορο - οι καταβολές ίδιες! Έξυπνος ο δανειστής! Το κορόιδο ποιός είναι;

Από τα παραπάνω είναι νομίζουμε προφανές ότι η συγκεκριμένη δανειακή σύμβαση του ελληνικού λαού, με τον δανειστή που λέγεται εργαζόμενοι ΔΕΗ είναι επαχθής για τον οφειλέτη. Ο μόνος σκανδαλαδώς και ανεξέλεγκτα oφελημένος είναι ο δανειστής.

Η δανειακή σύμβαση έχει κυρωθεί με νόμο. Στην κύρωση βοήθησαν οι διοικήσεις της ΔΕΗ (κυρίως το 1995 με την αποδοχή της εξωφρενικής αναλογιστικής μελέτης) και η πολιτική ηγεσία του1999, με τον κο Ευάγγελο Βενιζέλο να παίζει πρώτο ρόλο. Η σύμβαση αναβαπτίσθηκε το 2007. Οι πολιτικές ηγεσίες, για να εξυπηρετήσουν την πελατεία τους, ή υφιστάμενες εκβιασμό υπό τις απειλές μπλακ-άουτ, ανεγνώρισαν ασμένως το γελοίο: το δημόσιο περιουσιακό στοιχείο δεν είναι καθόλου δημόσιο αλλά ανήκει στα 25 σωματεία της ΔΕΗ. Επέτρεψαν δε τον κατά τη βούληση των συνδικαλιστικών ηγεσιών προσδιορισμό του ύψους συντάξεων και παροχών. Είχαν το προφανές όφελος της ικανοποίησης της πολιτικής πελατείας τους - πληρώνοντάς το κάτι παραπάνω βέβαια, Ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει “προστασία” για να μη στερείται της πολυτέλειας να ανάβει το φως στο σπίτι του και βέβαια την μακροημέρευση του πολιτικού προσωπικού.

Δοθείσης της απειλής του Προέδρου της ΓΕΝΟΠ ότι θα διεκδικήσει δικαστικά το σύνολο της εταιρείας, πέραν των συνήθων απειλών για μπλακ-αουτ, οι λύσεις που διαγράφονται είναι οι ακόλουθες:

1. Ο οφειλέτης, το ελληνικό Δημόσιο δηλαδή, κηρύσσει το δάνειο της ΓΕΝΟΠ απεχθές και αρνείται οποιαδήποτε περαιτέρω καταβολή, λαμβάνει διοικητικά μέτρα κατά των διοικήσεων της ΔΕΗ για τυχόν πρόσθετες παροχές, διώκει ποινικά όλες τις διοικήσεις της ΔΕΗ και της ΓΕΝΟΠ, διώκει τους πολιτικούς που ενεπλάκησαν, διεκδικεί την επιστροφή των επαχθών τοκοχρεολυσίων του απεχθούς δανείου..
2. Τήρηση της νομιμοφάνειας του 2773/1999, με τροποποίηση του άρθου 34 και αναφορά στο ύψος του (αναγκαστικού υποτίθεται) δανείου το οποίο δεν μπορεί να υπερβαίνει ένα ποσοστό της λογιστικής αξίας της εταιρείας. Επί τη βάσει αυτής της αξίας υπολογίζεται το μέγιστο των ετήσιων καταβολών του Δημοσίου ως σειρά επ’ αόριστον καταβολών.
3. Τήρηση του γράμματος του 2773/1999 και λήψη της γενναίας απόφασης για παραχώρηση της ΔΕΗ στη ΓΕΝΟΠ, υπό την εποπτεία της ΡΑΕ– αναβαθμισμένης βέβαια.

Η πρώτη λύση είναι δύσκολο να αποτιμηθεί. Η δεύτερη εξοικονομεί τουλάχιστον 460 εκατ € ετησίως. Η τρίτη είναι και η πιο ελκυστική: (α) εξοικονομούνται 600 εκατ € ετησίως, (β) ο αδιαμφισβήτητος πατριωτισμός και η ανιδιοτέλεια των συναγωνιστών της ΓΕΝΟΠ εγγυάται την απρόσκοπτη λειτουργία της εταιρείας υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, χωρίς αυξήσεις στα τιμολόγια και χωρίς μπλακ-αουτ, (γ) η αποδεδειγμένη διαχειριστική ανικανότητα των συναγωνιστών (κατάφεραν να έχουν ζημίες στον δικό τους Προμηθευτικό Συνεταιρισμό 1.7 εκατ € - προ κρίσης, το 2007, όταν ήταν παχιές οι μύγες – αλήθεια, ποιός καλύπτει αυτές τις μαύρες τρύπες;) εγγυάται την σύντομη επιστροφή στις αγκάλες του Δημοσίου – ή της πλήρους ιδιωτικοποιήσεως. Μετά βεβαιότητος!

Πίσω απο τη βόμβα-Spiegel

του Γιάνη Βαρουφάκη07/05/2011

• Εκτύπωση σελίδας
• Αποστολή με Email
• Διάδοση στο Google
• Διάδοση στο Facebook
• Διάδοση στο Twitter
• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
• Σχόλια

• 

1 εικόνα

"Η κυβέρνηση Παπανδρέου εξετάζει το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ και δημιουργίας δικού της νομίσματος." Όπως ήταν λογικό δεν πρόλαβε να
αναρτηθεί το άρθρο που περιείχε αυτή  την βόμβα στο διαδικτυακό Spiegel και άρχισαν οι διαψεύσεις της κυβέρνησης, των ευρωπαίων ιθυνόντων κλπ.

Ότι η κυβέρνηση ποτέ δεν σκέφτηκε να θέσει θέμα εξόδου από την ευρωζώνη είναι δεδομένο. Από την άλλη, η τιμωρία όσων κατ´ εξακολούθηση διαψεύδονται διαψεύδοντας (αυτά που είναι σίγουρο ότι θα συμβούν μετά από πολύ λίγο) είναι το να μην λαμβάνει κανείς σοβαρά τις διαψεύσεις τους. Όταν μάλιστα η συνήθης διάψευση συνοδεύεται από την συνήθη κατηγορία ότι πίσω από την δημοσίευση κρύβεται συνομωσία καιροσκόπων, η αξιοπιστία της διάψευσης καταποντίζεται ακόμα περισσότερο.

Τι συνέβη λοιπόν; Ακολουθεί η ερμηνεία μου.

Όπως είπα ήδη, η κυβέρνηση  ποτέ δεν σκέφτηκε να θέσει θέμα εξόδου από το ευρώ. Ούτε καν ως διαπραγματευτικό ατού. (Έτσι κι αλλιώς η κυβέρνησή μας δεν έχει διακριθεί για τις διαπραγματευτικές της επιδόσεις. Αν ξεκινούσε τώρα με αυτή την απειλή θα θύμιζε το ποντίκι που απειλεί τον ελέφαντα ότι αν δεν του κάνει το χατίρι θα κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει.) Σημαίνει όμως αυτό ότι το Spiegel δημοσιεύει ψέματα παίζοντας το παιχνίδι κάποιων καιροσκόπων;

Ας σοβαρευτούμε. Πρόκειται για σοβαρό περιοδικό, μέρος κατά κάποιον τρόπο του γερμανικού συστήματος εξουσίας. Ποτέ δεν θα δημοσίευε μια τέτοια βόμβα χωρίς να έχει κάποιο πάτημα μόνο και μόνο για να κάνει το χατίρι κάποιων καιροσκόπων. Αυτό που έκανε ήταν να πάρει μια μικρή αλήθεια, να την σερβίρει χωρίς τις επεξηγήσεις που θα απέτρεπαν την δημιουργία κλίματος πανικού σε όλα τα μήκη και πλάτη, και να περιμένει να δει τι θα γίνει καθώς ο πανικός εξαπλώνεται. Γιατί; Για να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα, εκ μέρους ισχυρών κύκλων του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών κυρίως στην κα. Μέρκελ και, σε κάποιο βαθμό, στον κ. Παπανδρέου.

Ποια ήταν η μικρή αλήθεια στην οποία το γερμανικό περιοδικό στήριξε το μήνυμά του; Ότι (και αυτό είναι κοινώς γνωστό) ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ζητήσει από συνεργάτες του, εδώ και καιρό, να επεξεργαστούν λογιών-λογιών σενάρια, ακόμα και αυτό μιας (απίθανης) αποχώρησης από το ευρώ. Υπό αυτή την έννοια όντως η ελληνική κυβέρνηση έχει εξετάσει και αυτό το ενδεχόμενο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι διανοήθηκε καν να το ενστερνιστεί.

Έτσι λοιπόν "έχτισε" το Spiegel το θέμα του: Αναφέρθηκε στο γεγονός ότι μια (απίθανη) έξοδος από το ευρώ έχει μελετηθεί, δεν αναφέρθηκε καθόλου (παραβιάζοντας την δημοσιογραφική δεοντολογία) στο ότι η έξοδος από το ευρώ δεν συζητείται καν και, κατόπιν, αναφέρθηκε στην χτεσινή συνάντηση στο Λουξεμβούργο όπου κεντρικό θέμα συζήτησης είναι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους (και όχι μόνο). Έτσι, εξ επί τούτου, ξεκίνησε μια φιλολογία περί συζήτησης στο eurogroup εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Γιατί διέπραξε αυτή την δημοσιογραφική παρασπονδία το Spiegel; Για να ενισχύσει καιροσκοπικά παιχνίδια (όπως λέει η κυβέρνησή μας, η οποία με αυτούς τους ισχυρισμούς έχει χάσει το επικοινωνιακό παίγνιο οριστικά); Όχι, βέβαια. Το διέπραξε γιατί (όπως γράφουν και οι Financial Times) το Spiegel είναι ταγμένο στον αγώνα των συμβούλων του γερμανού υπουργού οικονομικών, του κ. Schauble, να πείσουν την γερμανίδα καγκελάριο να σταματήσει να κωλυσιεργεί, να δηλώσει ευθαρσώς ότι το Μνημόνιο απέτυχε, ότι και τα αντίστοιχα μνημόνια της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας δεν θα έχουν καλό τέλος, ότι ήρθε η ώρα της αναδιάρθρωσης του χρέους της περιφέρειας με παράλληλη αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης όλης της ευρωζώνης.

Και γιατί προχώρησε στην χρήση της πυρηνικής βόμβας (δηλαδή της απειλής ότι ένα κράτος-μέλος μπορεί να τεθεί εκτός ευρωζώνης); Η απλή απάντηση είναι: Για να δώσει ένα απτό παράδειγμα στην κα Μέρκελ, και λιγότερο στον κ. Παπανδρέου, ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από την αναδιάρθρωση του χρέους μιας ή περισσότερων χωρών. Υπάρχει η αποδόμηση του ευρώ. Υπάρχει η προοπτική μιας νέας σειράς στοιχημάτων όχι για το ποια χώρα θα χρεοκοπήσει εντός της ευρωζώνης αλλά πόσο γρήγορα θα αρχίσει η σταδιακή διάλυση της νομισματικής ένωσης. Να τους δώσει να καταλάβουν ότι ήρθε η ώρα να τελειώσουν τα ψέματα, τα θαλασσοδάνεια σε πτωχευμένα κράτη, η άρνηση με την οποία αντιμετωπίζεται η τραπεζική Κρίση κλπ κλπ. Να τους εξαναγκάσει να αρχίσουν να συζητούν για αυτά τα οποία έπρεπε να μιλούν ένα χρόνο τώρα.

Περιληπτικά, λοιπόν, ερμηνεύω το δημοσίευμα του Spiegel ως ένα ημι-ψεύδος το οποίο μάλλον ευεργετικό θα είναι για την Ευρώπη γενικά και την Ελλάδα ειδικότερα. Το γερμανικό περιοδικό δεν έγραψε ακριβώς ψέματα. Απλά δεν έγραψε όλη την αλήθεια με σκοπό να τρομάξει τους αρχηγούς των κρατών μας εμφανίζοντας τον μπαμπούλα του σταδιακού ξηλώματος του ευρώ. Γιατί; Με στόχο (α) να δείξει στην κα Μέρκελ το απαίσιο πρόσωπο της πραγματικής απειλής που ελλοχεύει αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία, και (β) να αναγκάσει τον κ. Παπανδρέου να σταματήσει να λέει αυτό που έβαλε τον κ. Πεταλωτή να επαναλάβει ρο βράδυ της Παρασκευής: "Η ελληνική κυβέρνηση έχει ένα πρόγραμμα που τηρεί με επιτυχία, ήδη καταρτίζουμε και σε λίγο θα καταθέσουμε ένα στρατηγικό σχέδιο της χώρας μας για την οριστική έξοδο από την κρίση, τον οδικό χάρτη."

Για να πω το ίδιο πράγμα λίγο διαφορετικά, το δημοσίευμα του Spiegel αποτελεί ένα απλό μήνυμα από κύκλους του γερμανικού υπουργείου οικονομικών: Το Μνημόνιο, κυρίες και κύριοι, απέτυχε. Θα ακολουθήσει μια γενναία αναδιάρθρωση, την οποία πρέπει να φοβόμαστε λιγότερο από την κατάρρευση που θα φέρει η εμμονή στην μη αναδιάρθρωση, και πολλές σημαντικές θεσμικές αλλαγές. Ένα χρόνο μετά, εισερχόμαστε στην μετα-Μνημονιακή εποχή.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Kαλό το Εγώ αλλά με το ΕΜΕΙΣ γνωρίζεις και κόσμο

 Astrid Ζωή Okland 


από την Αthens Voice

Ανήκω στη γενιά της Άπνοιας. Εμείς διαδεχτήκαμε τη γενιά του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος». Ξεκινήσαμε ως η γενιά των € 800 επί Σημίτη· πέσαμε στα € 600 επί Κωστάκη· επί Mind the GAP, είμαστε στα € 400 (με κάτω –σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας– όριο τα € 0). Μα δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Η Άπνοια δεν έχει να κάνει (μόνο) με την τσέπη μας: ‘όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας’ (κλέβω τίτλους, γιατί δεν υπάρχει μία να τους αγοράσω!). Δεν θέλουμε να μείνουμε στην ιστορία ως η γαλήνη πριν τη καταιγίδα αλλά ούτε και ως οι καταλύτες της μηδενιστικής καταστροφής.

Οι παλαιάς κοπής πολιτικοί μάς θυμούνται όποτε έχουμε εκλογές: βουλευτικές, ευρωβουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές. Δεν έχει σημασία το πότε, αρκεί να οδηγούν σε καρέκλες. Όσο το πελατειακό κράτος λειτουργούσε, όλοι έκαναν (κάναμε) τα στραβά μάτια. Τώρα που το μάτι των ψηφοφόρων γυαλίζει, οι επαγγελματίες πολιτικοί –ταρακουνημένοι από τους κραδασμούς που απειλούν με κατάρρευση το σαθρό σύστημα που τους εξέθρεψε– έχουν αρχίσει, στο πλαίσιο μιας καταγέλαστης και αυτιστικής αυτοκριτικής, την κριτική εναντίον μας. Οι νέοι απαξιώνουν την πολιτική γιατί είναι ζαμανφουτίστες, τεχνολάγνοι, ατομικιστές, μπαχαλάκηδες, λαμογιόθρεφτοι, αδιάφοροι, αμόρφωτοι. Εμείς φταίμε, δηλαδή, ας το πάρουμε απόφαση. Αν μπορούσαν, θα μας έσφαζαν σαν την Ιφιγένεια, για να φυσήξει ούριος άνεμος στα κουρελιασμένα τους ιστία. Γιατί, εθελοτυφλώντας, πιστεύουν ότι η Άπνοια είναι σύμπτωμα και όχι η ίδια η αρρώστια.

Οι περισσότεροι πολιτικοί είναι για τα μπάζα. Αυτό το ξέρει η γενιά της Άπνοιας από πρώτο χέρι, το έχει βιώσει. Εκεί που κάνουμε λάθος πολλοί από εμάς είναι όταν απαξιώνουμε τις ιδέες. Η πολιτική οφείλει να είναι ιδέες που έχουν την τύχη να δοκιμάζονται στην πράξη. Κι αν απέτυχαν οι διεφθαρμένοι επαγγελματίες, ας δοκιμάσουμε εμείς, οι άφθαρτοι ερασιτέχνες. Αφού μας απόκλεισαν από το μέλλον τους, ας φτιάξουμε το δικό μας. Να μην περιμένουμε να φυσήξει για να σαλπάρουμε: να γίνουμε εμείς η δική μας κινητήρια δύναμη. Τώρα!

Η συνολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος αναπόφευκτα οδηγεί σε αδιέξοδο απ’ όλες τις απόψεις. (Μιλάω ως μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων. Αν είναι να το ρίξουμε στην παλαβή, γυρίστε σελίδα, κυριολεκτώ, και καλή τύχη!) Πολλοί νομίζουν ότι όσο πιο πολύ καταγγέλλουν, όσο πιο πολύ τάζουν επαναστατικούς παραδείσους, όσο πιο πολύ καταφεύγουν σε αριστερά στερεότυπα κάνουν κάτι. Τρίχες! Πρέπει να μπούμε στο παιχνίδι. Όχι επειδή μπορούμε (που, εν πολλοίς, δεν μπορούμε), όχι επειδή θέλουμε (που, εν πολλοίς, δεν θέλουμε), αλλά επειδή πρέπει. Βαρέθηκα ν’ ακούω στις μεταξύ μας συζητήσεις πως δεν υπάρχουν «πρέπει». Ασφαλώς και υπάρχουν. Το σύστημα είτε θα το αλλάξουμε από μέσα είτε θα το αλλάξουν άλλοι για εμάς, απέξω, δυσάρεστα. Να μείνει απαράλλακτο αποκλείεται. Το μόνο που εύχομαι είναι να μην αλλάξει το σύστημα εμάς.

Ξεφορτωθήκαμε την παλαιά γενιά πολιτικών και μας πήδηξε η νέα. Ε, ας πηδήξουμε μια γενιά (μεταφορικά πάντα). Οι τριαντάρηδες σήμερα είμαστε άπειροι αλλά έχουμε τις θεωρητικές γνώσεις και τις βιωματικές εμπειρίες να προσφέρουμε. Ας μην αφήσουμε πίσω μας το μέλλον. Οι περιστάσεις μας ‘στέρησαν’ (ευτυχώς) τις προοπτικές μιας αλαζονικής πολιτικής καριέρας και τις παραδοσιακές ιδεοληπτικές αγκυλώσεις. Μπορούμε να κάνουμε κάτι και αυτό είναι περισσότερο από το τίποτα, σωστά;

Σκόπιμα δεν αναφέρθηκα μέχρι τώρα στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Όσοι ενταχθήκαμε στη νεολαία ενός νέου κόμματος για την αριστερά των ονείρων μας, θα κάνουμε τη δουλειά μας, που είναι να φέρουμε τα πάνω κάτω: αντί να κατεβάζουμε βιτρίνες, όπως κάποιοι, αντί να κατεβάζουμε καντήλια, όπως όλοι, εμείς λέμε να κατεβάζουμε ιδέες. Κι αν δεν χωράτε εδώ, κάντε το ίδιο αλλού!

Εν κατακλείδι, φίλες και φίλοι (ανεξαρτήτως γενεών και πολιτικών πεποιθήσεων), παραφράζοντας το κάλεσμα ενός αρνητικού πρότυπου των καιρών μας, λέω: σηκωθείτε από ντιβανοκασέλες, καναπέδες, πουφ και βγείτε στην επιφάνεια. Θα μας ακούσουν αν έχουμε κάτι να πούμε!!!

* H Astrid Ζωή Okland είναι μέλος της Επιτροπής Νέων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

«Σοσιαλισμός και αναδιανομή του εισοδήματος»

«Σοσιαλισμός και αναδιανομή του εισοδήματος»

Δήλωση του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φ. Κουβέλη, στη συγκέντρωση για τον εορτασμό της εργατικής πρωτομαγιάς

.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης, επικεφαλής πολυπληθούς αντιπροσωπείας του κόμματος, συμμετείχε στη συγκέντρωση των συνδικάτων για τον εορτασμό της εργατικής πρωτομαγιάς.

Ο Φ. Κουβέλης προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

"Το μήνυμα του φετινού εορτασμού της εργατικής πρωτομαγιάς είναι αγώνας για τα δικαιώματα των εργαζομένων, αγώνας για τα δικαιώματα της κοινωνίας. Η κοινωνία πρέπει όρθια, εξοπλισμένη με τα δικαιώματά της, να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Σε αυτό τον αγώνα κανένας δεν πρέπει να λείπει".

Ερωτηθείς για το σκάνδαλο των υποβρυχίων ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς είπε:

"Πρόκειται για κατάπτωση, πρόκειται για νοσηρότητα, ενός πολιτικού συστήματος που αποσυντίθεται. Η ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος πρέπει να γίνει με όρους κοινωνίας".

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 01/05/2011

Νομιμοποίηση αυθαιρέτων: ένα ακόμη περιβαλλοντικό «πραξικόπημα» εις το όνομα του… ελλείμματος!

 

Τετάρτη, 27 Απρ. 2011 12:55 ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ - ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ

Με μεγάλη σπουδή, το υπουργείο Οικονομικών επιχειρεί να κλείσει τη μεγάλη πληγή των αυθαιρέτων –προ και μετά του 1984– με μια ρύθμιση-«σκούπα», μια περαίωση με πολύ χαμηλότερα από τα ήδη προβλεπόμενα εκ του νόμου πρόστιμα, ώστε να εξασφαλίσει κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για τα κρατικά –και άδεια, φευ!– ταμεία.

Η προφανής αντισυνταγματικότητα μιας παρόμοιας ρύθμισης, που παραβιάζει την ισονομία μεταξύ των πολιτών ευνοώντας σκανδαλωδώς τους παρανομούντες, δεν φαίνεται να ιδρώνει τα αφτιά των κυβερνητικών οικονομικών ταγών. Ούτε και οι ολοφάνερες επιπτώσεις στο περιβάλλον το οποίο δεν φαίνεται να πολυενδιαφέρει τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, παρά τα όσα ηχηρά και «εμπνευσμένα» ακούγονται κατά καιρούς, ακόμη και από τα πιο επίσημα χείλη – κάτι που απεδείχθη και αρκετά πρόσφατα, με τη λυσσαλέα αντίδραση που προβλήθηκε και από κυβερνητικούς βουλευτές στο νομοσχέδιο για τη βιοποικιλότητα, με τα περίφημα «10 στρέμματα». Άλλωστε, μια αντιμετώπιση του προβλήματος των αυθαιρέτων με τη λογική «ό,τι έγινε, έγινε», θα γεννήσει νέα γενιά αυθαιρέτων, αφού όποιος πρόλαβε κι έχτισε θα αντιμετωπίζεται πάντα με επιείκεια και χωρίς να «κινδυνεύει» το αυθαίρετό του με γκρέμισμα. Επομένως, οποιαδήποτε «ρύθμιση» της γάγγραινας των αυθαιρέτων, αν δεν προβλέπει και γκρέμισμα ορισμένων κατηγοριών από αυτά, θα είναι καταστροφική για τον κατακερματισμένο φυσικό μας χώρο.

Εκφράζουμε απερίφραστα την αντίθεσή μας σε αυτό το σχεδιαζόμενο περιβαλλοντικό «πραξικόπημα», πόσο μάλλον που επιχειρείταιεκβιαστικά να καλυφθεί με πολεοδομικό και περιβαλλοντικό μανδύα, ενώ στην ουσία πρόκειται για ρύθμιση εισπρακτικού αποκλειστικά χαρακτήρα.

Και υπερθεματίζουμε: όχι μόνο αυτή αλλά και καμιά άλλη ρύθμιση που υποβαθμίζει το περιβάλλον – και τη λογική μας!– δεν νοείται να περάσει από το ελληνικό κοινοβούλιο.

Γιατί στο τέλος, όχι μανδύας αλλά ούτε φύλλο συκής δεν θα καλύπτει την περιβαλλοντική, και όχι μόνο, γύμνια του βασιλιά…

Τομέας Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας της Δημοκρατικής Αριστεράς

26/4/2011