Εκλογή αντιπροσώπων για το ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς

Μετά την συνδιάσκεψη για την παρουσίαση των θέσων και την συζητηση επ αυτών, διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη των αντπροσώπων της οργάνωσης της Ξάνθης, για το 1ο Πανελλαδικό Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Αυτοί είναι :


1.- Γούναρης Κώστας

2.-Δέλκος Κώστας

3.- Ζουμπουλίδου Παρθένα


4.-Ευαγγελίδης Σίμος


5.-Στυλιανίδης Γιώργος


και αναπληρωματικός


Γκαρμπούνης Χρήστος




 Η Εφορευτική Επιτροπή




Καραγκιουρλής Κώστας
Σαρακενίδης Σόλων

Προσυνεδριακή συνδιάσκεψη οργάνωσης Ξάνθης

Πραγματοποιήθηκε χθες παρουσία μελών και φίλων της Δημοκρατικής Αριστεράς, στο ξενοδοχείο ΟΡΦΕΑΣ η προσυνεδριακή συνδιάσκεψη για το 1ο ιδρυτικό συνέδριο της ΔΗΜ.ΑΡ που θα γίνει στην Αθήνα απο 31/3 έως 3/4.

Ηταν παρών και ανοιξε την συνεδρίαση ο σ. Μπαγεώργος Στέφανος, με εμπεριστατωμένο και αναλυτικό τρόπο, που βοήθησε στην κατανόηση  των γενικών αρχών των θέσεων. Το τετράπτυχο της φυσιογνωμίας της ΔΗΜ.ΑΡ.-δημοκρατικός σοσιαλισμός,αριστερός ευρωπαισμός, μεταρρυθμιστική πολιτική και οικολογικός πολιτισμός-αναδείχθηκε και αναλύθηκε κατά το δυνατόν. Η αναφορά στην σημερινή οικονομικοπολιτική  κρίση ήταν εκτενής και απορόφησε, όπως ήταν φυσικό και το ενδιαφέρον αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης που ακολούθησε. Ο διάλογος μπορεί να χαρακτηρισθεί ως γόνιμος, βοηθητικός και σε ορισμένες περιπτώσεις υπερκέρασε το πνευμα των θέσεων προς μια κατεύθυνση διαυγέστερης ανάλυσης του τι είναι η σημερινή κοινωνία και πως εμείς βλέπουμε το αύριο, μέσα απο ποιές πολιτικές διεργασίες και με γνώμονα οχι πλέον μια κραυγαζουσα συνεχή διαμαρτυρία, αλλά διάθεση για εφαρμογή των αποψεων μας, μέσα απο ευρύτερες συμμαχίες που θα προκύψουν , σε συμφωνίες προγραμματικές και με συμπαρατάξεις που η ίδια η πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα θα αναδείξει.

Η οργάνωση Ξάνθης πρότεινε και θα θέσει και στο συνέδριο μια ιδιαίτερη θέση για την μειονότητα της Θράκης, που κατα την γνώμη της καλύπτει με πληρέστερο τρόπο τις σημερινές ανάγκες, αλλά και τις λύσεις που πρέπει να δοθούν σε χρόνια και εκκρεμή προβλήματα.

Ακολούθησαν εκλογές εντιπροσώπων για το συνέδριο , οι οποίες θα ολοκληρωθούν σήμερα; 22/3/2011 στα γραφεία του κόμματος.

Το στοίχημα της «Δημοκρατικής Αριστεράς»

Του κ. Γιάννη Φασούλα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Στις 31 Μαρτίου αρχίζει στον Κεραμεικό, στην Αθήνα, το 1ο και ιδρυτικό συνέδριο της «Δημοκρατικής Αριστεράς». Είναι η πρώτη προσπάθεια μετά από 21 ολόκληρα χρόνια, να πάρει μορφή και υπόσταση, ως ιδιαίτερη πολιτική έκφραση, η σύγχρονη, ανανεωτική Αριστερά, απαλλαγμένη από τη μυθολογία και τη θρησκοληψία, που την ταλαιπωρεί χρόνια τώρα. Μέχρι πρότινος, προσπαθούσε, ως συνιστώσα του Συνασπισμού, να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός σύγχρονου πολιτικού λόγου, αλλά χρόνιες ιδεολογικές αγκυλώσεις δεν της το επέτρεπαν. Έτσι, λοιπόν, σήμερα η «Δημοκρατική Αριστερά», βρίσκεται μπροστά σ’ ένα προκλητικό παρόν κι έχει να κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα. Θα μπορέσει να διατυπώσει σ’ έναν καταληπτό πολιτικό λόγο τα κοινωνικά αιτήματα της εποχής μας και τη σύγχρονη αριστερή σκέψη; Το πολιτικό τοπίο, θολό, αβέβαιο. Από τη μια μεριά έχουμε τα κόμματα εξουσίας (ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Νέα Δημοκρατία). Αφού επί 35 χρόνια, δημιούργησαν σιγά-σιγά, εναλλασσόμενα στην εξουσία, το σημερινό τέρας του δημοσιονομικού χρέους, του κράτους της διαφθοράς και της ανικανότητας, και του αφανισμού της ντόπιας παραγωγής, προσπαθούν σήμερα και πάλι, χωρίς αιδώ, να μας σώσουν, σαν μαθητευόμενοι μάγοι, από το πηγάδι, που αυτά τα ίδια μας έριξαν. Από την άλλη μεριά τα κόμματα της διαμαρτυρίας (Κ.Κ.Ε., Συνασπισμός και λοιπές αριστερές δυνάμεις), χαμένα μες τους μύθους και στον ιδεολογικό παραλογισμό και οχυρωμένα πίσω από έναν θρησκευτικό δογματισμό, περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία, όπου ο διεθνής καπιταλισμός θα συντριβεί, κι η γη θα γίνει κόκκινη. Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτό το πνιγερό κι ανέλπιδο πολιτικό τοπίο, καλείται η «Δημοκρατική Αριστερά», να ξαναβρεί το χαμένο νόημα των λέξεων. Θα πρέπει να αναζητήσει τους καινούργιους ορισμούς. Τι σημαίνουν σήμερα «εργασία», «κεφάλαιο», «περιβάλλον (φύση)», αυτοί οι πανάρχαιοι συντελεστές παραγωγής. Τι είναι «δημοκρατία» και τι «αγορά». Τι είναι «παγκοσμιοποίηση» και τι «διεθνισμός». Και θα πρέπει να διατυπώσει έναν πολιτικό λόγο κρυστάλλινο, διαυγή και ανατρεπτικό. Θα πρέπει να ξεχάσει την περίφημη, χαμένη ενότητα της Αριστεράς. Ανάμεσα στον αντιεξουσιαστή που βάζει βόμβες, στα αριστερίστικα κοινοβουλευτικά κόμματα και στο κόμμα της «Δημοκρατικής Αριστεράς» δεν μπορώ να διακρίνω τίποτα το κοινό. Ο όρος Αριστερά δεν αποτελεί σήμερα παρά έναν απλά γεωγραφικό όρο, ίσως έναν ιστορικό όρο, χωρίς, όμως, καμιά απολύτως ιδεολογική συνάφεια. Η «Δημοκρατική Αριστερά» θα πρέπει με σαφήνεια να προσδιορίσει το τι θέλουμε πράγματι να ανατρέψουμε. Δεν μπορούμε, πλέον, να αντιμετωπίζουμε με μισόλογα τη σημερινή άθλια πραγματικότητα, αυτό το στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης, με τις επιδοτήσεις και τα συντεχνιακά αιτήματα, το καθεστώς των οικιστικών παρανομιών και καταπατήσεων, την απαράδεκτη συναλλαγή και συνενοχή μας στην κατάπτωση της παιδείας. Από το σύνθημα «μη πειράζετε τα κεκτημένα» πρέπει να περάσουμε στο σύνθημα, πως «όλα πρέπει ν’ αλλάξουν». Η ανάδυση του σοσιαλιστικού κόσμου δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από τα συντρίμμια του καπιταλιστικού συστήματος, μέσα στα οποία θα έχουν ήδη ενταφιασθεί οι ζωές των ανθρώπων. Η «Δημοκρατική Αριστερά», πρέπει να διατυμπανίσει, μέσα στο σχέδιο θέσεών της: * Πως οφείλουμε, να υπερασπιζόμαστε τις ανθρώπινες ελευθερίες και τα δικαιώματα του ανθρώπου, όπου και αν αυτά θίγονται, κι από οποιονδήποτε. Καμιά σκοπιμότητα δεν μπορεί να τα αναστείλει ή να τα περιορίσει. * Πως πρέπει να αναγορεύσουμε το φυσικό περιβάλλον ως ελληνική επικράτεια, και να θεωρήσουμε, ότι όποιος το προσβάλλει είναι σαν να προσβάλλει την εθνική εδαφική ακεραιότητα της χώρας. * Ότι το φυσικό περιβάλλον είναι ένας πρωτογενής συντελεστής της παραγωγής, όπως και η εργασία, και κατά συνέπεια, πρέπει, όχι απλώς να προστατεύεται, αλλά και να αμείβεται. * Ότι η διαφθορά στο δημόσιο βίο, αυτή η γεροντική αρρώστια της δημοκρατίας μας, είναι ένα καρκίνωμα της κοινωνίας, με τις συνέπειες, που έχουν όλα τα καρκινώματα. Δεν είναι αποκλειστικό φαινόμενο του καπιταλισμού. Συνυφασμένη με τη δημόσια διαχείριση συναντιέται τόσο σε αστικά όσο και σε σοβιετικά καθεστώτα και διατρέχει ολόκληρο τον μεταπολιτευτικό μας δημόσιο βίο. * Ότι ο κρατισμός, που συνθλίβει τα πάντα, δεν είναι δυνατόν να ταυτίζεται με τον δημόσιο έλεγχο και τον δημόσιο χαρακτήρα, που πρέπει να έχουν μία σειρά από δραστηριότητες, θεσμοί ή υπηρεσίες. Δεν είναι απαραίτητο να προσφεύγουμε στην κρατική ιδιοκτησία, για να υπερασπισθούμε τα δημόσια αγαθά. * Πως πρέπει να αναζητήσουμε μια «ακριβή» ανάπτυξη, με σταθερή δημοσιονομική και οικονομική πολιτική, που παλεύει για μια ανταγωνιστική οικονομία και στοχεύει στην ανάδειξη κι εκμετάλλευση του ιδιαίτερου πλούτου μας. * Πως η Παιδεία δεν μπορεί να ταυτίζεται ούτε με τα συντεχνιακά συμφέροντα των συνδικαλιστών της, ούτε με τη συναλλαγή των φοιτητικών εκπροσώπων, ούτε με την μηδενιστική, καταστρεπτική αντίληψη πολλών φοιτητικών ομάδων. * Πως είναι ανάγκη να επανεξετάσουμε το συνταξιοδοτικό μας σύστημα, να εκσυγχρονίσουμε τη δημόσια διοίκηση, να ελέγξουμε την τραπεζική και χρηματοπιστωτική αγορά. * Πως πρέπει να συγκεκριμενοποιήσουμε, και να διεκδικήσουμε μια σειρά από μέτρα, που σκοπό δεν θα έχουν απλά να βγούμε από την κρίση και να ανορθώσουμε την οικονομία, αλλά θα στοχεύουν στην έκλειψη κάθε κοινωνικής αδικίας και στη μείωση των οικονομικών ανισοτήτων, που ασυνείδητα αποδεχόμαστε χρόνια τώρα. Το στοίχημα είναι μεγάλο. Ο κόσμος κουρασμένος αποτραβιέται. Όμως, πρέπει κάποτε θα βγούμε από το τέλμα της μεταπολίτευσης και να διατυπώσουμε τα κοινωνικά αιτήματα μ’ ένα σύγχρονο λεξιλόγιο.

Συνενώσεις σχολείων και μαύρες σημαίες

17 Μαρτίου 2011

του Γιάννη Σιδέρη

Ετοιμοι είμαστε να ξαναγράψουμε τις περγαμηνές των μεγάλων αγώνων: ή ταν η επι τας! Μια αγωνιστική αναταραχή αναρριπίζει  την επικράτεια. Μαύρες σημαίες στις ταράτσες των σχολείων, λαϊκές συνελεύσεις, λαϊκά εγερτήρια από τις νομαρχιακές του ΚΚΕ για να ξεσηκωθεί ο λαός, πάλης ξεκίνημα  νέοι αγώνες από τις τοπικές του ΣΥΝ και τα παρακλάδια του ΣΥΡΙΖΑ, οιμωγές από την ΝΔ και τον υπεύθυνο για την Παιδεία Αρη Σπηλιωτόπουλο, ο οποίος ολοφύρεται καθώς η προβλεπόμενη συνένωση σχολείων εντάσσεται στο πνεύμα τη αστυφιλίας και θα ερημώσει η ύπαιθρος (ναι αυτός τα λέει που εν μια νυκτί έφερε από τα ακριτικά νησιά σε αθηναϊκά γραφεία να λουφάρουν καμιά τρακοσαριά εκπαιδευτικούς κατά τη θητεία του στο υπουργείο Παιδείας και  εν είδει προεκλογικού δώρου έδωσε άδεια σε καμιά τριανταριά κολέγια, τα περισσότερα εκ των οποίων αποδείχθηκαν άχρηστα και εξέπεσαν).

Δεν θα έλειπαν βέβαια από το επαναστατικό πανηγύρι οι καθηγητές και οι δάσκαλοι (αναμενόμενο ήταν,  θυμάμαι από πάντα τους συνδικαλιστές τους να λένε όχι σε κάθε μεταρρύθμιση, σε κάθε πρόταση που εξήγγειλε ο όποιος υπουργός  της όποιας κυβέρνησης). Η ΟΛΜΕ να καταγγέλλει τον αδιαφανή τρόπο του υπουργείου(;) , την ερήμωση της υπαίθρου(!), το χάσιμο χρόνου , την κατάργηση εκατοντάδων θέσεων, την μετακίνηση σε άλλες εκπαιδευτικές μονάδες των εκπαιδευτικών (γιατί όχι;) και την ασφάλεια των μαθητών (το μόνο σοβαρό επιχείρημα στις επτά πληγές του Φαραώ που ανακάλυψε). Οσο για την ΔΟΕ, το βρήκε πολύ φυσικό να καταγγέλλει …την εξοικονόμηση πόρων, έξω από κάθε παιδαγωγική λογική (δικά της τα λόγια)!

Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο: Ο δάσκαλος συντάκτης της ανακοίνωσης δεν έχει καταλάβει ότι αναφέρεται σε μια χώρα που έχει πτωχεύσει. Οτι  το γεροντάκι δίπλα του έχει χάσει το δώρο της σύνταξής του, ότι το νέο ζευγάρι με μωρό παιδί έχει μείνει  δεν έχει να φάει, ότι σε ένα χρόνο μόνο έχουμε 250 χιλιάδες επιπλέον  απεγνωσμένους ανέργους, ότι  η παραγωγική δομή της χώρας έχει αποσαρθρωθεί. Αυτός  μπαίνει στην κάψουλα του χρόνου και αταβιστικά μιλάει και απαιτεί με γλώσσα της δεκαετίας του 80 (τότε λέω που ο πακτωλός χρημάτων των πακέτων Ντελόρ και των ΜΟΠ  έφερναν στην Ελλάδα άφθονο, αβασάνιστο, αδούλευτο χρήμα, που ως έξυπνοι ρωμιοί δεν το κάναμε παραγωγικό πόρο  αλλά το ρίχναμε στην κατανάλωση – και τα οποία πακέτα, ειρήσθω εν παρόδω, έφερναν ψήφους στον   Αντρέα). Ο συντάκτης της ανακοίνωσης  απαιτεί λοιπόν  να μην έχουμε εξοικονόμηση πόρων ( σουρεαλισμός:  Οι  Εκπαιδευτικοί  ίσως βάζουν στους μαθητές να γράψουν εκθέσεις για την αξία της αποταμίευσης αλλά στις συνδικαλιστικές ανακοινώσεις τους την καταγγέλλουν).

Και οι γονείς που ξεσηκώνονται, μήπως θα έπρεπε να σκεφθούν ότι ακόμα και αν οι συνενώσεις  γίνονται μόνο για οικονομικούς λόγους, αυτό είναι κάτι που θα ελαφρύνει κατά το αντίστοιχο ποσό, τους ώμους των παιδιών τους όταν θα μεγαλώσουν – αφού το χρέος και ο αγώνας για τη μείωση του ελλείμματος θα μας ακολουθούν για τουλάχιστον 20 χρόνια...

Εψαξα και βρήκα, μια και δεν είμαι εκπαιδευτικός συντάκτης, τι στοχεύει το υπουργείο. Κουραστικός ο κατάλογος των στόχων και των συνενώσεων για να παρατεθεί εδώ. Περιληπτικά θα αναφέρουμε ότι μεταξύ άλλων: Συνενώνονται 1933 σχολεία και προκύπτουν 877 σε3 σύνολο 16.000 πανελληνίως.   Δημιουργούνται, κατά το υπουργείο, εύρωστα  6θεσια και 12θεσια σχολεία εκεί που οι μαθητικές ανάγκες το υπαγορεύουν. Ιδρύονται σχολεία  με βάση την παρακολούθηση των δημογραφικών  στοιχείων. Γίνονται συνενώσεις σε συστεγαζόμενα σχολεία ενώ  στην περιφέρεια δίνεται έμφαση στις συνενώσεις ολιγοθέσιων   σχολείων, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Ο αριθμός μαθητών  φτάνει έως 25 στην πρωτοβάθμια και  έως 25+10 στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Οχι στα σχολεία μαμούθ. Δεν θα ξεπερνούν τους 400 οι μαθητές ανά σχολική μονάδα. Το υπουργείο υποστηρίζει ότι ο στόχος των συνενώσεων δεν είναι οικονομικός αλλά  πρωτίστως η βελτίωση της ποιότητας εκπαίδευσης με δημιουργία εύρωστων  σχολικών  μονάδων, που θα έχουν την δυνατότητα υλικοτεχνική υποδομής, εργαστηριακές ευκολίες στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, επαρκές εκπαιδευτικό προσωπικό κλπ, κλπ.

Θα μπορούσε κανείς να κατανοήσει επί μέρους αντιδράσεις σε επί μέρους θέματα. Το πρόβλημα είναι ότι ξεσηκώνεται μια κάθετη συνολική  αντίδραση  σε όλα τα θέματα. 

Είμαστε μια κοινωνία που εν μέσω πτώχευσης, ζώντας με τα δανεικά, λέει όχι σε όλα .

Ως που θα πάει άραγε αυτό; Π.χ. Όταν οι συνδικαλιστές μιλάνε και για αποστάσεις …40 χιλιομέτρων  στις οποίες θα αναγκαστούν να μεταφέρονται τα παιδιά ( χωρίς να αναφέρουν  ποια είναι αυτά τα σχολεία), και δεν αντιδρούν σε αυτό το επι μέρους,(αν υφίσταται) τίθενται εν αδίκω. Γιατί από την άλλη, η γενική τους άρνηση  περιλαμβάνει και την μη συνένωση σχολείων με 22 μαθητές όπως π.χ.  το  Χορτερό Σερρών (το σχολείο, όχι η τάξη)  ή σχολεία με 21 μαθητές (Νέα Τυρολόης Σερρών) που βρίσκονται μακριά  από σχολεία που θα συνενωθούν, σε απόσταση  2,2  ή 2,8 χιλιομέτρων! Επίσης Γυμνάσια όπως των Λαγκαδίων με …18 μαθητές (το γυμνασιο επαναλαμβάνω, όχι η τάξη)  και Δημητσάνας με  18 μαθητές θα πάνε στη Βυτίνα . Άλλα  σχολεία συνενώνονται  μέσα στις πόλεις, Πάτρα, Ξάνθη, κλπ (παραδειγματικές και μόνο οι εν λόγω αναφορές γιατί ο κατάλογος θα ήταν κουραστικός). 

Τέλος, όσο για το επιχείρημα που ακούστηκε, ότι έτσι  …ευνοείται η ιδιωτική Παιδεία (;), όσοι το επικαλούνται, κλείνουν τα μάτια και δεν βλέπουν την φροντιστηριακή Παιδεία την οποία  τροφοδοτούν τα δημόσια σχολεία και η οποία  ως γνωστόν ….δεν είναι καθόλου ιδιωτική και προσοδοφόρα…

Το αρθρο είναι αναδημοσιευση απο το www.protagon.gr

Ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για τις συνενώσεις σχολείων και το Νέο Σχολικό Χάρτη

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για τις συνενώσεις σχολείων και το Νέο Σχολικό Χάρτη

Η Δημοκρατική Αριστερά έχει επανειλημμένα εκφραστεί υπέρ της ανάγκης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα με σκοπό την αναβάθμιση της εκπαίδευσης ως δημόσιου κοινωνικού αγαθού και ως προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση της χώρας και την έξοδο από την κρίση.

Με την αναγκαία προϋπόθεση ότι τα κριτήρια των συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων δεν θα εξαντλούνται απλώς στην εξοικονόμηση πόρων, αλλά πρωτίστως θα προτάσσουν το στόχο της αναβάθμισης των συνθηκών παροχής των εκπαιδευτικών υπηρεσιών σ’ όλη τη χώρα, η Δημοκρατική Αριστερά αντιμετωπίζει θετικά την αναδιάταξη του εθνικού σχολικού χάρτη. Χωρίς αμφιβολία, πέρα από τις γενικές τοποθετήσεις, είναι ανάγκη το όλο σχέδιο των συγχωνεύσεων να μελετηθεί τοπικά και στις λεπτομέρειές του. Εδώ ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι αποφασιστικής σημασίας.

Συμμεριζόμαστε την ανάγκη να αποφευχθεί η ερήμωση των κτηρίων που στεγάζονται αυτά τα σχολεία, για το λόγο αυτό καλούμε τις δυνάμεις της τοπικής αυτοδιοίκησης να πάρουν πρωτοβουλίες που θα μετατρέψουν τα κτήρια αυτά σε κυψέλες πολιτισμού και συλλογικής δράσης γενικότερα.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 15/3/2011

Για τη Θράκη: Κουραστήκαμε πια

  Των Σ. Καραμπουγιούκογλου - Σ. Σακελλίωνα*

Πέμπτη, 10 Μάρτιος 2011 13:15

Το ίδιο έργο. Το ίδιο στρυφνό έργο. Οι ήρωες; Αποστεωμένες πολιτικές ηγεσίες, είτε της μειονότητας είτε της πλειονότητας. Προξενεία και πράκτορες. Ιντριγκες και πολιτικές της εικόνας. Μεγάλοι τηλεοπτικοί αστέρες των κεντρικών ΜΜΕ προσπαθούν να «σώσουν» τη Θράκη. Από ποιον άραγε; Δημιουργούν κλίμα, γιατί έτσι και αλλιώς δεν μπορούν να προτείνουν σοβαρές πολιτικές. Αυτό έμαθαν. Αυτό ξέρουν. Τις τελευταίες ημέρες γυρίσαμε πολλά χρόνια πίσω. Ζητούνται δηλώσεις «εθνικοφροσύνης» και «αποκαλύπτονται» ταξίδια «επικίνδυνα». Για γέλια ή για κλάματα. Τούρκος, τουρκογενής, Πομάκος, γύφτος, Τσιγγάνος, ρομ, άθεος, χριστιανός, μουσουλμάνος, όλες οι ιδιότητες ανακατεύονται σ' αυτό το χαρμάνι της αθλιότητας. Και τα κόμματα εξουσίας ανίκανα να διαχειριστούν τα αυτονόητα. Πως ο καθένας είναι ό,τι νιώθει και ό,τι αισθάνεται. Σας κάνουμε λοιπόν μια πρόταση: Η δημοκρατία μας ας εγγυηθεί μια τίμια διαδικασία. Αν δεν μπορεί να το κάνει, τότε να μη συζητάμε. Θα είναι απογραφή όπως εκείνη του 1951, θα είναι δημοψήφισμα; Ας το βρει εκείνη. Αλλά να εγγυηθεί. Αυτό ζητάμε. Και ο κάθε μειονοτικός θα πει τι είναι. Και ας αναγνωρίσει το αποτέλεσμα η δημοκρατία μας, μια τουρκική και μια πομάκικη μειονότητα. Με συγκεκριμένους αριθμούς. Αυτούς που θα βγάλει η κάλπη. Σ' αυτή τη διαδικασία απαγορεύεται να πάρουν μέρος η ΕΥΠ, το ΥΠΕΞ, το τουρκικό προξενείο, η ΜΙΤ και άλλες συναφείς «οργανώσεις» όπως το Δ. Σώμα Στρατού και ιδιώτες επιχειρηματίες που ενδιαφέρονται για το «εθνικό συμφέρον». Για να τελειώνουμε μια για πάντα μ' αυτή την ιστορία. Γιατί έχουμε να ασχοληθούμε με τα σοβαρά.

Με την εκπαίδευση, την οικονομία, την ανεργία που θερίζει, έχουμε να ασχοληθούμε στα σοβαρά με τα σοβαρά. Για το πώς δηλαδή θα ξαναβρούν ιθαγένεια οι άνθρωποι-σκιά, οι ανιθαγενείς της Θράκης. Για το πώς σιγά σιγά θα δημιουργηθεί η κοινή κοινωνία των πολιτών. Γι' αυτό σας λέμε, μη μας γυρνάτε πίσω. Γιατί αυτό κάνετε. Τόσο οι «έγκυροι» αναλυτές όσο και τα πολιτικά κόμματα εξουσίας. Αμήχανα. Μη θιγεί το κράτος. Αλλά δεν σκέφτονται πως τόσα χρόνια, αλλά και με αυτά που γίνονται σήμερα έχουν προσβάλει τη δημοκρατία πολύ.

Κουραστήκαμε να λέμε τα ίδια πράγματα χρόνια τώρα και να ακούμε από τα πιο επίσημα χείλη για την ισονομία και την ισοπολιτεία. Εχει καταντήσει αυτή η φράση ανέκδοτο.

Τι πιο ωραίο άραγε σε μια περιοχή να υπάρχουν άνθρωποι από διαφορετικές εθνότητες, με διαφορετικές κουλτούρες και να μπορούν να υπάρχουν και να συνυπάρχουν; Γιατί πλούτος είναι οι διαφορετικές λαλιές των ανθρώπων. Και στη Θράκη έχουμε πολλές. Αλλά άφεριμ. Ολα βορά στον τηλεοπτικό χαβαλέ που κινδυνολογεί ασυστόλως; Συνεχής δηλαδή επιδότηση των φοβικών συνδρόμων; Κουραστήκαμε πια. Γιατί ακόμη δεν έχει γίνει κατανοητό πως στον εθνικισμό απαντάς με δημοκρατία και όχι με εθνικισμό; Βλέπουμε ιερωμένους να ανησυχούν «εθνικώς» και πολιτικούς να ανησυχούν ακόμη παραπάνω, μπας και χάσουν τις ψήφους των ιερωμένων. Αλλά έλεος. Αυτά δεν είναι σοβαρή πολιτική που κοιτά στο μέλλον.

Ολα αυτά έρχονται από το παρελθόν. Αποτρόπαια και χυδαία. Γιατί δεν είναι σαφές πως η μειονότητα δεν είναι πρόβλημα αλλά έχει προβλήματα; Γιατί συνεχώς στα θολά νερά όλες οι πολιτικές για τη Θράκη; Οι μπάρες έπεσαν, αλλά οι μπάρες είναι κάθε ημέρα εδώ.

Γιατί φαίνεται πως η λογική της μπάρας είναι αήττητη. Ως πότε; Ως πότε θα κινούμαστε στα όρια του κράτους, του βαθέος κράτους, του «ρηχού» κράτους, των παραφυάδων όλων αυτών, ώς πότε θα ασκούνται πολιτικές που λες και έχουν συνεννοηθεί στην ανοησία τους ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, λες και κάποια φωνή λέει πως θα παιχτεί ξαφνικά αυτό το ίδιο κακοπαιγμένο και άθλιο έργο και μάλιστα με τους ίδιους κακούς ηθοποιούς όλων των τελευταίων χρόνων, τόσο από τη μειονότητα όσο και από το κράτος; Γιατί, διάολε, οι ίδιοι είναι.

Χωρίς ούτε καν ένα φτιασίδι. Ιδιοι και απαράλλαχτοι. Γιατί δεν φρόντισαν καθόλου να αλλάξουν. Τόση αναισχυντία. Δεν τους ένοιαξε ποτέ να αλλάξουν. Γιατί έχουν σίγουρους τους ρόλους τους. Τόσο καλά, τόσο παστρικά.

Και λέμε στα κόμματα εξουσίας. Απ' ό,τι φαίνεται αυτήν τη Θράκη θέλετε. Εικόνα της εικόνας σας. Κανείς άραγε από τους «έγκυρους» αναλυτές δεν βρήκε λίγο χρόνο για να πει σχετικά με τρεις συναντήσεις που έγιναν τα δύο τελευταία χρόνια ανάμεσα σε μειονοτικούς της Πόλης και μειονοτικούς της Κομοτηνής και της Ξάνθης; Είναι αυτές οι ειδήσεις που δεν πουλάνε, που δεν πριμοδοτούν το φόβο. Γι' αυτό απλώς χαιρετίσματα.

Δικό σας το μαχαίρι, δικό σας και το πεπόνι. Δεν μας ρωτήσατε ποτέ. Να είσαστε καλά.

* Ο Σαμή Καραμπουγιούκογλου είναι Δημοσιογράφος από Ξάνθη

** Ο Σταμάτης Σακελλίων είναι Θεολόγος-δημοσιογράφος από την Κομοτηνή.

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 03-06-2006)

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΞΑΝΘΗΣ

www.dimarxanthis.blogspot.com

τηλ. 2541065128

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Θα πάρεις στα χέρια σου μία περίληψη των θέσεων της Δημοκρατικής Αριστεράς που θα αποτελέσουν

μαζί με το καταστατικό, το αντικείμενο της συζήτησης στο 1^ο Συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί

στην Αθήνα από 31 Μάρτη έως 3 Απρίλη του 2011.

Σε καλούμε στη συνάντηση των μελών και των φίλων της Δημοκρατικής Αριστεράς

αλλά και πολιτών που θα ήθελαν να συμμετέχουν στη συζήτηση.

την

ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ, ώρα 18:30

Στο Ξενοδοχείο ΟΡΦΕΑΣ

Στη συνάντηση θα παραβρεθεί και μέλος της

Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής

Το πλήρες κείμενο των θέσεων, την περίληψη τους

και τον προσυνεδριακό διάλογο

μπορείτε να τα βρείτε στο

www.dimokratikiaristera.eu