Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!

Το μετεκλογικό τοπίο είναι σχεδιασμένο με τέτοιον τρόπο, που οι συνήθεις επικλήσεις ενός Χιτσκοκ ως σχεδιαστή του, δεν επαρκούν. Εξ άλλου αυτός ¨χρησιμοποιείται" για τα φινάλε ποδοσφαρικών ή άλλων αγώνων από τους.συνήθως, αδαείς περί τα κινηματογραφικά σχολιαστές τους, για να τονίσουν το άγνωστο του τέλους, το απρόσμενο. Εδώ δεν έχουμε φτάσει ακόμη εκεί. Εχουμε μπροστά μας μια σουρρεαλιστική εικόνα, που μόνο ένας  Σαλβατόρ Νταλί (για να τονίσουμε και το ακροδεξιό του πράγματος), θα μπορούσε να είχε σχεδιάσει. Ο θυμός εξάλλου, δεν είναι ο καλύτερος εμπνευστής για υψηλή τέχνη. Ας αρκεστούμε λοιπόν σ αυτό που έχουμε. Σε κανένα μουσείο πολιτικής ιστορίας δεν θα έμπαινε στην κύρια αίθουσα. Ισως σε μια αιθουσα που θα αναρτούσαν τα παράδοξα και παράλογα και τα προς αποφυγήν.


Ο δικομματισμός έφαγε, λοιπόν, μια στο κεφάλι και εδώ και μια εβδομάδα περίπου οι εκπρόσωποι του τραυλίζουν ακατάσχετα και ακατάπαυστα σε βαθμό που να μην καταλαβαίνεις τι λένε. Ακόμη και ο λαλίστατος πρόεδρος του πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατικού μορφώματος της καθ ημάς ανατολής, που έκανε τις περαντζάδες του(το μορφωμα) στον εθνικισμό (Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες-τώρα αυτό το σύνθημα το έχουν πάρει αλλοι), στον αλυτρωτισμό, στον ναρκισσισμό, στον ρεβανσισμό των "ξεβράκωτων" που σκαρφάλωσαν σε όλα τα πόστα της εξουσίας και μετά δεν τα εγκατέλειπαν με τίποτα και -στο κύκνειο άσμα του-τον 'εκσυχρονισμό" ,που συνέπεσε με τα Ιμια και τους Ολυμπιακούς αγώνες, παγίδες της ιστορίας και της ζωής,και που η λιποψυχία του δεν τον αφησε  να τα αποτρέψει. Και μετά ήλθε ο "λεφτά υπάρχουν", με μόνο "προσόν" το όνομα του. Ενώ μέχρι τότε στην Ελλάδα έφτανε το όνομα, δυστυχώς κάποια στιγμή έπαψε να έχει την διαχρονική αξία που είχε πάντοτε. Βλεπετε κάποτε  τα δανεικά μπορούσες να τα διαχειρισθείς καλύτερα προβάλλοντας το ονομα σου-"εχω όνομα εγώ στην αγορά"-αλλά με αυτούς τους δανειστές που έχουμε έδω και 200 χρονια περίπου αυτά δεν περνάνε. Βλέπετε δεν έχουμε εδώ και καιρό να προσφέρουμε πολιτικά ανταλλάγματα. Κάτι μικρασίες καποτε, κατι η ανταντ, ήταν και η Αγγλία μια κάποια λύση, ο "απο βορράν κίνδυνος" που τάισε καλά πολλές οικογένειες και άλλες τις έστειλε στα τάρταρα.


Ο άλλος εκπρόσωπος του δικομματισμού, αμήχανος και αδύνατος στα λόγια, ανοίγει αναγκαστικά τους τυφλοσούρτες του συντηρητισμού και προσπαθεί να ξαναδημιουργήσει αυτό που πάντα ήξερε καλά να "δημιουργεί" η παράταξη του. Τις διαχωριστικές γραμμές. Και επειδή στερείται φαντασίας, ότι βλεπει στα μουτζουρωμένα χαρτιά του,πηγαίνει μέσα στην απελπισία του να το εφαρμόσει. Τι λέει εδώ? Δεξιά vs αριστερά. Πάμε λοιπόν. Σαν ξαναζεσταμένος τραχανάς είναι. Αν δοκιμάσατε ποτέ, ξέρετε τι εννοώ.


Και ερχόμαστε στην καθ ημας αριστερά τώρα, η οποία ξαφνικά είδε την σκιά της να μεγαλώνει. Αλλά δεν είναι Λουκυ Λουκ ο βασικός  εκπρόσωπος της-παρ ολο που νομίζει ότι μόνο Νταλτονς έχει απέναντι του-και όχι μόνο δεν μπορεί να πυροβολήσει γρηγορώτερα απο την σκιά του, αλλά φαίνεται ότι την φοβάται κιόλας. Την σκιά του. Πηγε στον καθρέπτη του, μήπως και καταφέρει να συνεργαστεί μαζί του, αρχισε να κόβει βόλτες στα χορταριασμένα λειβάδια της αριστεράς, ψάχνοντας απελπισμένα να βρει συμμάχους και συνένοχους. Δεν τόλμησε να μπεί στην μάχη. Προσχήματα ένα σωρό. Δεν ηξερε τι σπαθι να διαλέξει. Το ένα του βρώμαγε το άλλο του ξυνιζε. Και ξαναπήγε εκεί που ήταν μια ζωή. Στην γωνία, ελπίζοντας οτι μεθαύριο θα έχει περισσότερα παιδάκια να παίξει. Εμεινε, οπως μένει κάποιος κολλημένος στην παιδική του ηλικία -το γνωστό γοητευτικό κατά τα άλλα σύνδρομο Πήτερ Παν-με μια δόση απο καπταιν Χούκ όμως, όταν είναι να επιτεθούμε και να συκοφαντήσουμε και να βάλουμε να βαδίσουν στην σανίδα του θανάτου, τους πρώην συντρόφους μας, που ακολουθούν ένα δρόμο λογικής και δείχνουν και τους άλλους-τους αποσβολωμένους-, ότι πρέπει κι αυτοί να κάτσουν στο τραπέζι, τώρα είναι μια ευκαιρία να δείξουμε και μεις τι αξίζουμε. Αλλά μάταια. Στο επόμενο επεισόδιο λοιπόν. Συνεχίζεται....


Για τους "αλλους" δεν θα πω. Το όρος Περισσός, βουλιαγμένο κατακαλόκαιρο μέσα στα αιώνια χιόνια του, πρεπει σιγα-σιγα να ξεχαστεί. Σε κάτι καρτ ποσταλ ίσως να το έχουμε για να θυμόμαστε.


Οι υπολοιποι "ξεβρωμιστές", ένας  εσμός προσωπικών φιλοδοξιών και μιας αγέλης που με προχειρα κακοραμένα κοστούμια θα προσπαθήσει να κρύψει τα κίτρινα δόντια της, δεν βλέπω με ποιον τρόπο θα χρησιμεύσει σε κάτι. Μόνο, ίσως, να γίνει αφορμή να ξαναδιαβάσουν μερικοί-νεώτεροι-την ιστορία και μάλιστα την προσφατη (συνήθως τα σχολικά εγχειρίδια του καιρού μου, σταματούσαν λίγο πριν την γαλλική επανάσταση).Αλλά και η 30η Απριλίου 1945 εκεί στο Fuhrerbunker είναι μια καλή ημερομηνία ιστορικής αναφοράς για μερικούς.


Δεν ξέρω ποιο τέλος θα έχει αυτή η ιστορία και που θα κρεμάσει τον πίνακα ο ιστορικός του μέλλοντος. Αν και πιστεύω ότι η μελέτη αυτής της περιόδου δεν θα είναι μόνο αντικείμενο των ιστορικών , αλλά και των ψυχαναλυτών. Ελπίζω μόνο να μην είναι των ταριχευτών.


Σ.Σαρακενίδης




http://www.youtube.com/watch?v=2qP4Ye15J0Y&feature=related

ΤΟ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ

«Χωρίς περίσκεψιν …υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη»

Κωνσταντίνος Καβάφης

Λίγες μέρες μετά τον πάταγο των εκλογών, το αδιέξοδο εντείνεται: Φοβάμαι πως τα περισσότερα αντιμνημονιακά κόμματα, ενισχυμένα από τη θεαματική άνοδο των εκλογικών τους ποσοστών, πλειοδοτούν σε αδιαλλαξία και προβάλλουν πλέον απροκάλυπτα το σύνθημα « δεν αναγνωρίζουμε τις συμφωνίες που υπογράφηκαν και διαγράφουμε μονομερώς τα χρέη μας». Πρόκειται για τον πιο επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό στην ιστορία του Νεοελληνικού Κράτους, που θα τον πληρώσει η χώρα με βαρύτατο τίμημα, αν ο ελληνικός λαός προκρίνει αυτήν την πολιτική στις πιθανολογούμενες νέες εκλογές .

Οι λεονταρισμοί αυτών που θέλουν να καταγγείλουν και να ακυρώσουν άμεσα και μονομερώς τα συμφωνηθέντα με τους εταίρους μας αποτυπώνουν την εξής σχιζοφρενική αντίφαση: « Δεν αναγνωρίζουμε τα χρέη , τις συμφωνίες, δεν σας χρωστάμε τίποτα, συνεχίστε όμως να μας χορηγείτε τις δόσεις  των 110 δισεκατομμυρίων που έχουν συμφωνηθεί, για να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε ως χώρα». Χωρίς αυτές τις οικονομικές εισροές από τους εταίρους μας η εξάντληση των αποθεμάτων ρευστότητας της χώρας είναι ζήτημα μερικών εβδομάδων με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην καταβολή μισθών και συντάξεων, στην λειτουργία νοσοκομείων , σχολείων κλπ κλπ , με όλα τα εφιαλτικά παρεπόμενα.

Η συνεχιζόμενη πολιτική και οικονομική αστάθεια στη χώρα μάς απαξιώνει και μάς καθιστά εκ των πραγμάτων παράγοντα αποσταθεροποίησης. Πέρα από την αυτονόητη τακτική των εκβιασμών τύπου Σόιμπλε, υπάρχει σαφέστατο πρόβλημα με την αξιοπιστία της χώρας και τη στάση μας απέναντι στους εταίρους μας. Η ΔΗΜΑΡ το πρόβαλλε αυτό,  αλλά ο προεκλογικός λαϊκισμός δεν βοήθησε τους πολίτες να εστιάσουν εκεί. Όμως η πραγματικότητα εκδικείται , και  αυτό που εξοστρακιζόταν  από το παράθυρο ως δυσάρεστο πρόβλημα μέχρι προχθές,  τώρα επιστρέφει και   μπαίνει κυρίαρχο από την κύρια είσοδο… Τώρα όλοι επικεντρώνονται στη θέση που εμείς ως ΔΗΜΑΡ προβάλλαμε: Κυβέρνηση ευρύτατης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας με δύο κόκκινες γραμμές: Παραμονή της χώρας στο ευρώ και σταδιακή απαγκίστρωση απο το Μνημόνιο και την Νέα Δανειακή Σύμβαση με άμεσες προτεραιότητες την άρση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου –που μειώνει τους κατώτερους μισθούς και τις συντάξεις και παρασύρει προς τα κάτω όλες τις αμοιβές στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, καθιστώντας τες αμοιβές ντροπής και φτώχειας– και επαναδιαπραγμάτευση για επιμήκυνση του χρόνου για μηδενικό έλλειμμα στον προϋπολογισμό. Oι νέοι συσχετισμοί που δημιουργούνται στην Ευρώπη (η πολιτική αλλαγή στη Γαλλία, η συνεχώς μειούμενη αδιαλλαξία ολοένα και περισσότερων από τους εταίρους μας) δείχνουν ότι αυτό που πριν από μερικές μέρες αντιμετωπιζόταν ως αφελής αλλά και ασαφής θέση μας, τώρα έχει ρεαλιστική δυναμική. Επιπλέον, τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, αν αξιοποιηθούν θετικά, δημιουργούν καλύτερες προϋποθέσεις, ώστε να αρχίσει επιτέλους η έξοδος από το σπιράλ του θανάτου στο οποίο μας εγκλώβισε το κυρίαρχο πολιτικο-τραπεζικό κατεστημένο με τις εθελόδουλες, επαχθείς συμφωνίες που υπέγραψε.

Δυστυχώς, η συνέχιση της ίδιας αδιέξοδης κατάστασης –επικοινωνιακός λαϊκισμός, πατριδοκάπηλη συνθηματολογία, εκβιαστική κινδυνολογία, συγκάλυψη της αλήθειας– έβαλε τα νοσηρά θεμέλια για να κτιστούν τα τείχη που “ανεπαισθήτως μας έκλεισαν εξω από τον κόσμο” από το Eυρωπαϊκό και Διεθνές Γίγνεσθαι , από το οποίο είμαστε άμεσα εξαρτημένοι. Σε τελευταία ανάλυση, οδηγούμασστε σε ένα είδος όχι μόνο πολιτικού αλλά, το χειρότερο, εθνικού αυτισμού. Κινδυνεύουμε ως λαός να χάσουμε την γόνιμη επαφή μας με τους Εταίρους μας και τη Διεθνή Κοινότητα και δίνουμε την εντύπωση ότι δεν ενδιαφερόμαστε για την ουσιαστική επίλυση των προβλημάτων μας. Και φοβάμαι ότι ο εξαντλούμενος πολιτικός χρόνος δεν μας επιτρέπει τη συνέχιση του αυτοεγκλεισμού μας στα τείχη, στα οποία παραμένουμε με ναρκισσιστική αυταρέσκεια…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΑΡΜΠΟΥΝΗΣ

ΜΕΛΟΣ Ν.Ε.ΔΗΜΑΡ ΞΑΝΘΗΣ

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=tRqwL-oZocA

Επιστολή των υποψηφίων της Δημοκρατικής Αριστεράς στους πολίτες της Ξάνθης

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

• Εμείς οι υποψήφιοι της ΔΗΜΑΡ στο νομό Ξάνθης δεν είμαστε οι γνωστοί πολιτευτές που επενδύουν στην πολιτική για να ”φτιαχτούν”.
• Δεν περιχαρακωθήκαμε μέσα στα βολικά κομματικά τείχη που έχουν αποκόψει την πολιτική από την κοινωνία και την έχουν στρέψει ενάντια στον απλό πολίτη.
• Δεν περιμέναμε τις εκλογές για να δείξουμε το ενδιαφέρον μας για τον τόπο μας.
• Εδώ και χρόνια, πριν ακόμη ενταχθούμε στη ΔΗΜ.ΑΡ., αναδείξαμε ποικίλα προβλήματα της περιοχής και αγωνιζόμαστε για την αντιμετώπισή τους.
• Δεν διστάσαμε να καταγγείλουμε συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις, τοπικά ή πανελλήνια, που με τις επιλογές και την πολιτική τους έφεραν τον τόπο μας στα γνωστά αδιέξοδα.

Μετά τις εκλογές:

Αυτό που θα συνεχίσουμε να κάνουμε, είτε εκλεγούμε είτε όχι: Θα αγωνιζόμαστε με επεξεργασμένες θέσεις και παρεμβάσεις για τα προβλήματα του τόπου. Πεποίθησή μας είναι ότι, προπάντων σήμερα στη συγκεκριμένη προβληματική συγκυρία ,δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς που απλώς να πείθουν, αλλά προπάντων πολιτικούς που δρουν, παρεμβαίνουν, μετασχηματίζουν.

Θα συνεχίσουμε να δίνουμε το ζωντανό παρόν στα δημόσια πράγματα του τόπου μας, όχι για να γίνουμε πλουσιότεροι μέσα από την πολιτική, αλλά χρήσιμοι πολίτες, με πρόταγμα τις κοινωνικές ευαισθησίες και αξίες της Αριστεράς, και της Δημοκρατίας με τις οποίες γαλουχηθήκαμε εδώ και χρόνια.

Αν μας δώσετε τη δυνατότητα να το κάνουμε αυτό μέσα από το κοινοβούλιο, θα είμαστε ασφαλώς αποτελεσματικότεροι.

Προεκλογική περίοδος: Ένα θέατρο φάρσας με παντομίμες υποσχέσεων

O παραλογισμός της προεκλογικής περιόδου στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες

Προγράμματα φτιαγμένα στο γόνατο για την προεκλογική κατανάλωση, υποσχέσεις που χαϊδεύουν αυτιά, στημένες συγκεντρώσεις για επίδειξη δύναμης, διαφημιστικές εταιρείες με “image makers”, όλα αυτά επιστρατεύονται, για να αποσπάσουν την ψήφο του πολίτη. Και οι υποψήφιοι να παρελαύνουν ατσαλάκωτοι με ηχηρές φανφάρες, για να κερδίσουν την κρίσιμη μάχη των εντυπώσεων… .Οι θίασοι αυτοί κατεβάζουν αυλαία το βράδυ των εκλογών: Τίποτα απ’ αυτά που παίζονται προεκλογικά δεν ισχύει πια μετεκλογικά. Και ο πολίτης- θεατής αισθάνεται για μια ακόμη φορά εξαπατημένος…

Για να σερβιριστεί πειστικά η παραπάνω φάρσα, επιστρατεύονται επικουρικά, και κάποια παγιδευτικά διλήμματα (της “χαμένης ψήφου”, της “ακυβερνησίας” και τώρα “μνημόνιο ή χάος”), καταφέρνοντας να υποκλέπτουν την ψήφο των πολιτών.

Τα κόμματα της χρεοκοπίας, θορυβημένα από την αυξανόμενη επιρροή της ΔΗΜ. ΑΡ., αναμασούν την καραμέλα: «Η ΔΗΜ. ΑΡ. δεν έχει θέσεις, δεν έχει προτάσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης»

Τίποτα ψευδέστερο: Υποκρίνονται ή είναι αδιάβαστοι. Ας μπουν στον κόπο να διαβάσουν τις θέσεις και προτάσεις μας που έχουμε εδώ και μήνες δημοσιοποιήσει και αναλύσει. Εμπεριστατωμένες αναλύσεις και επεξεργασμένες, συγκεκριμένες προτάσεις , αποτέλεσμα, συλλογικής δουλειάς ειδικών, και ανθρώπων που ζουν, ευαισθητοποιούνται και γνωρίζουν τα προβλήματα. Καμιά σχέση με τις γνωστές εκθέσεις Ιδεών που παράγονται στα προεκλογικά κομματικά γραφεία για τις επικοινωνιακές ανάγκες της προεκλογικής προπαγάνδας.

Για το Mνημόνιο

Εμείς δεν προσεγγίζουμε το μνημόνιο με τη λογική του μαύρου- άσπρου :

Σήμερα, ο πιο ασφαλής τρόπος για ένα κόμμα να κερδίσει ψήφους είναι να ταχθεί φανατικά και ισοπεδωτικά κατά του Mνημονίου. Είναι φανερό ότι η μνημονιακή συνταγή, αν ακολουθηθεί κατά γράμμα, θα δημιουργήσει νέα δομικά-διαρθρωτικά αδιέξοδα.. Γι΄αυτό καταψηφίσαμε το μνημόνιο. Με αίσθημα ευθύνης ωστόσο και εν γνώσει του πολιτικού κόστους που έχει η θέση μας αυτή, ξεκαθαρίζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο: Το Mνημόνιο δεν είναι στο σύνολό του μια μαύρη λίστα με ζημιογόνες/ βλαβερές διατάξεις για τη χώρα. Υπάρχουν διατάξεις που αφορούν συγκεκριμένα πράγματα που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες ( όπως o περιορισμός της φαρμακευτικής δαπάνης, ο έλεγχος νομιμότητας των αναπηρικών συντάξεων, των πριμοδοτήσεων, η θεσμική ρύθμιση των χρεών του δημοσίου προς τους ιδιώτες κλπ).Το γεγονός ότι τα κόμματα του Δικομματισμού τα διακήρυσσαν αλλά δεν τα αποτόλμησαν, μας καθήλωσε στην υπανάπτυξη και αύξησε δραματικά τα αδιέξοδα στα οποία βουλιάζουμε σήμερα.

Η θέση μας λοιπόν σχετικά με το Mνημόνιο δεν είναι απλοϊκού τύπου «ναι ή όχι». Σ΄ αυτό το αδιέξοδο δίλημμα η ΔΗΜ.ΑΡ προτείνει την Τρίτη Λύση, που καθιστά αναγκαία τη διεκδίκηση συγκεκριμένων τροποποιήσεων στο συμφωνηθέν πλαίσιο με τους εταίρους μας. Θεωρούμε ότι η διέξοδος αυτή αποτελεί μονόδρομο, τον μόνο ρεαλιστικό πολιτικό εθνικό στόχο, για την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη, με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια. Για την υλοποίηση αυτού του στόχου η ΔΗΜ.ΑΡ επιδιώκει να αποτελέσει τον καταλύτη των μετεκλογικών εξελίξεων, από θέσεις προγραμματικής αντιπολίτευσης ή συμμετοχής σε κυβερνήσεις συνεργασίας με σκοπό τη μετατόπιση του πολιτικού άξονα της χώρας σε προοδευτική κατεύθυνση.

Οι υποψήφιοι της Δημοκρατικής Αριστεράς

Γκαρμπούνης Χρήστος

Γούναρης Κώστας

Δέλκος Κώστας

Ζουμπουλίδου Παρθένα

Καραμπουγιούκογλου Σαμή

Η Εκλογική Επιτροπή της Δημ.Αρ. στην Ξάνθη

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Την Εκλογική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς απαρτίζουν οι:

Γιώργος Αποστολίδης, επίτιμος δικηγόρος Αθήνας, Χρήστος Χούχος, εκπαιδευτικός, πρώην δημοτικός σύμβουλος Ξάνθης, Σταύρος Θεοδωρίδης, πτηνοτρόφος, Παναγιώτης Χατζημπάρμπας, συνταξιούχος από την περιοχή της Σταυρούπολης, Νίκος Χούχος, μαιευτήρας γυναικολόγος, πρώην Διευθυντής Γυναικολογικής-Μαιευτικής Κλινικής Νοσοκομείου Ξάνθης, Σταμάτης Μισιρλής, έμπορος, Μαρία Σπανού, διευθύντρια του Δήμου Ξάνθης, Κώστας Δαλάτσης, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Ξάνθης «Η Ενότητα» και Αντιδήμαρχος Τοπείρου, Ροζαλία Παπαδοπούλου, γιατρός χειρουργός, Βαγγέλης Παλάσσαρος, εκπαιδευτικός, πρώην Πρόεδρος ΕΛΜΕ Ξάνθης, Γιώργος Δίγκας, ορθοπεδικός χειρουργός, επιμελητής Νοσοκομείου Ξάνθης, Σίμος Ευαγγελίδης, πολιτικός μηχανικός, Κώστας Καραγκιουρλής, εκπαιδευτικός, Σόλων Σαρακενίδης, συνταξιούχος υπάλληλος Δ.Π.Θ., Δημήτρης Τσάκαλος, εκπαιδευτικός, Γιώργος Στυλιανίδης, ηλεκτρολόγος μηχανικός, Λεωνίδας Βλασακούδης, εκπαιδευτικός, Γιώργος Εμμανουηλίδης, πολιτικός μηχανικός, Γιάννης Δουκέλης, ηλεκτρολόγος μηχανικός, Ρωμανός Οικονομίδης, φοιτητής Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης, Κώστας Πατέστος, καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης και Αλέξανδρος Τσίγκας, καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης

Οι πρωταγωνιστές των εκλογών, τα όσκαρ… και ο τρίτος δρόμος

Του Ανδρέα Παπαδόπουλου, http://www.metarithmisi.gr, 30.4.12

Λίγα 24ωρα πριν ανοίξουν οι κάλπες και το πολιτικό τοπίο δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί, καθώς το 1/3 των ψηφοφόρων δεν έχει αποφασίσει τι θα πράξει στην κάλπη. Αυτό που ωστόσο έχει διαφανεί καθαρά, είναι ποια στάση κρατάει το κάθε κόμμα και πώς πορεύεται. Σταχυολογούμε: -ΠΑΣΟΚ: Ο κ. Βενιζέλος εμφανίστηκε σχεδόν ως «τρίτος» στην εκλογική αναμέτρηση, ωσάν δηλαδή να μην ήταν ο βασικός διαμορφωτής των πολιτικών που ακολουθούνται, ή να μην έχει στην πλάτη μια 20ετη διαδρομή σε υπουργεία και κομματικά αξιώματα. Δεν άνοιξε κανένα από τα ζητήματα που σχετίζονται με τις ελευθερίες, τα δικαιώματα, το μεταναστευτικό, την εξωτερική πολιτική (βλ. Μακεδονικό), τα ζητήματα δηλαδή που σκιαγραφούν απολύτως το συντηρητικό προφίλ του. Άραγε σήμερα, τι θα έλεγε ο κ. Βενιζέλος αν άνοιγε θέμα ταυτοτήτων; Επίσης, οι επιλογές προσώπων ήταν ενδεικτικές, με αποκορύφωμα τον επικεφαλής του Επικρατείας -λες και είμαστε πίσω στη φούσκα του 2004- και το γενναίο άνοιγμα στο Γιώργο Παναγιωτακόπουλο. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό.

-ΝΔ: Ο κ. Σαμαράς θα μπορούσε άνετα να διεκδικήσει το όσκαρ β΄ ανδρικού ρόλου σε ταινίες του Τζέιμς Πάρις. Μπορεί χειροπέδες να μη φόρεσε ο Άκης, ωστόσο μάθαμε ότι φορούσε ο Αντώνης, γι’ αυτό και ζήτησε να του λύσουμε τα χέρια για «να κάνει ανάπτυξη για τον κάθε Έλληνα». Και αφού του τα λύσουμε, μας ζήτησε «να του δώσουμε και δύναμη για να αλλάξει την εικόνα της Ελλάδας μέσα σε ελάχιστο χρόνο». Με το δακρύβρεχτο ύφος του διωγμένου, μιλάει συνεχώς και δεν λέει τίποτα. Νοσταλγεί την Πολιτική Άνοιξη, αλλά δεν κατάφερε να περάσει τον Συμπιλίδη. Κρίμα. Εδώ είναι ο ίδιος αρχηγός της ΝΔ, ο Συμπιλίδης μας πείραξε;

Στην πορεία προς τις κάλπες ο κ. Σαμαράς θα «φάει» μερικούς μετανάστες, θα αυξήσει μισθούς, συντάξεις, αλλά θα μειώσει τους φόρους και βέβαια δεν θα επιτρέψει στην ακατονόμαστη γειτονική μας χώρα να αποκτήσει όνομα. Και για να μην ξεχνιόμαστε… ο Χρύσανθος του Δικτύου 21 κοσμεί τη δεύτερη θέση του Επικρατείας, ενώ ο πρόεδρος του Δικτύου 21, ταπεινά εκτίθεται στις λαϊκές γειτονιές του Πειραιά. Φοβού…

-ΚΚΕ: Η κυρία Παπαρήγα ήταν ακριβώς η ίδια. Από τις εκλογές του ’93 έως σήμερα, τα ίδια λέει, όπως φαντάζομαι τα ίδια θα λέει και στις εκλογές του 2022. Δεν περιμένει κανείς απολύτως τίποτα φρέσκο από τη μούχλα του Περισσού.

-ΛΑΟΣ: Ο κ. Καρατζαφέρης, από τις πολλές κωλοτούμπες αναρωτιέμαι πώς δεν έσπασε κανένα πόδι. Από τη μια, μάζεψε ό,τι ξέρασε η θάλασσα, όπως τον Γιαννάκη Παπαμιχαήλ και τον εκδότη της χουντικής εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος» και από την άλλη, έβαλε εκπρόσωπο τύπου και επικεφαλής του Επικρατείας τον Γιώργο Κύρτσο, έναν κοσμοπολίτη με άποψη και σίγουρα όχι της δικής του αισθητικής. Ενδεχομένως να πληρώσει ακόμα και με αποκλεισμό από την επόμενη Βουλή τη σύγχυση που προκάλεσε στον κόσμο του η παλίρροια των θέσεών του. Δεν θα στεναχωρηθούμε…

-ΣΥΡΙΖΑ: Ο κ. Τσίπρας ήταν η πραγματική αποκάλυψη των εκλογών. Ξεπέρασε, ίσως, σε εμπνεύσεις τον κ. Καρατζαφέρη όταν ήταν στα πάνω του. Τη μια μέρα δώρισε την πρωθυπουργία στην κυρία Παπαρήγα, την άλλη στον Φώτη Κουβέλη, ενώ ακομπλεξάριστα δέχτηκε και την ψήφο ανοχής του Πάνου Καμμένου. Μετά από ένα μεγάλο διάστημα που γκρέμιζε με τη ρητορική του και την πρακτική του ό,τι είχε απομείνει στη χώρα, δήλωσε ότι δεν επενδύει στην καταστροφή. Μετά από πολύμηνους αγώνες κατά του κυβερνητισμού, διακήρυξε ότι ο ίδιος δεν θέλει ψήφο αντιπολίτευσης, αλλά ψήφο για τη δημιουργία κυβέρνησης. Πάνω στην έξαρσή του, παρομοίασε τον εαυτό του με τον Αλιέντε. Ωστόσο, στο δρόμο προς την κάλπη είχε μια σημαντική απώλεια, καθώς το κόμμα Καμμένου του «έκλεψε» το Νότη Μαριά, μια προσωπικότητα που οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ είχαν ακούσει σε περισσότερες από 5000 ομιλίες, αλλά και εμφανίσεις στους Γ. Αυτιά και Γ. Παπαδάκη, να αναπτύσσει τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το μνημόνιο. Ενδεχομένως να τον αντικαταστήσει επάξια ο Στ. Παναγούλης.

-ΔΗΣΥ: Η κυρία Μπακογιάννη, με εξαίρεση την αμετροέπεια στα όρια της πρόκλησης που έδειξε στο ζήτημα της Siemens… παρουσίασε με ειλικρινή τρόπο και χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό κόστος, τις θέσεις της στον ελληνικό λαό. Ας κριθεί γι’ αυτές.

Προφανέστατα και δεν είμαι ο κατάλληλος για να κρίνω τη ΔΗΜ.ΑΡ και τον Φώτη Κουβέλη. Παρά ταύτα θα το πράξω, αναμένοντας και την όποια κριτική. Φρονώ ότι προσπαθήσαμε! Καταθέσαμε εναλλακτικό πρόγραμμα, με ισοδύναμα και εναλλακτικές προτάσεις. Ούτε μια φορά δεν ακούστηκε το «θα» μπροστά από κάποια πρόταση του Φώτη Κουβέλη ή κάποιου άλλου στελέχους. Δεν επενδύσαμε στην οργή τού κόσμου, ούτε υψώσαμε τους τόνους για να εισπράξουμε από την αγανάκτηση. Απορρίψαμε εξαρχής τις αστείες προτάσεις Τσίπρα και τις επικοινωνιακές ρουκέτες περί ενότητας, στηλιτεύσαμε τη διγλωσσία και την επιμονή στον ίδιο δρόμο του κ. Βενιζέλου, αναδείξαμε το συντηρητικό προφίλ του κ. Σαμαρά, ξεκαθαρίσαμε ότι δεν υπάρχει περιθώριο συμμετοχής σε κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, εμμένοντας στη σύγχρονη διάκριση αριστεράς-δεξιάς. Ταυτοχρόνως, μιλήσαμε για προοδευτικές πλειοψηφίες στη βάση συγκεκριμένων αρχών, που δεν είναι άλλες από την επιμονή στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και τη σταθερή προσπάθεια για σταδιακή απαγκίστρωση από τους επαχθείς όρους του μνημονίου.

Τρίτος δρόμος υπάρχει, αρκεί να το θέλουμε και να τον αναζητήσουμε!

Ο Ανδρέας Παπαδόπουλος είναι εκπρόσωπος τύπου της Δημοκρατικής Αριστεράς, υποψήφιος στη Β’ Αθηνών.

ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

στα σκοτεινά βαδίζουμε στα σκοτεινά προχωρούμε.... (Γ.Σεφέρης)

Η χώρα πορεύεται στις εκλογές με τους πολίτες απογοητευμένους, οργισμένους και αμήχανους, και με τις προεκλογικές κορώνες περισσότερο να συσκοτίζουν παρά να φωτίζουν το αμείλικτο πρόβλημα: πώς θα επιβιώσουμε, με τον βραχνά του Μνημονίου να μας δεσμεύει ασφυκτικά για τις επόμενες δεκαετίες, υποθηκεύοντας το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας;

Το παγιδευτικό ψευτοδίλημμα: Ναι ή όχι στο μνημόνιο

• To ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ επιμένουν στο μνημόνιο, το οποίο εθελόδουλα αποδέχτηκαν. Και υπόσχονται ότι μέσα από αυτό θα ανορθώσουν τη λεηλατημένη χώρα. Κι ας υπέγραψαν και επέβαλλαν (με το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή χάος») τις στραγγαλιστικές για την οικονομία και την κοινωνία συμφωνίες με την Τρόικα…
• Οι αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Καμμένος) διακηρύσσουν απόρριψη και ανατροπή του Μνημονίου, αποσιωπώντας το γεγονός ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε Πιστωτικό Γεγονός: Ανατροπή του θα σήμαινε στην πράξη και τυπική πλέον υποβάθμισή μας σε Χρεοκοπημένη Χώρα, δικαιώνοντας έτσι το ψευτοδίλημμα « Μνημόνιο ή χάος».

Το σκεπτικό της ΔΗΜ.ΑΡ.

Γνωρίζουμε ότι παρά τη διαφωνία μας με το συμφωνηθέν πλαίσιο με τους δανειστές μας, αυτό υπάρχει αντικειμενικά, και αποτυπώνει δεσμευτική συμφωνία της χώρας (επικυρωμένη μάλιστα από τα 2/3 των βουλευτών). Μέσα από αυτή μάλιστα τη συμφωνία έχει ρυθμιστεί να εκπληρώσουν οι εταίροι μας τη χρηματοδότηση που προβλέπεται στη «Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης».

Επιπλέον, η συμφωνία αυτή προϋποθέτει ότι θα προωθηθούν από μέρους μας σοβαρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, πολλές από τις οποίες είναι μονόδρομος για την ανάπτυξη της χώρας(άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, περιορισμός φαρμακευτικής δαπάνης, εξυγίανση συστήματος δικαιούχων αναπηρικών συντάξεων, κ.λ.π.)

Όμως η έννοια της δέσμευσης με τη συμφωνία αυτή δεν ισοδυναμεί με παραίτηση από τη διεκδίκηση αναπροσαρμογών του συμφωνηθέντος πλαισίου, στο έδαφος νέων οικονομικών και πολιτικών δεδομένων τα οποία γίνονται ολοένα και πιο ορατά στο μεταβαλλόμενο ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο.

Η συγκεκριμένη θέση της ΔΗΜΑΡ: Ανάμεσα στον πολιτικό τυχοδιωκτισμό (άμεση ανατροπή του Μνημονίου) από τη μια και τις μεγαλόστομες υποσχέσεις των εθελόδουλων κομμάτων του μνημονίου από την άλλη, θεωρούμε ως μόνη εθνικά συμφέρουσα λύση επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Η λύση αυτή δεν είναι προεκλογική επινόηση γραφείου αλλά επεξεργασμένη θέση την οποία διακηρύξαμε από τον καιρό της συζήτησης του Μνημονίου στη Βουλή. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τη λύση αυτή θεωρούν πλέον αναπόφευκτο μονόδρομο πολλοί διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι οικονομολόγοι και διακηρύσσουν μαχητικά και Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες (Φρανσουά Ολάντ, Κον Μπετίτ, Μάρτιν Σουλτς, Χάνες,Σβόμποντα, οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα της Γερμανικής Αριστεράς, κόμματα του Ευρωπαϊκού Νότου κ.ά.)

Πρέπει ωστόσο να ξεκαθαρίσουμε εντίμως ότι η λύση αυτή δεν είναι απλή ούτε μπορεί να επιτευχθεί αμέσως μετά τις εκλογές.

Μπορεί ωστόσο να προωθηθεί αποφασιστικά, αν:

Α. Ενισχυθεί μέσα από τις εκλογές το εσωτερικό πολιτικό μέτωπο με προσανατολισμό την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου.

Β. Δημιουργηθούν νέα θετικά δεδομένα στα δημοσιονομικά μας μεγέθη με την αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής λιτότητας, με μέτρα ισοδύναμου δημοσιονομικού αποτελέσματος που στοχεύουν στο δίκαιο επιμερισμό των βαρών, όπως προτείνουμε αναλυτικά και τεκμηριωμένα στο πολιτικό μας πρόγραμμα.

Γ. Προχωρήσουν οι κυοφορούμενες σημαντικές πολιτικές μεταβολές στο Γαλλογερμανικό Άξονα. Η βαθμιαία, ορατή πλέον, αποδυνάμωση του μετώπου της Ευρωπαϊκής Δεξιάς (με αιχμή τον Γαλλογερμανικό Άξονα) θα δημιουργεί ευνοϊκότερους συσχετισμούς, ώστε να αξιοποιούνται δυνατότητες για ρεαλιστικές υπερβάσεις και να διεκδικούμε ως χώρα τροποποίηση των όρων του Μνημονίου.

Τα δυο κυβερνητικά κόμματα είναι μακριά από αυτήν τη λογική. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ υπόσχεται ότι με πειθήνια υποταγή στους όρους του Μνημονίου θα ανορθώσει τη χώρα. Το πιο απογοητευτικό είναι ότι έδωσε ήδη δείγματα γραφής για το μέλλον: Με την συγκαλυπτική της εμμονή στο « ΄Ολον ΠΑΣΟΚ» και « στο ΠΑΣΟΚ κανείς δεν περισσεύει» έδωσε συγχωροχάρτι σε όλα εκείνα τα ανώτερα και μεσαία στελέχη που έκαναν πάρτυ διαφθοράς, οδήγώντας τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Η Ν.Δ. αρκείται σε κωλοτούμπες αντιφάσεων και καλλιεργεί την αυταπάτη πως θα αναστρέψει τον κατήφορο, που η ίδια, μαζί με το ΠΑΣΟΚ οικοδόμησε.

Η ζωτική για τη χώρα μας αλλαγή εκ των πραγμάτων θα προκύψει μέσα από ένα συνδυασμό αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και κοινωνικών – πολιτικών αγώνων με προτάσεις που μπορούν να διεκδικηθούν, ώστε η αντιμετώπιση της κρίσης χρέους να γίνει μέσα από πολιτικές ανάπτυξης και απασχόλησης, η κοινωνία να μη διαλυθεί και να μη ζήσει σε καθεστώς χρεοκρατίας.

Μόνο έτσι θα καταφέρει το κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει μετά τις εκλογές να φέρει σε πέρας το δυσκολότερο έργο της μεταπολίτευσης: να διαπραγματευτεί, συνδυάζοντας την εκπλήρωση των δεσμεύσεων και των στόχων απέναντι στους δανειστές μας, με την προσπάθεια για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση και το πέρασμά της σε αναπτυξιακή τροχιά.

Η Δημοκρατική Αριστερά έχει αυξημένη ευθύνη στην κατεύθυνση αυτή και με βάση το σκεπτικό - πρόταση που ανέλυσα παραπάνω ζητά την ψήφο των Ελλήνων πολιτών για μια νέα αρχή.

Η αλλαγή του πολιτικού τοπίου με δυναμική παρουσία της Δημοκρατικής Αριστεράς θα αποτελέσει τον καταλύτη για μετατόπιση του άξονα της πολιτικής ζωής σε προοδευτική κατεύθυνση και θα δώσει την δυνατότητα για νέες συμμαχίες που θα στηρίζονται σε δύο απαράβατες προϋποθέσεις: δέσμευση σε κοινό πρόγραμμα συμβατό με τις θέσεις μας και φερέγγυα πρόσωπα για την υλοποίησή του.

Για την Ελλάδα στην Ευρώπη, με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΑΡΜΠΟΥΝΗΣ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΔΗΜΑΡ ΞΑΝΘΗΣ