Η βία έχει δύο άκρες

Η σε ζωντανή μετάδοση άσκηση βίας του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής σοκάρισε το τηλεοπτικό πανελλήνιο. Δεν είχε γίνει το ίδιο με ενέργειες βαρύτερες όπως τα συνεχή μαχαιρώματα και οι ξυλοδαρμοί αλλοδαπών από τα πεζά η μηχανοκίνητα τάγματα εφόδου των νεοναζιστών. Και αν δεν είχε μεσολαβήσει το επεισόδιο με τον Κασιδιάρη, πολύ πιθανόν να ήσαν οι Χρυσαυγίτες στην Παιανία , να ζητούσαν τον ελεύθερο εξοπλισμό των κατοίκων, να υποστήριζαν την αυτοδικία ( το έκανε ο ΛΑΟΣ που έσπευσε να «υιοθετήσει» τον νεαρό που χρησιμοποίησε την καραμπίνα) και να συναντούσε την συμπάθεια των κατοίκων που αγανακτούν από την απουσία του κράτους και της αστυνομίας από την γειτονιά τους. Η εγκληματικότητα ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής και εθνικότητας σε συνδυασμό με την κραυγαλέα απουσία του κράτους καθιστά μεγάλα στρώματα του πληθυσμού ευάλωτα σε απλουστευτικές λύσεις που στο τέλος προκαλούν μεγαλύτερες παρενέργειες από αυτά που υποτίθεται ότι θα θεράπευαν ( κλασσικό παράδειγμα η οπλοχρησία στις ΗΠΑ που οδήγησε σε αλλεπάλληλες εκατόμβες).

Η Χρυσή Αυγή, ακούμπησε σε ένα υπόστρωμα λαϊκισμού, ρατσισμού και εθνικισμού που καλλιέργησαν στην ελληνική κοινωνία χρόνια τώρα δυνάμεις διαφορετικής προέλευσης και πολιτικού χρώματος. Η κατάσταση παροξύνθηκε με την κρίση, αλλά τα αίτια της φασιστικής ανόδου πάνε πιο βαθειά. Η ανοχή σε αντικοινοβουλευτικές κι αντιδημοκρατικές ενέργειες, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα συνθήματα των «αγανακτισμένων» της πάνω πλατείας Συντάγματος νομιμοποίησε την Χρυσή Αυγή σε ούτως η άλλως ελαστικές συνειδήσεις. Πρόκειται για την περίφημη αντισυστημική ψήφο που ορισμένοι ανιστόρητοι νόμιζαν ότι είναι δικαιωματικά κτήμα μια ορισμένης Αριστεράς. Και επειδή είμαι βαθύτατα πεισμένος ότι η αντισυστημική ψήφος είναι ψήφος κατά της δημοκρατίας δεν αισθάνομαι την ανάγκη να δικαιολογήσω τους δήθεν παραπλανημένους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, όπως έκαναν χτες στις τηλεοράσεις η Παπαρήγα και ο Βαρεμένος.

Ελπίζω επίσης να κατάλαβαν οι αντιεξουσιαστές και ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που ερωτοτρόπησαν με το μπάχαλο και «χαμηλές» μορφές βίας ότι η βία είναι μπαστούνι με δύο άκρες. Ότι αν χαϊδεύεις την επαναστατική βία δεν μπορείς να είσαι πειστικός όταν εξεγείρεσαι κατά της φασιστικής βίας. Εμείς που δεν συμβιβαστήκαμε με Κεραταίες και με προπηλακισμούς πολιτικών μας αντιπάλων, έχουμε το ηθικό δικαίωμα και την αξιοπιστία να στεκόμαστε απέναντι στους φασίστες της Χρυσής Αυγής. Που και αυτοί, πολύ σύντομα, αν συνεχίσουν έτσι θα καταλάβουν ότι η βία προκαλεί αντιβία. Και για να μην γίνουμε ζούγκλα δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την δημοκρατία και την επιβολή του νόμου. Η Χρυσή Αυγή κινείται στο όριο της νομιμότητας με τάση να βγει έξω. Αν επιμένει πρέπει η δημοκρατία μας να της κάνει το χατίρι.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr στις 8/6/20112

Συγκέντρωση και ομιλία Νίκου Μπίστη

Την Κυριακή 10/6/2012, στις 8.30 το βράδυ στο θερινό θεατράκι του Δήμου Ξάνθης στην πλατεία (απέναντι απο τον ΟΤΕ), θα μιλήσει στους φίλους της Δημ.Αρ. (και όχι μόνο σ αυτούς) ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΙΣΤΗΣ.

Επτά προτάσεις του προέδρου της ΔΗΜ.ΑΡ, Φώτη Κουβέλη, για τη σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, σε συνέντευξή του στο Έθνος της Κυριακής κατέθεσε επτά προτάσεις για τη σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο. 
Συγκεκριμένα:


-Το 1ο μέτρο είναι το πάγωμα των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, οι οποίες προβλέπονται για τον Ιούνιο, η κατάργηση της μείωσης κατά 22% του κατώτατου μισθού και η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων..Το μέτρο για το πάγωμα είναι αποτέλεσμα της βασικής αναδιαπραγμάτευσης, για επιμήκυνση έως το τέλος του 2017 της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτό σημαίνει ότι τα 14 δις που απαιτεί η τρόικα για φέτος, γίνονται 3,5 δις. Αυτά τα ποσά μπορούν φέτος να εξοικονομηθούν από τον περιορισμό των αμυντικών δαπανών, το οριστικό τέλος στο πάρτι των προμηθευτών φαρμάκων και αναλώσιμων και από το νοικοκύρεμα στη Δημόσια Διοίκηση.

-Το 2ο μέτρο, που μάς απεμπλέκει από το Μνημόνιο είναι ο μη συνυπολογισμός των Δημοσίων Επενδύσεων στις δαπάνες που δημιουργούν πρωτογενή ελλείμματα. Κόβοντας αυτές τις δαπάνες, όπως καταλήγει η εφαρμογή του Μνημονίου, κόβουμε τα πόδια μας, επιτείνεται η ύφεση, που σωριάζει ανέργους και σωρεύει λουκέτα και αυξάνεται το έλλειμμα.

-Το 3ο μέτρο : Προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση και ανασυγκρότηση του Κράτους ώστε να κτυπηθεί η φοροδιαφυγή και να ανακουφιστούν οι αδύναμοι. Θα εισαγάγουμε νέους θεσμούς για τον καταλογισμό των φόρων που θα κτυπήσουν τη διαφθορά στις εφορίες και θα προσφέρουν απασχόληση σε ανέργους .

-Το 4ο μέτρο: Μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, το κτύπημα των καρτέλ και κατάργηση του πιστωτικού τιμολογίου από τα σουπερ μάρκετ στους προμηθευτές τους για να μειωθούν αποφασιστικά οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης.

-Το 5ο μέτρο: 5ετές Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και Ολική Επαναφορά του ΕΣΠΑ . Τα κονδύλια λιμνάζουν στους ενδιάμεσους φορείς και δε φτάνουν στην αγορά.

-Το 6ο μέτρο: Ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων. Οι νέες διοικήσεις- εκπρόσωποι του δημοσίου μετά την ανακεφαλαιοποίηση-, θα δώσουν, αμέσως, ρευστότητα στις επιχειρήσεις , χαμηλά επιτόκια και ευνοϊκές ρυθμίσεις στα στεγαστικά. Λέμε όχι στην αναπαλαίωση του φαύλου καθεστώτος με τα θαλασσοδάνεια και τις πιστώσεις σε ημετέρους, που αποφασίζονταν σε πολιτικά γραφεία. Θα ζητήσουμε τριετή business plan από τις διοικήσεις των τραπεζών ώστε το δημόσιο να πάρει πίσω τα λεφτά του. Η ανακεφαλαίωση δεν είναι τζάμπα χρήμα.

-Το 7ο μέτρο είναι η άμεση επιστροφή του ΦΠΑ στους αγρότες και η στροφή στην ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής με παροχή γης, τεχνογνωσίας και κεφαλαίου σε αγρότες και χιλιάδες ανέργους νέους.

ΣΥΡΙΖΑ: Μια ανακουφιστική απόδραση από μια μίζερη πραγματικότητα

« Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε , τότε θα τα χρειαστείτε για να κλάψετε » Ζ.Π. Σαρτρ

Ας ελπίσουμε ότι η σκληρή παρατήρηση του μεγάλου Γάλλου διανοητή δεν θα επαληθευτεί στην τωρινή πολιτική συγκυρία. 

Ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε τη νηφαλιότητα να δούμε ψύχραιμα την πραγματικότητα και να σταθούμε πάνω από την αερολογία των κομματικών υποσχέσεων. Τα πρώην μεγάλα κόμματα υπόσχονται ότι θα ακυρώσουν τις ίδιες τις υπογραφές τους και ότι από την Μνημονιακή κόλαση που υπέγραψαν και επέβαλαν με εκβιαστικά διλήμματα, τώρα θα μας ξαναφέρουν στον παράδεισο...Ο κ. Βενιζέλος και προπάντων ο κ. Σαμαράς αυτοπροβάλλονται ως ανανήψαντες εθνοσωτήρες, που με ένα μαγικό ραβδί θα θεραπεύσουν όλα τα χρόνια καρκινώματα με τα οποία οι ίδιοι –το κόμμα τους- μόλυναν τη χώρα…

Δυστυχώς στην προεκλογική πλειοδοσία έχει παγιδευτεί και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το προβεβλημένο σύνθημα «Καταγγελία του Μνημονίου» και οι λεονταρισμοί του Αλέξη Τσίπρα ικανοποιούν απλώς τον ψευδοεθνικισμό των ελληναράδων . Το μήνυμα που τελικά μεταγγίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με τις παροχές του «κυβερνητικού προγράμματος» που παρουσίασε είναι: « Αποδεσμευόμαστε μονομερώς από τις συμφωνίες και τις δεσμεύσεις απέναντι στους εταίρους μας , τους δεσμεύουνε ωστόσο να συνεχίσουν να μας στέλνουν τις συμφωνηθείσες δόσεις, με τις οποίες θα ασκήσουμε κοινωνική πολιτική προς όφελος των αδυνάτων, και θα αποκαταστήσουμε με τα χρήματα των συμφωνημένων δόσεων τις μεγάλες κοινωνικές αδικίες». Υπέροχο σενάριο που πριν μερικά χρόνια απλώς θα χάιδευε τα αυτιά, σήμερα όμως καταντά επικίνδυνο. Κλείνει τα μάτια στην σημερινή πραγματικότητα και βιάζει βάναυσα την κοινή λογική.

Θα επικρατήσει όμως η κοινή λογική, ώστε να χρησιμοποιήσουμε τα μάτια και το μυαλό μας, για να δούμε την πραγματικότητα ή επιμένουμε να την αγνοούμε, επειδή είναι δυσάρεστη; Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι σε όλους τους λαούς και η προφανέστερη λογική γίνεται ανίσχυρη μπροστά σε πολώσεις, φορτισμένα απωθημένα , μεγαλόστομα συνθήματα και συλλογικές ψευδαισθήσεις. Θυμόμαστε τα συνθήματα «Λεφτά υπάρχουν» του Παπανδρέου, την «Επανίδρυση του κράτους» του Καραμανλή, τον «Εκσυγχρονισμό» του Σημίτη , την «Κάθαρση» του Μητσοτάκη την «Αλλαγή» του Ανδρέα Παπανδρέου. Με αυτά τα εύστοχα συνθήματα επιτεύχθηκαν εκλογικές νίκες περιφανείς και εδραιώθηκαν κυβερνήσεις, για να αποδειχθεί μετεκλογικά ότι η ευστοχία τους ήταν απλώς ψηφοθηρική. Η ωραία Ελένη που υπόσχονταν ήταν απλώς ένα πουκάμισο αδειανό …

Το ερώτημα παραμένει: Οι τόσες θυσίες που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός και συνεχίζει να υφίσταται θα μας οξύνουν την όραση για να δούμε τα προφανή ή θα μας φορτίσουν ώστε να ψηφίσουμε, παραδομένοι στη συνθηματολογία των συλλογικών ψευδαισθήσεων;

Φοβάμαι πως αν συμβεί το δεύτερο, πολύ γρήγορα θα δικαιωθεί ο μεγάλος μας ποιητής. Ο Γιώργος Σεφέρης έκλεινε το αγαπημένο ποίημά του «Ελένη» με τους στίχους:

«..τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

Γκαρμπούνης Χρήστος

Τι βλεπουμε από το παράθυρο μας;

Οι προεκλογικές συζητήσεις κα αντιπαραθέσεις αρχίζουν σιγα-σιγα να ζωηρεύουν. Τα κομματικά επιτελεία σχεδιάζουν τις εμφανίσεις τους και την επικοινωνιακή τους πολιτική. Τα διλήμματα ξανά επί τηλεοπτικού τάπητος. Μνημόνιο-αντιμνημόνιο, ευρώ-δραχμή, κυβέρνηση-ή ξανά εκλογές; Το βασικό όμως δίλημμα ελάχιστα ή και καθόλου δεν τίθεται σ αυτό το χιλιομπαλωμένο χαλί, που είναι το τηλεοπτικό τοπίο. Κράτος ή όχι? Και επειδή η λέξη "κρατος" ίσως ενοχλήσει κάποιους που ονειρεύονται να χορέψουν μια μέρα στα ερείπια του....ας το μετατρέψουμε το διλημμα. Οργανωμένη και ουσιαστική κοινωνία με δυνατότητες παραγωγικές, μορφωτικές, πολιτιστικές, επικοινωνιακές δυνατότητες ή ότι άλλο σχετικό τέλος πάντων είχε π.χ. το Βέλγιο, το οποίο περίπου δύο χρόνια δεν μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση και με προβλήματα σοβαρά διγλωσσίας κ.λ.π., αλλά κανείς δεν αντιλήφθηκε αυτήν την έλλειψη "ακυβερνησίας", ή αυτό το συνοθύλευμα αλαζονίας, εγωκεντρισμού, ωχαδελφισμού και λαμογιάς που έχουμε τώρα μπροστά μας;


Κάνω αυτές τις σκέψεις, τώρα αυτές τις μέρες, που τα παιδιά βασανίζονται ακόμη μια χρονιά, έχοντας περάσει μια  τουλάχιστον τριετία παπαγαλισμού να μπούν στα μεγάλα πνευματικά ιδρύματα της χώρας και τώρα παίρνουν μια πρώτη γεύση αναλγησίας (με τα θέματα της φυσικής π.χ.), ενός συστήματος που το σαρδόνιο χαμόγελο του θα μετατραπεί σε λιγο καιρό, για όσα απ αυτά καταφέρουν να περάσουν την μεγάλη πύλη των ΑΕΙ, σε εκκωφαντικό καγχασμό.. Αλήθεια σε τι πανεπιστήμιο παιδεύονται να μπούν τα παιδιά του κόσμου; Πως, πολλά απ αυτά, θα δουν τις ελπίδες τους να διαψεύδονται, όταν θα κοπανήσουν στο τοίχο της φοιτητοπατερικής συντεχνίας και της καθηγητικής παρέας, που ενώ αλληλοτρώγεται, όταν απειλούνται τα συμφέροντα της κλείνεται σαν τον σκαντζόχοιρο και "ανακαλύπτει" αρχές ξεχασμένες από καιρό...δημοκρατική διοίκηση, αυτοδιαχείρηση και άλλα τέτοια φληναφήματα;


Το πανεπιστήμιο και η εκπαίδευση γενικώτερα είναι ένα πεδίο σημαντικό της σαπίλας και της μεγάλης συντεχνίας που το διαφεντεύει. Αλλά και παραπέρα να κυτάξει κανείς μήπως θα αντικρύσει κάτι διαφορετικό; Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των πολιτών αυτήν την στιγμή είναι ανύπαρκτη. Είναι οικονομικό το θέμα θα πείτε και σε ένα βαθμό θα έχετε δίκηο. Αλλά μόνο αυτό; Συμφέροντα από πισω βυσσοδομούν και έρχονται να σκυλεύσουν στο κουφάρι ενός κράτους που πνέει τα λοίσθια. Πάλι μερικοί φιλότιμοι ανθρωποι σηκώνουν το όποιο βάρος. Πάντα έτσι δεν γίνονταν; Τότε όμως υπήρχαν λεφτά τα οποία κινητοποιούσαν περισσότερους...τώρα που αυτά λείπουν μόνο το φιλότιμο είναι το κίνητρο.


Υπάρχει ενας κόσμος που πεινάει σήμερα. Τα συντάγματα των περισσοτέρων χωρών της Ευρώπης έχουν καθιερώσει εδώ και καιρό το ελάχιστο εγγυημένο εισοδημα. Ακόμη και στο σύνταγμα της πολυσυζητημένης τελευταία Δημοκρατία της Βαιμάρης γίνονταν αναφορά "εγγύησης αξιοπρεπούς ύπαρξης για όλους". Το ελληνικό σάπιο σύστημα που εφθασε στα όρια του με τον ακατάσχετο δανεισμό, τώρα που τελείωσαν τα λεφτά, πάλι μόνο αναλγησία δείχνει προς τους "κατώτερους". Η μεσαία τάξη είναι το διακύβευμα (λέξη πολυφορεμένη κι αυτή) ξανά, που είναι σημαντική, δεν αντιλέγω, αλλά οι μηχανισμοί "διάσωσης" είναι προσανατολισμένοι μόνο προς αυτήν. Υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι χωρίς εισόδημα αυτήν την  στιγμη και καμμία φιλανθρωπικής υφής ενέργεια, δεν πρόκειται να "καλύψει" την αξιοπρέπεια τους.


Αυτή η συζήτηση πρέπει να γίνει και όχι τι βλέπει από το παράθυρο του ο κάθε όψιμος αριστεροπατερούλης. Με τα "βελανίδια" προκοπή δεν είδαμε, ούτε με τις ψευτομαγκιές προς τους "ξένους", που υποτίθεται μας κυνηγάνε και μας ζηλεύουν μια ζωή. Αυτές οι απόψεις, μόνο ως δείγματα εκφυλισμού και αλαζονίας καταγράφονται. Δεν λύνουν προβλήματα, τα σκεπάζουν απλώς, όπως οι γάτες τα περιττώματα τους. Τα περιθώρια έχουν στενέψει....φοβάμαι πως έχουν παραστενέψει , αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο στους τρομολάγνους και στους καιροσκόπους.


Η Δημοκρατική Αριστερά κάνει σοβαρές προσπάθειες να στρέψει την συζήτηση σε όλα αυτά, όχι με πολύ επιτυχία πάντοτε. Διαμορφώνει απόψεις για το αύριο των εκλογών, συλλαβίζει κάποιες πρώτες ενέργειες που είναι απαραίτητες την επομενη μέρα. Δυστυχώς οι φωνές των άλλων και του συστήματος που συνεπικουρεί σ αυτό, δεν αφήνει πολλά περιθώρια σ αυτήν την προσπάθεια της. Πρέπει και οι πολίτες να αρχίσουν να ψάχνουν και κάτω και πίσω από την οχλαγωγία. Ας ελπίσουμε ότι θα το κάνουν.


Σ.Σαρακενίδης

Γράμματα χασάπη!

Η ηθική και η πολιτική, στην συνείδηση των πολλών , συνήθως δεν συνυπάρχουν. Η καθημερινότητα μας έχει τους κανόνες της (όχι πάντοτε σεβαστούς από όλους-παντως μας επιτρέπουν σε ένα βαθμό να επιβιώνουμε) και η πολιτική-φαίνεται-πως έχει τους δικούς της, όχι απαραίτητα τους ίδιους. Δυστυχώς αυτοί οι δεύτεροι έχουν διαβρώσει και ένα κομμάτι του κόσμου, έτσι που να αποδέχεται ή έστω να ανέχεται πράξεις και παραλείψεις πολιτικών προσώπων, που σε προσωπικό ή οικογενειακό επίπεδο θα τις αντιμετώπιζε διαφορετικά. Πολλές φορές εξάλλου οι κοινωνίες (προτεσταντικές αλλού ή καθολικές-εννοώ μέσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον κανόνων διαμορφωμένες) φέρονται και αντιδρούν διαφορετικά, από την "καθ ημάς" ανατολική , την ράθυμη μέχρι προχθές και αναστατωμένη τώρα και μπουρδουκλώμενη μέσα στο θυμό και την αγανάκτηση της. 


Οι πολιτικές ανακατατάξεις των τελευταίων μηνών, έδειξαν αυτό ακριβώς. Τα κόμματα σαν αμοιβάδες διαχωρίζονται και ενώνονται ξανά κάτω από την αδήριτη ανάγκη της επιβίωσης των προσώπων, κυρίως, που τα αποτελούν. Είχε παιχθεί και παλιότερα αυτό το έργο, αλλά είχε υπόθεση τότε, σενάριο, έδινε εξηγήσεις, είχε μια αφηγηματική συνέπεια. Τώρα-συγχωρέστε με, οι θεράποντες του είδους θα το ξέρουν καλύτερα-θυμίζουν πορνοταινίες. Χωρίς σενάριο, ούτε αφήγηση, οδηγούν κατ' ευθείαν στην γενετήσια πράξη, προς τερψιν, βεβαίως, του φιλοθεάμονος κοινού, μόνο που στην περίπτωση μας τέτοιο δεν υπάρχει πλέον. Η μάλλον υπάρχει, αλλά δεν είναι και τόσο ...φιλοθεάμον. Η το...θέαμα δεν είναι τόσο..διεγερτικό, οι πρωταγωνιστές φθαρμένοι, γερασμένοι, τους ξέρουν τους ρόλους τους, αλλά ένα είδος μανιερισμού τους μετατρέπει σε βαρετούς και αφόρητους. Οι αποκολλήσεις και οι συγκολλήσεις είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο. Ενώ κάποτε ακόμη και η θέα της ...γαμπας μιας γυναίκας ήταν εξαιρετικό θέαμα, σήμερα -που  η αισθητική και η ηθική του μαρκαδόρου δεν ισχύει πλέον-δεν συγκινείται  ούτε και ο γιδοβοσκός με τα "μύγδαλα".


Αλλοίμονο όμως αυτά συμβαίνουν πλέον και στις καλύτερες οικογένειες, της πέραν πάσης υποψίας, αυτές που μέχρι τώρα πάνω σε ιδεολογικά , ου μην και ηθικά, σεντόνια, άπλωναν τις πραμμάτειες τους, ανοιχτά και με παρρησία τα παρουσίαζαν στους φίλους τους, οι οποίοι θεωρούσαν ότι το καθαρό μέτωπο είναι ο υπέρτατος νόμος. Οι τελευταίες πράξεις αυτού του δράματος(?) ή κωμωδίας, δεν συντελούν στην ανατροπή αυτής της αίσθησης και οι "δημοκρατίες" και τα "κόμματα των μελών" αντηχούν λίγο σαν κακόηχες και εξω απο τους κανόνες της αρμονίας "μελωδίες", που περισσότερο ανήκουν στην χαώδη ατμόσφαιρα που ζούμε και όχι στην προσπάθεια μιας αντικατάστασης της από "συνεπή" μουσική- ψελλισμάτων έστω-σαν εισαγωγή μιας μεγαλύτερης ευχάριστης και ελπιδοφόρας, κυρίως, μουσικής φράσης, που μπορεί να εξελιχθεί σε μια ολοκληρωμένη συμφωνία.


Ο ρεαλισμός υπερτερεί δυστυχώς, αλλά ο ρεαλισμός στην τεχνη και στην φιλοσοφία, κατέγραψε και ερμήνευσε συνήθως δύσκολες καταστάσεις και προσπαθούσε να οργανωθεί σε κανόνες τακτικής και να βγάλει όσο ξύγκι γίνεται από την οποιαδήποτε μύγα. Αλλά στην "καθ ημάς" αριστερά-για αυτήν γίνεται κυρίως λόγος εδώ-είναι δύσκολα αυτά τα "παιχνίδια", δεν τους ξέρει αυτούς τους ρόλους, ούτε καν από οντισιον δεν έχει περάσει και η αμηχανία της ειναι εκδηλη.


Ο καθείς και τα όπλα του λοιπόν, ο καθείς και η ευαισθησία του. Δυστυχώς για τις ευασθησίες δεν ισχύει, ότι ισχύει για τις απόψεις και τους....κώλους. Ο καθένας δεν έχει από... μία.


Σ.Σαρακενίδης

Αλήθεια, πώς την λέγανε τη γυναίκα του Λωτ;

Της Κατερίνας Επιτροπάκη, 19.5.12

Ζούμε σε μέρες που οι σελίδες γυρίζουν γρήγορα. Η επόμενη σελίδα,  η επόμενη μέρα, λέγεται 18 Ιουνίου. Η σελίδα της 6ης Μάη, όπως και οι προηγούμενες, πέρασαν με κινηματογραφική ταχύτητα από το προσκήνιο, σχολιασμένες εν πολλοίς αλλά και ασχολίαστες στα επί μέρους τους. Σημασία έχει ότι σήμερα είναι περίπου ακυρωμένες. Τόσο ακυρωμένες, όσο και τα προεκλογικά συνθήματα που τα κόμματα εμφάνισαν, οι προγραμματικές ελλείψεις ή παραλήψεις τους.
Σήμερα όλοι καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα της επόμενης μέρας.
Το διάστημα, ωστόσο, των πρώτων μετά την 6η Μάη ημερών, προσδιόρισε αρκετά πράγματα για την ουσιαστική φυσιογνωμία,  την ειλικρίνεια, τις αμφισημίες, τη συνέπεια και τη σοβαρότητα του κάθε πολιτικού χώρου. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, πανθομολογουμένως, κράτησε την κατ’ εξοχήν σοβαρή στάση στα πράγματα, όπου, αν και επέμεινε στις βασικές προεκλογικές διακηρύξεις της, δεν φάνηκε άκαμπτη και αδιάλλακτη, ενώ συγχρόνως έλαβε σοβαρά υπόψη της τα μηνύματα της κάλπης. Δεν επιχείρησε να ακυρώσει την πραγματικότητα, δεν προσπάθησε να φέρει τον κόσμο στα μέτρα της.
Τι γίνεται όμως από δω και πέρα;

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ που ΜΠΟΡΕΙ, όπως έλεγε το κεντρικό μας σύνθημα, που ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΜΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, επειδή ακριβώς ενδιαφέρεται για μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΙΑ και όχι γονατισμένη τόσο από τα βάρη όσο και από την ανασφάλεια και τον φόβο για την τύχη της χώρας, κατά τη γνώμη μου πρέπει στο διάστημα αυτό να αποδείξει έναν άλλο ουσιαστικό και διαφοροποιητικό της ρόλο: Αυτόν της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ του ΕΓΓΥΗΤΗ.
Λαμβάνοντας υπόψη της την πραγματικότητα που προκύπτει από την προηγούμενη αποτύπωση της κάλπης, όπου οι πολίτες εμφανίζονται να αποδομούν την όποια αυτοδυναμία και να προκρίνουν κυβερνήσεις συνεργασίας –κάτι που διαφάνηκε και από δημοσκοπήσεις των επόμενων ημερών, όπου οι ερωτώντες απαντούσαν με συντριπτική πλειοψηφία ότι επιθυμούν μια οικουμενική κυβέρνηση–, η ΔΗΜΑΡ οφείλει εγκαίρως να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και στις ανάγκες των καιρών. Θεωρώντας δεδομένο ότι το πρόκριμμα σε κάθε περίπτωση είναι η παραμονή της χώρας στην ζώνη του ευρώ, θα πρέπει να επιζητά τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης με όλες τις πολιτικές δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου που εγγυώνται την καταβολή κάθε δυνατής προσπάθειας για τον στόχο αυτό.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ οφείλει να εγγυηθεί από σήμερα πως σε ό,τι την αφορά θα συμβάλει ώστε ο τόπος να μην μείνει ξανά ακυβέρνητος και να μην οδηγηθούμε σε 3η εκλογική αναμέτρηση. Προχωράει λοιπόν, επιζητώντας σήμερα μια ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ της οποίας μπορεί η ΔΗΜΑΡ να είναι ο ΕΓΓΥΗΤΗΣ της ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ κατεύθυνσής της. Όσο πιο ενισχυμένη βγει από την κάλπη, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η εγγύηση για το προοδευτικό πρόσημο της κυβέρνησης αυτής, η οποία θα σχηματιστεί με όσα κόμματα συμφωνήσουν κατ’ αρχάς στην αδιαπραγμάτευτη παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.
Στο πολιτικό τόξο, το κομμάτι που δίνει τη μικρότερη εγγύηση γι’ αυτό, είναι δυστυχώς το συνολικό κομμάτι της αριστεράς. Όχι μόνο γιατί το ΚΚΕ το διατυπώνει ευθαρσώς, αλλά και γιατί και ο ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς, με τις σοβαρές αμφισημίες και αποκλίσεις των στελεχών του, δεν προσφέρει τα αναγκαία εχέγγυα. Κατά συνέπεια, από τον δημόσιο λόγο της Δημοκρατικής Αριστεράς πρέπει να εκλείψει παντελώς ο λόγος περί ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. Θα αρκούσε να πραγματοποιηθεί μια δημοσκόπηση για να αποδείξει πόσο μακριά είναι η κοινή γνώμη από την επιθυμία μιας τέτοιας λύσης, από την οποία, όχι μόνο θα προέκυπτε η ανασφάλεια περί της ευρωπαϊκής μας προοπτικής, αλλά εγκυμονούνται και σοβαροί κίνδυνοι για την οικονομία και την κοινωνική σταθερότητα. Πόσοι αλήθεια πολίτες θα επιθυμούσαν την εθνικοποίηση όλων των τραπεζών, την επανακρατικοποίηση του ΟΤΕ, τη διατήρηση των προνομίων του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού, την αποφυγή της παραμικρής μεταρρύθμισης στο δημόσιο τομέα;
Δυστυχώς, η κομμουνιστική και ριζοσπαστική αριστερά είναι αγκυλωμένες στις εμμονές τους, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των συνιστωσών τους έχει μια σχέση «ζηλωτή» με τις ιδέες της αριστεράς.
Θεωρώ ότι από τον Ιούνιο του 2010, με την αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το Συνασπισμό και τη μετέπειτα δημιουργία της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, διαχωρίστηκε οριστικά η διαδρομή της ανανεωτικής, σύγχρονης, μεταρρυθμιστικής αριστεράς από την υπόλοιπη. Έρχονται οι κρίσιμες στιγμές να μας θυμίσουν ότι πρέπει – επιτέλους για κάποιους – να κοπούν οι ομφάλιοι λώροι. Πρέπει να προχωράμε κοιτώντας μπροστά, χωρίς να γυρίζουμε το κεφάλι πίσω, όπως η γυναίκα του Λωτ. Γιατί, εκτός από το ότι μια στήλη άλατος είναι καταδικασμένη στην ακινησία, τελικά εξαφανίζεται και από την ιστορία. Κανείς δεν θυμάται ούτε τ’ όνομά της.

Κατερίνα Επιτροπάκη
Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜ.ΑΡ.