Τι έγραψε ό τύπος της Ξάνθης για την συγκέντρωση της Νομαρχιακής μας.

Αξιοπρόσεκτη συσπείρωση γύρω από τη Δημοκρατική Αριστερά στην Ξάνθη

Παρασκευή, 30 Μάρτιος 2012 20:54

Κ. Γούναρης: «Καταγράφουμε ένα ενδιαφέρον του κόσμου για τις θέσεις και τις απόψεις μας»

Καταδεικνύοντας τη συσπείρωση ενός ισχυρού ρεύματος και στην Ξάνθη, πραγματοποιήθηκε προχθές το βράδυ σε ξενοδοχείο της πόλης η ανοιχτή συνέλευση των μελών και φίλων της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Τρεις μήνες πριν συμπληρώσει δύο χρόνια από την ίδρυσή του, το κόμμα του Φώτη Κουβέλη δείχνει «ετοιμοπόλεμο», προσελκύοντας ψηφοφόρους από τον χώρο της ευρύτερης ανανεωτικής αριστεράς και κεντροαριστεράς και επιβεβαιώνοντας τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Τα παραπάνω επεσήμανε άλλωστε και ο εκπρόσωπος της ΔημΑρ (υποψήφιος και ο ίδιος) Κώστας Γούναρης, λέγοντας στους εκπροσώπους των τοπικών Μ.Μ.Ε. ότι «προσπαθούμε να αποτυπωθεί και στο ψηφοδέλτιο αυτή η δυναμική της ΔημΑρ σε χώρους πέραν αυτών που εξέφραζε παραδοσιακά και θα δούμε κατά πόσο θα υλοποιηθεί αυτό».

Γεγονός είναι πάντως ότι η αίθουσα πλημμύρισε από μέλη και φίλους της παράταξης, σε μια συνάντηση όπου συζητήθηκε η –ευνοϊκή για τη ΔημΑρ- πολιτική συγκυρία, οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές και βέβαια η συγκρότηση του ψηφοδελτίου της παράταξης στην Ξάνθη. Αυτό το τελευταίο είναι που συγκεντρώνει μοιραία το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Επιβεβαιώνοντας τα εγνωσμένα, ο Κώστας Γούναρης δημοσιοποίησε και επίσημα τα επτά ονόματα των υποψηφίων, που όμως από προχθές… έγιναν οκτώ. Πρόκειται για τους… τρεις Κωνσταντίνους (Δέλκο, Γούναρη και Δαλάτση), τους Σαμή Καραμπουγιούκογλου, Χρήστο Γκαρμπούνη, Παρθένα Ζουμπουλίδου, Μαρία Σπανού και τον Αλέξανδρο Τσίγκα.

«Ήδη είμαστε στην ευχάριστη θέση να έχουμε οκτώ υποψηφιότητες –που ενδεχομένως θα αυξηθούν- και αυτός είναι ένας ευχάριστος μπελάς, αφού συνήθως είχαμε δυσάρεστους μπελάδες για να συγκροτηθεί ένα ψηφοδέλτιο», δήλωσε ο κ. Γούναρης, προσθέτοντας: «Τα ονόματα αυτά δεν κλείνουν τη διαδικασία, που μάλλον τώρα ανοίγει αφού ενδεχομένως θα προκύψουν και άλλες υποψηφιότητες. Όλες θα αξιολογηθούν και μέσα στο αμέσως προσεχές διάστημα θα αποφασίσουμε όλοι μαζί ποιοι θα στελεχώσουν το ψηφοδέλτιο». Σημείωσε δε ότι «υπάρχουν κάποια τεχνικά προβλήματα νομικού ή άλλου χαρακτήρα με κάποιες υποψηφιότητες, αλλά αυτά θα προσπαθήσουμε να τα λύσουμε μέχρι τη λήξη της προθεσμίας, που είναι εννιά μέρες μέχρι να προκηρυχθούν οι εκλογές».

Κ. Δέλκος: «Ήρθαν πολλοί άνθρωποι που πρώτη φορά πατάνε το πόδι τους σε τέτοιες εκδηλώσεις»

Εντυπωσιακή ήταν η παρουσία νέων ανθρώπων στην προχθεσινή συνάντηση, καθώς και πολλών στελεχών της μειονότητας, κάτι που έκανε τον Κώστα Δέλκο να σχολιάσει σε σχετικό ερώτημά μας: «Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ήρθε πολύς νέος κόσμος που συνήθως δεν συμμετέχει σε τέτοιες δραστηριότητες. Ήρθαν πολλοί άνθρωποι που πρώτη φορά πατάνε το πόδι τους σε τέτοιες εκδηλώσεις και αρκετοί νέοι άνθρωποι από τη μειονότητα. Είναι ενδεικτικό ενός κλίματος, τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο…».

Γεγονός είναι ότι έγινε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με πολύ κόσμο και με τον Κώστα Γούναρη να σχολιάζει: «Συζητάμε όλα τα ζητήματα της επικαιρότητας, τις πολιτικές εξελίξεις, τον δρόμο για τις εκλογές και τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου. Οι εκλογές έχουν δρομολογηθεί -ανεξάρτητα αν δεν έχουν προκηρυχθεί ακόμη- και εμείς εδώ και αρκετό καιρό συζητάμε με πολίτες για το πώς θα συγκροτήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ένα ψηφοδέλτιο που θα ανταποκρίνεται και στις ανάγκες της πολιτικής συγκυρίας και σ’ αυτό που θέλει να δώσει προς τα έξω η Δημοκρατική Αριστερά».

Απαντώντας σε ερώτησή μας για το αν οι αίσιοι οιωνοί που συνοδεύουν πανελλαδικά τη ΔημΑρ αντανακλούν και στην Ξάνθη, ο κ. Γούναρης είπε ότι «τα υψηλά ή χαμηλά ποσοστά δεν μας ενδιαφέρουν, το έχουμε δει το έργο πολλές φορές» και δήλωσε: «Σίγουρα θα συμφωνήσουμε όλοι ότι το πολιτικό σκηνικό είναι τόσο ρευστό, που ακόμη και οι δημοσκοπήσεις αλλάζουν από διήμερο σε διήμερο και από εβδομάδα σε εβδομάδα… Είναι αλήθεια ότι καταγράφουμε ένα ενδιαφέρον του κόσμου για τις θέσεις και τις απόψεις μας. Τώρα, κατά πόσο αυτό θα εκφραστεί στην πορεία προς τις εκλογές και στην κάλπη, εξαρτάται κυρίως από εμάς. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην Ξάνθη είναι όπως και πανελλαδικά: υπάρχει ένα ενδιαφέρον για τις θέσεις και τις απόψεις μας, αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να μετουσιωθεί και σε πολιτική συμμετοχή μέχρι τις εκλογές και σε ψήφους στην κάλπη».

Θοδωρής Μπακάλης

Δημοκρατική Αριστερά. Τα 7 ονόματα των υποψήφιων Βουλευτών για την Ξάνθη.

Submitted by tarnaout on Fri, 2012-03-30 15:30

Τα 7 ονόματα των υποψηφίων βουλευτών με τη Δημοκρατική αριστερά, εκ των οποίων 5 θα στελεχώσουν το τοπικό ψηφοδέλτιο, ανακοινώθηκαν χθες στην Ανοιχτή Νομαρχιακή συνέλευση μελών και φίλων της τοπικής οργάνωσης.
Οι 7 είναι οι εξής: Χρήστος Γκαρμπούνης ( γιατρός), Κώστας Γούναρης ( δικηγόρος), Κώστας Δαλάτσης ( αγρότης- αντιδήμαρχος Τοπείρου), Κώστας Δέλκος ( ηλεκτρολόγος μηχανικός), Παρθένα Ζουμπουλίδου ( γιατρός), Σαμή Καραμπουγιούκογλου ( δημοσιογράφος και ήδη επίσημα υποψήφιος στο τοπικό ψηφοδέλτιο), και Μαρία Σπανού ( διευθύντρια Δήμου Ξάνθης αφού εξεταστεί εάν υπάρχει κώλυμα).
Από τους παραπάνω και δεδομένης της οριστικοποίησης της υποψηφιότητας του κ. Καραμπουγιούκογλου, θα επιλεγούν οι υπόλοιποι τέσσερις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η προσέλευση μελών και φίλων του κόμματος στη Νομαρχιακή Συνέλευση ήταν εντυπωσιακή.

Από το Δημοτικό ραδιόφωνο 

ΔΗΜΑΡ: Λέμε ΟΧΙ στην αριστερίστικη αριστερά

Δευτέρα, 02 Απρίλιος 2012 13:41

inShare 0digg ShareΔέλκος, Γούναρης, Γκαρμπούνης, Καραμπουγιούκογλου, Δαλάτσης, Ζουμπουλίδου, Τσίγκας, Σπανού,  οι 8 προτεινόμενοι για το ψηφοδέλτιο Ξάνθης Μεγάλη προσέλευση στην ανοιχτή νομαρχιακή συνέλευση. Άνοιγμα για συνεργασία με τον κεντρώο χώρο Η ανοδική δημοσκοπική εικόνα της ΔΗΜΑΡ αποτυπώθηκε με πρόδηλο τρόπο και στην Ξάνθη  με την μεγαλύτερη προσέλευση και συμμετοχή μέχρι σήμερα στην ανοιχτή νομαρχιακή συνέλευση των μελών και των φίλων της  που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη το απόγευμα στο ξενοδοχείο «Ορφέας». Στη συνέλευση έγινε μια ενδελεχής ανάλυση της πολιτικής συγκυρίας από τον κ. Κώστα Δέλκο,  διατυπώθηκε η πολιτική πλατφόρμα του κόμματος καθώς και οι κατευθυντήριες γραμμές στην πορεία του κόμματος προς τις εκλογές ενώ ανακοινώθηκαν 8 προτεινόμενοι υποψήφιοι 5 από τους οποίους θα στελεχώσουν το ψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ στην Ξάνθη.      Λέμε ΟΧΙ  στην αριστερίστικη αριστερά Με κεντρικό πρόταγμα την ανάγκη διεξόδου της χώρας από την κρίση 20 μήνες μετά την ίδρυσή της από τον Φώτη Κουβέλη, η ΔΗΜΑΡ κατεβαίνει στις εκλογές με μια νέα αφήγηση για τη χώρα και την αριστερά έξω από περιχαρακώσεις και αριστερίστικη πολιτική ατζέντα. Διαφοροποιείται από το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ στη λογική ότι πρεσβεύει σε μια σταθερή πορεία της χώρα μέσα στην ευρωζώνη καταθέτοντας ρεαλιστική πρόταση στη βάση ενός δημοκρατικού σοσιαλισμού: «Βασική συνιστώσα της πολιτικής μας είναι ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας και η παραμονή στην ευρωζώνη.  Είναι δέσμευση της ΔΗΜΑΡ οι συμφωνίες που υπέγραψε η χώρα», σημείωσε ο κ. Δέλκος θέτοντας τη διαχωριστική γραμμή που διαφοροποιεί τη ΔΗΜΑΡ από το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ:«Μας είπαν ανάχωμα και συνέδεσαν την ίδρυσή μας όχι ως ανάγκη να καλυφθεί ένα κενό απ’ τα αδιέξοδα της πολιτικής αλλά για να εμποδίσει την μεταπήδηση στα αριστερά κόμματα», κατέληξε ο κ. Κώστα Δέλκος απαντώντας σε σχετικές αναφορές του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ.   Επικέντρωσε λοιπόν την αδυναμία συνεργασίας και συσπείρωσης της αριστεράς που με βάση της δημοσκοπήσεις ενωμένη συγκεντρώνει το 40% και θα μπορούσε να κυβερνήσει στις βασικές προγραμματικές θέσεις που δεν έχουν κοινό τόπο και κοινή αναφορά σ’ ότι αφορά την διαχείριση της κρίσης και τον προσανατολισμό της χώρας. Άνοιγμα για συνεργασία με τον κεντρώο χώρο Παράλληλα όμως έκανε άνοιγμα προς τα κεντρώα κόμματα και ιδιαίτερα προς το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά επισημαίνοντας: «Δεν φιλοδοξούμε να είμαστε ένα μικρό καθαρό κόμμα με αριστερίστικη ιδεολογία. Θέλουμε να ανατρέψουμε τους συσχετισμούς και δεν φοβόμαστε να οσμωθούμε με ανθρώπους που ήταν σε διαφορετικό χώρο από μας. Ο κ. Δέλκος έκανε και μια αναφορά στον Τσετίν Μάντατζη και σε όσα διαμείφθηκαν σε σχέση με την κίνηση των «5» υποστηρίζοντας  ότι δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια όλα αυτά που γράφτηκαν για το ότι δηλαδή η τοπική οργάνωση της Ξάνθης αντέδρασε στην ένταξή του:  «Δεν υπήρξε καμιά πίεση από μέρους μας. Είχαμε όμως συζητήσει και καταλήξει στην υποψηφιότητα του κ. Σαμή Καραμπουγιούκογλου καθώς θεωρούμε ότι εκφράζει την μειονοτική μας πολιτική. Ποιους προτείνει η ΔΗΜΑΡ Ξάνθης Στη συνέχεια ο κ. Δέλκος παρουσίασε τους προτεινόμενους υποψηφίους για το ψηφοδέλτιο της Ξάνθης. Έκπληξη αποτελεί η παρουσία του αντιδημάρχου Τοπείρου κ. Κώστα Δαλάτση ο οποίος και συμμετείχε στη συνέλευση συνοδευόμενος από τον από τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Τοπείρου Φώτη Πυροστιάνη.   1. Χρήστος Γκαρμπούνης (Ιατρός) 2. Κώστας Γούναρης (Δικηγόρος) 3. Κώστας Δαλάτσης (Αγρότης-συνδικαλιστής) 4. Κώστας Δέλκος (Ηλεκτρολόγος Μηχ/κός) 5. Παρθένα Ζουμπουλίδου (Ιατρός) 6. Σαμή Καραμπουγιούκογλου (Δημοσιογράφος- έχει οριστικοποιηθεί)  7. Μαρία Σπανού (Διευθύντρια Δήμου Ξάνθης, υπό την αίρεση πιθανού κωλύματος) 8. Αλέξανδρος Τσίγκας (Καθηγητής ΔΠΘ) Μαριάννα Ξανθοπούλου mxanthopoulou@empros.gr

 

Από την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Και από το portal xanthipress.gr

http://www.xanthipress.gr/eidiseis/politiki/12942-kosmosyrroi-sti-dimar-me-dalatsi-kai-anoigma-pros-to-kentro-.html

Σε εκλογική ετοιμότητα η ΔΗΜ.ΑΡ Ξάνθης

Ημερομηνία: Μαρτίου 29, 2012 Κατηγορια: ΠΟΛΙΤΙΚΗ | comment : 0

Share

Σε κεντρικό ξενοδοχείο της Ξάνθης πραγματοποιήθηκε η Νομαρχιακή Συνέλευση της Δημοκρατικής Αριστεράς με σκοπό να συζητηθούν οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και όπως ήταν φυσικό και οι υποψηφιότητες των μελών της ΔΗΜΑΡ στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.

Ο Κώστας Γούναρης αναφέρθηκε επίσης και στα ονόματα που εξεδήλωσαν την επιθυμία να συμμετέχουν στο ψηφοδέλτΙΟ.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Κ. ΓΟΥΝΑΡΗ

http://adesmeuti-thrakis.blogspot.com/2012/04/blog-post_9862.html

Η καθ΄ημάς....Ελλάδα.

Εκλογές ante portas. Η πολυδιάσπαση  των μέχρι τώρα κομματικών σχηματισμών είναι ίσως το ένα χαρακτηριστικό τους. Σαν τα μανιτάρια ξεφύτρωσαν εν μια νυκτί διάφορα σχήματα θυγατρικά εν πολλοίς, ξεκομμένα-προς το παρόν?-απο το κόμμα-μητέρα, με σκληρότερο λόγο, με ακατανόητο πολλές φορές ή με λόγο που ακουμπά στις "παραδοσιακές" φοβίες του μανιοκαταταθλιπτικού Ελληνα. 


Το δεύτερο χαρακτηριστικό τους είναι οι  μελλοντικοί 'εταίροι" της "μελλοντικής" κυβέρνησης-κατά τα ΜΜΕ, που επειχειρούν πάλι να στήσουν το επόμενο σκηνικό και δοκιμάζουν τις επόμενες χορογραφίες για να τις 'διδάξουν" και πάλι στους υπάκουους μόνιμους πελάτες τους-αυτοί λοιπόν οι 'εταιροι" ακροβατούν πάνω σε ένα πολύ τεντωμένο σκοινί, επιχειρώντας να εμφανιστούν με νέα πρόσωπα, χρησιμοποιώντας το πιο παχύ τους δάχτυλο. Οι "συγγνώμες" του ενός και η επίκληση για "λυμένα χέρια" του άλλου, δεν φαίνεται να είναι πειστικά επιχειρήματα , ώστε να εκτρέψουν την πορεία για "αλλες πολιτείες" που έχει πάρει το πελατειακό κοπάδι τους, που αποκτά σιγα-σιγα συνείδηση της κατάστασης του, αλλά παρ όλα αυτά,με νύχια και με δόντια, συνεπικουρούσης -και πάλι-της προεκλογικής περιόδου-προσπαθεί να κρατηθεί απο τα χερούλια του τραίνου που φεύγει πια σε ένα ταξείδι χωρίς γυρισμό. 


Οι περσόνες των 'άρχηγών" των κομμάτων αγκομαχώντας για το μικρό ή μεγαλύτερο μαγαζάκι τους, αδυνατούν ή προσποιούνται ότι το κάνουν με ένα καθόλου πειστικό τρόπο, να δουν το σύνολο του προβλήματος. Ενός προβλήματος, που είναι φανερό πια, μόνο πολιτική λύση έχει. Οι οικονομικές παράμετροι του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν δρομολογηθεί και μάλιστα με τρόπο γενναιόδωρο (θα ενοχλησει αυτό ξέρω) και δεν μένει παρά το αυτονόητο, που το ψελλίζουμε πια ολοι, αλλά δεν φαίνεται φως στην ακρη του τουνελ. Να γίνουμε συγχρονο κράτος, στο οποίο να λειτουργούν οι νόμοι, να υπάρχουν ενιαίες κωδικοποιημένες αντιμετωπίσεις όλων των προβλημάτων, χωρίς  να επηρεάζονται απο πελατειακές ή άλλες συνήθειες. Θεσμοί διαφάνειας, ωστε να μην χρειάζονται να κλείνουν πολεοδομίες και εφορίες, να ξέρει ο πολίτης που πατά και που βαδίζει. Μια δύσκολη δουλειά. 
Απαιτείται λοιπόν ένα σαφές και περιεκτικό εκλογικό πρόγραμμα , που να περιγράφει με σαφήνεια την επόμένη ζωή αυτής της χώρας. Και η Δημοκρατική Αριστερά, που έχει τις προυποθέσεις ακόμη από την γέννεση της, οφείλει να το κάνει αυτό, ώστε να πάψει να χρειάζεται να απαντάει συνέχεια στην ανόητη ερώτηση "με ποιον θα συμμαχήσει'. Μ αυτόν που θα είναι συμφωνος στα βασικά, όπως και να τον λένε και που θα παρέχει βέβαια και εχέγγυα φερεγγυότητας. Αυτό έπρεπε να προηγηθεί των αμφιλεγόμενων προεκλογικών ανοιγμάτων, που κι αυτά έχουν την σημασία τους, αλλά δεν μπορούν από μόνα τους να σηματοδοτήσουν και πολλά πράγματα. Η επόμενη Ελλάδα δεν πρέπει να έχει ούτε Φωτόπουλους, ούτε Λυμπερόπουλους, ούτε κλειστοφοβικούς πρυτάνεις πανεπιστημίων, ούτε δήμους και υπηρεσίες,αντρα της διαφθοράς και της ρεμούλας, να μπει μια τάξη και σιγα-σιγα να διαμορφωθούν και πολίτες που να πιστεύουν πλέον στους θεσμούς. Να διαμορφώσει πολιτικές σταθερές, ωστε να μην χρειάζεται να εξαγγέλονται στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στο παρα 5, όταν το πρόβλημα έχει διογκωθεί σε τέτοιο βαθμό, που χρειάζεται προσεκτική και κυρίως ανθρωπιστική αντιμετώπιση, ωστε να μην καούν μαζί με τα ξερά και τα πολλά χλωρά που έχουν βγάλει πολλές και στέρεες ρίζες. 

Αυτή η Ελλάδα δεν είναι της ουτοπίας και ενδεχομένως να μην είναι τόσο ιδανική όσο περιγράφεται, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε όλοι μαζί ότι το μαγαζί θα κλείσει αν δεν δουλέψουμε με ειλικρίνεια , αυταπάρνηση και εντιμότητα. Αλλιώς, όπως κάπου το λέει και ο Ντένυσον, θα κατέβει ο καλός θεούλης με τα κλειδιά στο χέρι που θα ντιντινιζουν και θα πει..."Κύριοι κλείνει το μαγαζί".


Σ.Σαρακενίδης

Ο ακροδεξιός της διπλανής πόρτας.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις πάνω από 15% των Ελλήνων δηλώνουν πως θα ψηφίσουν ένα από τα τρία κόμματα που εκφράζουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό εθνικιστικές και κυρίως φοβικές έναντι του άλλου απόψεις. Αν σ’ αυτούς προσθέσουμε και πολλούς που διαχέονται στα δυο μεγάλα κόμματα και στα μικρότερα-πλην αυτό της ΔΗΜΑΡ- καθώς και τις απαντήσεις που δίνουν σ’ ερωτήσεις του τύπου ποιοι είναι υπεύθυνοι για την κρίση ή ακόμη στις ερωτήσεις της λεγόμενης εθνικής ταυτότητας, τότε φαίνεται πως περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες είναι φορείς μια εθνικιστικής και φοβικής ταυτότητας. Θα προσπαθήσω να δείξω πως τα πράγματα είναι πιο σύνθετα, αφού αυτή η ταυτότητα έχει προπολιτικά και όχι πολιτικά χαρακτηριστικά, στο βαθμό που αποκτάται στα σχολεία της απολιτικότητας και του μίσους κατά της γνώσης και όχι σ’ αυτά του πολιτικού ενδιαφέροντος.

Αλήθεια θα άξιζε μια συγκεκριμένη έρευνα για το ποιοί είναι αυτοί και ποια κοινωνικά στρώματα προσελκύουν οι ιδέες που υποστηρίζουν πως γι’ όλα τα δεινά αυτού του τόπου υπεύθυνος είναι γενικά και αόριστα ο καπιταλισμός, η επικίνδυνη πολιτικά και οικονομικά έννοια της κλεπτοκρατίας, η μασονία, οι Εβραίοι, η δήλωση Κίσινγκερ, οι ξένοι, οι κλέφτες πολιτικοί, οι προδότες διανοούμενοι, οι αργυρώνητοι σχολιαστές των μέσα σελίδων των μεγάλων εφημερίδων, οι τηλεαστέρες κ.λπ. Θα άξιζε μια έρευνα για να δούμε τα ταξικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά του διαρκώς διογκούμενου κόμματος του μίσους. Αναφέρομαι στο κόμμα που εκφράζει αισθήματα μίσους και θέλησης να εκδηλώσει προσωπική βία κατά όποιων θεωρούν πως η κοινωνία είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από το να τη διαχωρίζεις στους Έλληνες και στους λιγότερο Έλληνες, στους πατριώτες και τους προδότες, στους αγνούς και στους βρώμικους, σε καθαρούς φίλους και ακόμη πιο καθαρούς εχθρούς.

Θα ήταν ευκταίο μια δημοσκοπική έρευνα να διασταυρώσει όλους αυτούς που πιστεύουν τα παραπάνω  όχι μόνο με το τι ψηφίζουν, αλλά και με βάση αν διαβάζουν και τι διαβάζουν, αν πηγαίνουν στο σινεμά, θέατρο, αν παρακολουθούν εκθέσεις, τι βλέπουν στην τηλεόραση, ποιους ακούν στο ραδιόφωνο, αν επίσης ενδιαφέρονταν μέχρι την κρίση για το ποιους πολιτικούς έχουμε και ποια πολιτική ακολουθούσαμε, αν ενδιαφέρονταν με δυο λόγια για την πολιτική ως δραστηριότητα που σε συνθήκες δημοκρατικής νομιμότητας εκφράζει το ενδιαφέρον για το δημόσιο συμφέρον.

Κάνοντας μια υπόθεση εργασίας θα έλεγα πως όλοι αυτοί γεννήθηκαν στο έδαφος της απολιτικοποίησης, στο έδαφος της αδιαφορίας για τα κοινά,  για το τι λένε οι εφημερίδες και οι σοβαροί διανοούμενοι που τώρα τους κατηγορούν για προδοσία. Το φίδι του κόμματος του μίσους, του μανιχαϊστικού πνεύματος, της κατάργησης του ουράνιου τόξου της πολύπλοκης κοινωνίας και πολιτικής γεννιέται στο έδαφος της απολιτικότητας. Ο προδότης πολιτικός, που μαθαίνουμε στα παιδιά μας να τον μουντζώνουν στις παρελάσεις, είναι ο πολιτικός που πριν μας άφηνε παγερά  αδιάφορους, στο βαθμό που κατάφερνε να μας κάνει το ρουσφετάκι και σήμερα είναι προδότης γιατί δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα ιδιοτελή μας συμφέροντα. Γιατί όταν ο απολιτικοποίητος ευνοείται από την πολιτική, τότε αδιαφορεί γι’ αυτήν και ενδιαφέρεται για τον πολιτικό του, αλλά όταν δεν εξυπηρετείται από την πολιτική, τότε εξοργίζεται απ’ αυτήν και μισεί τον πολιτικό του. 

Όλο αυτό το ρεύμα των εξοργισμένων απολιτικοποίητων καμμένων, όλοι αυτοί που σήμερα βρίζουν το κράτος και την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, φοβούνται μήπως και η ανοικτή κοινωνία καταλάβει το κράτος αποδυναμώνοντας έτσι  αυτό που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως την πηγή της ασφάλειας.  Φοβούνται αυτό που ονομάζεται φιλελεύθερη δημοκρατία και νεωτερικότητα, γιατί αυτή αποδιαρθρώνει το δήθεν ομογενοποιημένο κράτος- έθνος. Αυτή η ομογενοποίηση αποτελεί και τη βάση πάνω στην οποία ο θεωρητικός του ναζισμού Καρλ Σμίτ ορίζει την πολιτική ως τη σφαίρα που διακρίνεται ο εχθρός από τον φίλο. Η ομογενοποίηση των φίλων σε αντιδιαστολή με τον εσωτερικό και εξωτερικό εχθρό αποτελεί τη βάση για τη θεωρητική θεμελίωση του ναζισμού, αλλά  και του κάθε κόμματος του μίσους, ανεξάρτητα αν αυτό κινείται στις παρυφές του δεξιού ή του αριστερού ριζοσπαστισμού.

Εξάλλου η έννοια του «αντάρτη» ως του σύγχρονου αντίπαλου της νεωτερικότητας και προασπιστή της εδαφικότητας δεν ανήκει στους οπαδούς του Τσε, αλλά στο ιδεολογικό οπλοστάσιο του ναζιστή Σμιτ. Το κοινό έδαφος της συνάντησης αριστερών και δεξιών «ανταρτών» είναι το αντιφιλελεύθερο πνεύμα τους. Ο Σμιτ άνοιξε τον δρόμο του εθνικισμού σε ορισμένους αριστεριστές που κατέληξαν σε καθαρά δεξιές, συντηρητικές θέσεις. Ο Σμιτ νομιμοποίησε την έννοια του αριστερού εθνικιστή, κάτι που για τον Ισπανό φιλόσοφο Σαβατέρ είναι συνώνυμο του άθεου ιερέα.  Ο Σμιτ της πολιτικής ως το πεδίο που διαχωρίζονται οι εχθροί από τους φίλους και όχι ο Τσε, είναι ο γκουρού του σημερινού ελληνικού κόμματος του μίσους. Ο Σμιτ γέννησε το κόμμα του Καμμένου και του Δημαρά. Οι θεωρίες του διαχωρισμού σε εχθρούς και φίλους γεννούν τον ακροδεξιό της διπλανής πόρτας και στο έδαφος της αδιαφορίας για την πολιτική επωάζεται το αυγό του φιδιού του κόμματος του μίσους. 

 *Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι Κοινωνιολόγος- συγγραφέας.

Ανακοίνωση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ για την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες.

• 

Δημοσιεύτηκε στις Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012 16:36

Η επιλογή Χρυσοχοΐδη, με τη σύμφωνη γνώμη της ΝΔ, για μια προεκλογική καμπάνια εκμετάλλευσης του αισθήματος ανασφάλειας των ελλήνων πολιτών σε σχέση με τους μετανάστες, εντάσσεται σε μια επικοινωνιακή πολιτική και όχι στην ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος. 

Η ΔΗΜΑΡ θεωρεί ότι για την αντιμετώπιση του υπαρκτού προβλήματος των μεταναστών απαιτείται ένα σύνολο μέτρων, που μπορούν να έχουν αποτελεσματικότητα αν εφαρμοστούν στο σύνολο τους και όχι η υποδαύλιση ενός ρατσισμού.
Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει:
• Να απαιτήσει αναθεώρηση της «Συνθήκης Δουβλίνο II» η οποία μετατρέπει την Ελλάδα σε χώρο παραμονής όλων των προσφύγων και οικονομικών μεταναστών, που απλώς χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως πέρασμα προς την Ευρώπη.
• Να διασφαλίσει διακρατικές συμφωνίες με τα κράτη προέλευσης και πρωταρχικά με την Τουρκία, που αποτελεί χώρα κύριας διέλευσης, για τη δέσμευσή τους ότι  θα δέχονται πίσω όλους τους μετανάστες που εισέρχονται παράνομα στη χώρα μας.
• Να εξαλείψει την παγκόσμια πρωτιά μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών για την ελάχιστη ως ανύπαρκτη χορήγηση πολιτικού ασύλου σε αιτούντες πολιτικό άσυλο. Να επιταχύνει την εξέταση των αιτήσεων  όσων ζητούν άσυλο με κριτήρια αντικειμενικά, όπως προβλέπουν οι διεθνείς ρυθμίσεις και να παρέχει άσυλο σε όσους πραγματικά το δικαιούνται, εφοδιάζοντάς τους με τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα και παρέχοντάς τους όλα τα συναφή δικαιώματα.
• Να ενισχύει τη φύλαξη των συνόρων με την ουσιαστικότερη συνδρομή της ΕΕ.
• Να αντιμετωπίσει τα προβλήματα δημόσιας ασφάλειας, με την εφαρμογή των νόμων, ώστε να εξαλειφθούν όλα τα φαινόμενα παραβατικότητας.
• Να μην προχωρήσει στη δημιουργία στρατοπέδων μεταναστών και να φροντίσει για τη δημιουργία χώρων στέγασης πλησίον των μεγάλων πόλεων της ελληνικής περιφέρειας,  με σκοπό τον γρήγορο έλεγχο της κάθε  περίπτωσης για την χορήγηση πολιτικού ασύλου ή της επαναπροώθησής τους.

• Να επαναπροωθεί τους παράνομους μετανάστες στις χώρες προέλευσής τους.
• Να νομιμοποιήσει όλους τους μετανάστες που πληρούν τις προϋποθέσεις νομιμοποίησης.
• Να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε οι μετανάστες που διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα να μπορέσουν να ενταχθούν ομαλά στην ελληνική κοινωνία.
Η ΔΗΜΑΡ θεωρεί ότι, σε κάθε περίπτωση, είναι αναγκαία η διαμόρφωση μιας συνολικής ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής.

• 
  

Πρόσκληση Μελών και Φίλων της Δημοκρατικής Αριστεράς Ξάνθης

Την Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012 στις 8.00 μ.μ. στο Ξενοδοχείο ΟΡΦΕΑΣ (οδός Μιχ. Καραολή 40),
σε ανοιχτή Νομαρχιακή Συνέλευση των μελών και φίλων της Δημ.Αρ., θα συζητήσουμε για την
πολιτική συγκυρία, τις βουλευτικές εκλογές και την συγκρότηση του ψηφοδελτίου στον Νομό Ξάνθης.

Αντόνιο Ταμπούκι: Είτε αριστερή είτε δεξιά, η βία είναι φασιστική.

Στην μνήμη του! Πέθανε στα 68 του ο Αντόνιο Ταμπούκι!

Συνέντευξη στην Όλγα Σελλά, Καθημερινή, 19.6.11

- Πιστεύω ότι μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, τα παλιά πολιτικά κόμματα παρέμειναν. Αλλά χωρίς περιεχόμενο. Είναι σαν άδεια κουτιά. Αλλά όλα αυτά τα άδεια κουτιά εξακολουθούν να καταλαμβάνουν τις πολυθρόνες τους. Πιστεύω ότι υπάρχει μια κρίση της δημοκρατίας με την έννοια της μορφής, της φόρμας. Πιστεύω, λοιπόν, ότι πρέπει να τη διαχειριστούμε μ' έναν διαφορετικό τρόπο. Είναι υπερβολικά έμμεση η δημοκρατία μας. Επομένως πρέπει να βρούμε μια μορφή δημοκρατίας στην οποία θα υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών. Αρκετές φορές δεν αξίζουμε αυτού του επιπέδου τα κόμματα. Γιατί εμείς είμαστε καλύτεροι από αυτά...

Δεν χρειάζεται κάποια εκδοτική ή λογοτεχνική αφορμή για να έρθει στην Ελλάδα ο Ιταλός συγγραφέας Αντόνιο Ταμπούκι. Ερχεται κάθε Μάιο τα τελευταία χρόνια και κάνει πολυήμερες διακοπές στα Χανιά, έχοντας συνήθως παρέα τον Ελληνα εκδότη του Σταύρο Πετσόπουλο και τον μεταφραστή του, Ανταίο Χρυσοστομίδη. Και τη γυναίκα του, φυσικά. Παρ' όλα αυτά, η φετινή άφιξή του στην Ελλάδα συνοδεύτηκε και από μία τιμητική διάκριση. Τα Χανιά, στις 27 Μαΐου, τον ανακήρυξαν επίτιμο δημότη τους. Λίγο πριν κατέβει στην Κρήτη, λοιπόν, και ανάμεσα στις εκδηλώσεις για το τελευταίο βιβλίο του στην Αθήνα, συναντηθήκαμε. «Ταξίδια και άλλα ταξίδια» είναι ο τίτλος του και η συζήτηση ξεκίνησε από εκεί.

- Τι συνεχίζουν να σας δίνουν τα ταξίδια και τι καινούργιο αναζητάτε στους γνωστούς τόπους που ξαναπάτε;

- Για τα μέρη που ήδη έχω πάει προσπαθώ να βρω την ασφάλεια. Γιατί το να επιστρέφεις σ' έναν γνωστό τόπο σού δίνει πολλή ασφάλεια. Εμένα με ηρεμεί. Από τα μέρη που δεν έχω πάει ποτέ, προσπαθώ να βρω την ανασφάλεια. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να κάνει κανείς, να ψάχνει την ασφάλεια και την ανασφάλεια. Αυτό είναι, άλλωστε, και η λογοτεχνία, η γραφή: μια ισορροπία ανάμεσα στην ασφάλεια και την ανασφάλεια.

- Συχνότατα υπερασπίζεσθε την αφήγηση, τη λογοτεχνία, τη γλώσσα. Ανησυχείτε για τον ρόλο τους στις σύγχρονες κοινωνίες, αφού η σύγχρονη τεχνολογία έχει επιβάλει έναν τηλεγραφικό τρόπο επικοινωνίας;

- Δεν ανησυχώ πολύ, γιατί είναι ένας κώδικας. Οπως ξέρετε έχει ήδη πεθάνει ένας άλλος κώδικας, ο τηλέγραφος. Νομίζω ότι αυτή την ανησυχία, ότι μπορούν αυτοί οι κώδικες να επηρεάσουν τη γλώσσα, την έχουν οι πανεπιστημιακοί.

- Κι εσείς είστε πανεπιστημιακός...

- Ναι, αλλά όχι αυτού του τύπου. Δεν φοβάμαι τη μοντερνικότητα. Φοβάμαι άλλα πράγματα: την ατομική βόμβα, τη ραδιενέργεια. Αυτή η μοντερνικότητα με φοβίζει.

- Ερχεστε από μια παράδοση, και της Ευρώπης και της Ιταλίας, που οι συγγραφείς είχαν το βλέμμα τους στραμμένο στις αναζητήσεις της κοινωνίας. Μ' αυτό το πρίσμα θα ήθελα να μου περιγράψετε τη σημερινή Ευρώπη...

- Υπήρξα πολύ έντονα ευρωπαϊστής και, κατά κάποιον τρόπο, παραμένω. Εξακολουθώ να παραμένω αισιόδοξος. Ο Γκράμσι έλεγε ότι πρέπει να είσαι αισιόδοξος με την καρδιά και απαισιόδοξος με το μυαλό. Αυτή τη στιγμή, αν θέλαμε να κάνουμε μιαν ανάλυση και να είμαστε ειλικρινείς, η Ευρώπη με απογοητεύει. Αλλά ίσως με απογοητεύουν οι γραφειοκράτες της Ευρώπης. Επομένως θα ήθελα να τους στείλουμε σπίτι τους. Είναι πολλοί στις Βρυξέλλες, κερδίζουν πάρα πολλά χρήματα κι έχουν πολλά προνόμια. Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πιο δημοκρατικό, όπου θα έχουν μεγαλύτερη φωνή οι Ευρωπαίοι πολίτες. Πρότεινα πολλές φορές στα άρθρα μου να πάμε να διαμαρτυρηθούμε μπροστά στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εχουμε προβλήματα σοβαρά στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία και αλλού. Αντί να διαμαρτυρόμαστε εναντίον των κυβερνήσεών μας, που δεν οδηγεί πουθενά, ας πάρουμε εκπροσώπους και ας πάμε στις Βρυξέλλες λέγοντας: «Εσείς είστε υπεύθυνοι».

- Δεν έχετε διαγράψει αυτούς τους τρόπους διαμαρτυρίας. Θεωρείτε ότι οι κινήσεις των πολιτών και οι διαμαρτυρίες μπορούν ν' αλλάξουν τα πράγματα...

- Πιστεύω στη δημοκρατία και η δημοκρατία προϋποθέτει διαλεκτική. Πρέπει να διαμαρτυρόμαστε μ' έναν διαλλακτικό, που σημαίνει μ' έναν δημοκρατικό και ειρηνικό, τρόπο, μπροστά στους πραγματικούς υπαίτιους.

- Τι βλέπετε να αντικαθιστά τη σημερινή κομματική μορφή συλλογικότητας;

- Πιστεύω ότι μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, τα παλιά πολιτικά κόμματα παρέμειναν. Αλλά χωρίς περιεχόμενο. Είναι σαν άδεια κουτιά. Αλλά όλα αυτά τα άδεια κουτιά εξακολουθούν να καταλαμβάνουν τις πολυθρόνες τους. Πιστεύω ότι υπάρχει μια κρίση της δημοκρατίας με την έννοια της μορφής, της φόρμας. Πιστεύω, λοιπόν, ότι πρέπει να τη διαχειριστούμε μ' έναν διαφορετικό τρόπο. Είναι υπερβολικά έμμεση η δημοκρατία μας. Επομένως πρέπει να βρούμε μια μορφή δημοκρατίας στην οποία θα υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών. Αρκετές φορές δεν αξίζουμε αυτού του επιπέδου τα κόμματα. Γιατί εμείς είμαστε καλύτεροι από αυτά...

Η τέχνη με την κοινή λογική συναντιούνται

- Γεννηθήκατε σε μια περιοχή του κόσμου που έχει πολλά στρώματα ιστορίας και πολιτισμού πάνω της. Πώς σας διαμόρφωσε αυτό;

- Γεννήθηκα σ' έναν κόσμο πολυπολιτισμικό και πιστεύω ότι ο πραγματικός πολιτισμός είναι η μείξη πολλών πραγμάτων. Ομως, αυτό που με κάνει να υποφέρω πολύ αυτή τη στιγμή στην Ιταλία, είναι τα εθνικιστικά και τοπικιστικά κινήματα, τα οποία ωραιοποιούν τις ρίζες τους. Οι ρίζες συνήθως είναι πικρές.

Π.χ. η Λέγκα του Βορρά, που γεωγραφικά εκτείνεται στις περιοχές της Λομβαρδίας και του Βένετου. Πριν από 50 χρόνια οι παππούδες των σημερινών κατοίκων πήγαιναν στη Βραζιλία, στην Αργεντινή ως μετανάστες για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Τώρα με τη νέα οικονομία έχουν όλοι μικρά εργοστάσια, Πόρσε, σκάφος, πισίνες και κοιτάζουν τη Νότια Ιταλία και τους μετανάστες σαν να ήταν χολεριασμένοι. Και λένε ότι «αυτή η γη είναι δική μας γιατί είναι θαμμένοι οι δικοί μας νεκροί».

Κάποτε έγραψα σ' ένα άρθρο: «Να με συμπαθάτε, αλλά οι νεκροί σας βρίσκονται στη Βραζιλία και την Αργεντινή». Εγιναν έξω φρενών... Κατά την άποψή τους, οι νεκροί δικαιολογούν την ιδιοκτησία της γης. Αλλά η γη ανήκει στα ζωντανά πρόσωπα που περπατούν πάνω της. Δεν μπορεί ν' ανήκει στους σκελετούς. Πρέπει να ξέρουμε, όμως, ότι μια φασιστική ιδέα είναι πάντα μια πένθιμη ιδέα, που έχει να κάνει με νεκρούς. Ανάμεσα στον φασισμό και τον θάνατο υπάρχει μια στενή σχέση. Οι φασίστες αγαπούν τον θάνατο. Ο ύμνος του φρανκισμού λέγεται «Ζήτω ο θάνατος!». Οι Ιταλοί φασίστες είχαν στο πηλήκιο τη νεκροκεφαλή.

- Αυτή η σχέση με τον θάνατο χαρακτηρίζει μόνο τις φασιστικές ιδεολογίες ή αφορά και κάποιες ακροαριστερές τοποθετήσεις που ενστερνίζονται διάφορες μορφές βίας; Συνδέετε αυτές τις δύο συμπεριφορές;

- Πιστεύω ότι ναι, υπάρχει σχέση. Στη γεωμετρία υπάρχει ο κύκλος. Ξεκινάς από ένα σημείο, κάνεις τον γύρο και φτάνεις στο ίδιο μέρος. Αυτόν τον κύκλο μπορείς να τον κάνεις και από τη μία και από την άλλη κατεύθυνση. Και από την αριστερή και από τη δεξιά, δηλαδή. Η βία είναι πάντα φασιστική.

- Η τέχνη, με όλα όσα σχολιάζουμε, μπορεί να ανατρέψει τα σημερινά αδιέξοδα των ανθρώπων; Κι αν όχι, τι άλλο μπορεί να λειτουργήσει προς αυτή την κατεύθυνση;

- Η τέχνη είναι μια πολύ υψηλή έκφραση του ανθρώπινου πνεύματος. Η κοινή λογική είναι κάτι το νορμάλ. Πιστεύω ότι η τέχνη με την κοινή λογική συναντιούνται, γιατί και τα δύο σε καλούν να σκεφτείς.

Μπορεί οι νέοι να κάνουν λάθος, αλλά κάνουν λάθος έχοντας δίκιο

Καθίσαμε πολύ παραπάνω απ' όσο συνήθως διαρκούν τα γεύματα. Ο Αντόνιο Ταμπούκι ήταν φανερό ότι περνούσε ωραία κι ένιωθε χαλαρά. Η παρουσία του Ανταίου Χρυσοστομίδη με τον οποίον έχει αναπτύξει μια στενή φιλία, τον «έλυσε» ακόμα περισσότερο. Κι είχε έναν δικό του τρόπο μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα να σχολιάζει τα πάντα.

- Εχετε με όλους τους μεταφραστές σας την ίδια σχέση;

- Οχι, θα ήταν αδύνατον. Για να υπάρχει αντίστοιχη σχέση θα έπρεπε να έχω μεταφραστές που διαβάζουν τα ίδια βιβλία με μένα, έχουν τις ίδιες ανησυχίες με μένα. Ο Ανταίος δεν είναι ένας μεταφραστής, είναι ένας διανοούμενος, με τον οποίο είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Θα έλεγα ότι είναι ένας διανοούμενος, που τυχαίνει να είναι και μεταφραστής μου.

- Ερχεστε στην Ελλάδα τα τελευταία έντεκα χρόνια, κάθε χρόνο. Εχετε παρατηρήσει αλλαγές στις συμπεριφορές των κατοίκων της, της κοινωνίας;

- Δεν μπορώ να πω ότι έχω παρατηρήσει κάποιες αλλαγές. Η Ελλάδα διατηρεί μια δική της φυσιογνωμία, πολύ προσδιορισμένη, μ' έναν δικό της χαρακτήρα, μ' ένα δικό της προφίλ. Για παράδειγμα, οι Ελληνες ήταν πάντα εναντίον. Ομως δεν αναρωτιούνται ποτέ εναντίον ποιανού. Το σημαντικό είναι να είναι εναντίον. Κι αυτό έχει μείνει ολόιδιο.

- Ποιοι συγγραφείς είναι οι συνομιλητές σας;

- Αρκετοί. Κάποιους τους γνωρίζω και κάποιους άλλους όχι. Με όλους όμως αισθάνομαι ότι ανήκω στην ίδια οικογένεια. Δεν γνωρίζω προσωπικά τον Φίλιπ Ροθ, ξέρω όμως ότι μαζί του έχω έναν διάλογο. Γνωρίζω πολύ καλά τον Νόρμαν Μάνεα, και έχω μαζί του έναν διάλογο. Δεν γνωρίζω τον Μίλαν Κούντερα, αλλά και μαζί του έχω έναν διάλογο. Γνωρίζω τον Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, με τον οποίο έχω επίσης έναν διάλογο.

Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης μας αποκαλύπτει ότι είναι πολύ μεγάλος θαυμαστής της Πολωνής νομπελίστα ποιήτριας Βισουάβα Σιμπόρσκα. Σε κάποια απ' όλες τις διακοπές του στην Κρήτη, διάβαζε κάθε απόγευμα στην παρέα του από ένα ποίημα της Σιμπόρσκα. Με την ίδια ευκολία θυμήθηκε και στη συνάντησή μας ένα: «Τίποτα δεν άλλαξε, με την εξαίρεση της διαδρομής των ποταμών, ορισμένων κομματιών της παραλίας, ορισμένων γλωσσών, όλα τα άλλα είναι ίδια. Εκτός από αυτά, αυτό που παραμένει πάντα ίδιο είναι το σώμα. Γιατί τα νεύρα και τα σημεία πόνου έχουν μείνει ακριβώς τα ίδια. Το σώμα είναι φτιαγμένο από δέρμα, κάτω από το δέρμα ρέει το αίμα και υπάρχουν και τα σημεία του πόνου. Και το κορμί για να προστατευτεί από τον πόνο, διπλώνει, καλύπτει το κεφάλι, όπως έκανε την εποχή του Χριστού, όπως έκανε πολλές χιλιάδες χρόνια πριν απ' τον Χριστό. Κι αυτό οι βασανιστές το ξέρουν». Μόλις τελείωσε την απαγγελία ο Αντόνιο Ταμπούκι πρόσθεσε: «Υπάρχουν ποιητές που είναι πολύ σημαντικοί στη ζωή μου. Η Σιμπόρσκα, ο Καβάφης, ο Πεσσόα. Επιστρέφω πάντα σ' αυτούς τους ποιητές. Πρόσφατα άρχισα να επιστρέφω και στον Μπρεχτ. Τώρα διαβάζω τα ποιήματα του «Ημερολογίου» και είναι εξαιρετικά επίκαιρα. Για παράδειγμα: ο νόμος που έκανε ο Μπερλουσκόνι με τη βοήθεια της άκρας δεξιάς εναντίον τον παράνομων μεταναστών, επέβαλε ένα πράγμα που από ηθικής πλευράς είναι πολύ αρρωστημένο: είσαι λαθρομετανάστης, είσαι άρρωστος, και πηγαίνεις σ' έναν γιατρό. Ο γιατρός πρέπει να σε καταγγείλει στην αστυνομία. Βάζει δηλαδή τον γιατρό να παραβιάσει τον όρκο του Ιπποκράτη. Επομένως ο νόμος του Μπερλουσκόνι γίνεται πιο σημαντικός από τον όρκο του Ιπποκράτη! Σκεφτόμουν λοιπόν ένα ποίημα του Μπρεχτ, που σχολιάζει πόσο αδιάφοροι είναι οι άνθρωποι σε όλα αυτά. Στο «Ημερολόγιο» υπάρχει ένα ποίημα που λέει τα εξής: «Προχθές ήρθε η αστυνομία και πήρε μαζί της τσιγγάνους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Χθες ήρθε η αστυνομία και πήρε τους Εβραίους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Υστερα ήρθε η αστυνομία και πήρε τους πρόσφυγες. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Αργότερα ήρθε η αστυνομία και πήρε τους ομοφυλόφιλους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Σήμερα ήρθε η αστυνομία και πήρε εμένα. Και κανείς δεν είπε τίποτα».

- Μαθαίνετε εύκολα ποιήματα απ' έξω;

- Δυστυχώς. Εχω πολύ καλή μνήμη.

- Τι θα θέλατε να ξεχάσετε;

- Στη ζωή δεν πρέπει να ξεχνάμε τίποτα. Ούτε τα χειρότερα.

- Μέσα από την πανεπιστημιακή σας διαδρομή έχετε την ευκαιρία να γνωρίζετε τον τρόπο σκέψης των νέων ανθρώπων. Διαπιστώνετε διαφοροποίηση -και προς τα πού- στις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά τους;

- Πρέπει να ξεκινήσουμε από μια προϋπόθεση: ότι οι νέοι είναι το μέλλον. Κι αυτή η προϋπόθεση είναι βασική. Και αυτό είναι κάτι που οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ δεν το σκέφτονται ποτέ. Υπάρχει λοιπόν ένα είδος κλισέ, ότι οι νέοι κάνουν λάθη. Μπορεί και να κάνουν λάθος, αλλά κάνουν λάθος έχοντας δίκιο.

Η συζήτηση διαρκώς ξεφεύγει και σε άλλα. Μέχρι και την πρόσφατη αγιοποίηση του Πάπα σχολιάζει με καυστικό χιούμορ: «Σκέφτομαι συχνά τι σημαίνει ψευτιά. Τώρα τελευταία έκαναν όσιο τον Πάπα. Οπως πας στο σινεμά και σου λένε δεν έχει πια θέσεις, έτσι νομίζω ότι τώρα πια ο παράδεισος είναι πλήρης»!

Oι σταθμοί του
1943
Γεννήθηκε στην Πίζα της Ιταλίας.
1975
Εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο Piazza d' Italia.
1987
Τιμάται με το σημαντικό γαλλικό λογοτεχνικό βραβείο Medicis, ως ο καλύτερος ξένος συγγραφέας που έργα του εκδόθηκαν στη Γαλλία. Η συνέχεια ήταν μια βροχή βραβείων: στην Ιταλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Αυστρία, στην Ισπανία.
1994
Εκδίδεται το γνωστότερο από τα βιβλία του «Ετσι ισχυρίζεται ο Περέιρα» και αποσπά δύο ακόμη βραβεία στην Ιταλία: το Campiello, και το Viareggio-Repaci. Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστή τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
1997
Τιμάται με το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας για το βιβλίο του «Ετσι ισχυρίζεται ο Περέιρα».
2000
Προτείνεται από την Ιταλία ως η επίσημη υποψηφιότητα για το βραβείο Νομπέλ.
2010
Στις 14 Μαΐου αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Η συνάντηση
Ηρθε στην ώρα του στο «Αλάτσι», συνοδευόμενος από τον μόνιμο μεταφραστή των έργων του, Ανταίο Χρυσοστομίδη, φέρνοντας μαζί την τοσκάνικη φινέτσα του. Ζήτησε αμέσως κόκκινο κρασί, ελληνικό, όχι ιταλικό. Ο σερβιτόρος άρχισε να αραδιάζει τις ποικιλίες και μόλις έφτασε στο «Βιβλία Χώρα», ο Αντόνιο Ταμπούκι, που αναγνώρισε τη λέξη «βιβλία» είπε: «Αυτό είναι για μας»! Το πρώτο μπουκάλι τελείωσε γρήγορα. Παραγγείλαμε φάβα, στάκα, σταμναγκάθι, χοχλιούς μπουμπουριστούς, γαμοπίλαφο, και κλείσαμε με καφέ και γλυκά. Σύνολο 171 ευρώ.