Συνέντευξη του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστερά, Φώτη Κουβέλη, στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΙ και τη δημοσιογράφο Σία Κοσιώνη:

Για την επικείμενη Σύνοδο Κορυφής
Είναι κρίσιμο σημείο η σύνοδος κορυφής στο τέλος Μαρτίου. Θα πρέπει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός να αξιώσουν την επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου, τη μείωση των επιτοκίου και την έκδοση ευρωομολόγου.

Πρέπει να αποκρουστεί το προωθούμενο σύμφωνο σταθερότητας της κυρίας Μέρκελ. Πρέπει η κυβέρνηση να διαμορφώσει τις απαραίτητες συμμαχίες, διότι η σχεδιαζόμενη συνταγματοποίηση της οικονομίας  θα σημάνει την καταστροφή κάθε εναλλακτικής άσκησης οικονομικής πολιτικής. Πρέπει να διεκδικηθεί η συνολική αναδιάρθρωση του χρέους, διότι έτσι όπως πάμε δεν θα αντέξει η οικονομία.

Για  τις περικοπές στο δημόσιο τομέα
Θα πρέπει  η αντιμετώπιση του ευρύτερου  δημόσιου τομέα να μην γίνει με μία οριζόντια θεώρηση των πραγμάτων, αλλά με την αναγκαία εξειδίκευση για την κάθε δημόσια επιχείρηση. Στη βάση συγκεκριμένου σχεδίου, αναμφισβήτητα πρέπει να αντιμετωπιστούν και οι λεγόμενες μισθολογικές ακρότητες. Αλλά όχι με τον τρόπο που ενεργεί η κυβέρνηση, με τη συλλήβδην αντιμετώπιση. Αυτό είναι λάθος.  Πρέπει να γίνει η αναγκαία εξειδίκευση της αναδιάρθρωσης και της αναδιοργάνωσης της κάθε δημόσιας επιχείρησης.

Για το αν πρέπει να γίνουν πρόωρες εκλογές
Η αλλαγή του περιεχομένου της ασκούμενης πολιτικής είναι το ζητούμενο. Η εκλογολογία η οποία υπάρχει, διαμορφώνει περαιτέρω ρευστότητα και αποσταθεροποίηση της οικονομίας. Η κυβέρνηση πρέπει να πει τι θέλει, με το δεδομένο ότι έχει καταστεί προνόμιο του κάθε πρωθυπουργού ο χρόνος προκήρυξης των εκλογών.

Συνταξιούχοι καλλιεργούν βιολογικά προϊόντα

 

Το 10% της παραγωγής θα δίδεται σε άπορους

Σε περίπου δύο μήνες η Αλεξανδρούπολη θα αποκτήσει το πρώτο αγρόκτημα βιολογικής καλλιέργειας, το οποίο θα εκμεταλλεύονται περίπου 200 συνταξιούχοι.

Σύμφωνα με το δήμαρχο της πόλης, Βαγγέλη Λαμπάκη, το αγρόκτημα θα λειτουργήσει σε δύο ακίνητα ιδιοκτησίας του δήμου, συνολικής έκτασης 19.450 τ.μ., ενώ σε κάθε αγρότη θα αντιστοιχεί έκταση 80 με 100 τετραγωνικών μέτρων. Ο δήμος θα διαθέσει τα μηχανήματα, τους σπόρους και την τεχνική γνώση, ενώ στο αγρόκτημα θα είναι εγκατεστημένος γεωπόνος για να παρέχει την απαραίτητη υποστήριξη.

Οι αγρότες θα προέλθουν από τα ΚΑΠΗ και σε περίπτωση που οι ενδιαφερόμενοι είναι περισσότεροι από 200 θα γίνει κλήρωση. Ο κ. Λαμπάκης επισήμανε ότι οι ηλικιωμένοι θα έχουν τη δυνατότητα να ασκηθούν και θα αυξήσουν το εισόδημα τους κατά 100 ευρώ το μήνα γιατί δε θα χρειάζεται να αγοράσουν λαχανικά. Το 10% της παραγωγής θα διατίθεται για το παντοπωλείο για τους άπορους που θα δημιουργήσει ο δήμος Αλεξανδρούπολης.

Ο διατελέσας καθηγητής Γεωπονίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γιώργος Δαουτόπουλος, σχολίασε ότι ο ρόλος του δήμου στις περιπτώσεις δημιουργίας δημοτικών λαχανόκηπων είναι να εξασφαλίζει κάποια έκταση, η οποία θα μπορεί να παραχωρείται στους δημότες σημειώνοντας ότι δεν έχει ο καθένας από εμάς τη δυνατότητα να αγοράσει ένα κομμάτι γης για να καλλιεργήσει.

Παράλληλα επισήμανε ότι το κίνητρο για τη δημιουργία ενός τέτοιου λαχανόκηπου δεν είναι απλώς η εξοικονόμηση χρημάτων, αλλά και η ανάγκη για αγνά προϊόντα και άσκηση στην ύπαιθρο.

απο το newsbeast.gr

ΤΑ ΜΗΔΕΝΙΚΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ: ΕΝΑΣ ΕΦΙΚΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ (ΚΑΙ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

της Μαρίας Βιτωράκη*

Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε μέχρι σήμερα η χώρα μας τα παραγόμενα απορρίμματα μπορεί να περιγραφεί με τρεις λέξεις: αδιαφορία, αδράνεια, αναποτελεσματικότητα.

Το μοναδικό σχεδόν ενδιαφέρον των περιφερειακών αρχών αλλά και της κεντρικής διοίκησης ήταν να βρούμε «κατάλληλους» χώρους για να θάψουμε τα σκουπίδια μας , με έναν σχετικά «ασφαλή» τρόπο για την ανθρώπινη υγεία. Δυστυχώς έχει αποδειχτεί στην πράξη ότι δεν υπάρχουν «ασφαλείς» ΧΥΤΑ. Η ρύπανση των νερών, της ατμόσφαιρας και των εδαφών που προκύπτει από την λειτουργία χώρων τελικής διάθεσης απορριμμάτων (ΧΥΤΑ ή καύσης) είναι αναπόφευκτη!. Οι δήμοι αδιαφορώντας και αυτοί για τις ευθύνες τους ρίχνουν το μπαλάκι στην κεντρική εξουσία. Εντωμεταξύ τα σκουπίδια μας αυξάνονται ραγδαία. Μόνο στην Αττική παράγονται 2.3 εκατ. τόνοι απορριμμάτων κάθε χρόνο (!!), ενώ τα περισσότερα καταλήγουν στον ΧΥΤ Φυλής.

Ζούμε λοιπόν σήμερα τις συνέπειες αυτής της αποτυχημένης πολιτικής διαχείρισης απορριμμάτων με την μεγάλη κοινωνική κρίση και τον ξεσηκωμό των κατοίκων της Κερατέας, του Γραμματικού , και πολλών άλλων περιοχών στην Ελλάδα, .που αντιδρούν στην εγκατάσταση νέων μονάδων τελικής διάθεσης στην περιοχή τους, ενώ το κίνημα τους αντιμετωπίζεται με αυταρχικά μέτρα καταστολής από την κεντρική εξουσία που κάτω από την απειλή των προστίμων για τους ΧΑΔΑ «επείγεται» για λύσεις, και αδιαφορεί για την όποια κοινωνική συναίνεση

Αν μελετήσει κανείς σε βάθος το πρόβλημα των σκουπιδιών και δει επιτυχημένα παραδείγματα, σοφής διαχείρισης τους, σε άλλες χώρες, καταλήγει σε δυο βασικά συμπεράσματα:

Πρώτο συμπέρασμα: Χρειάζεται μια σφαιρική προσέγγιση για να δρομολογηθούν σωστές λύσεις. Το να κραυγάζει κανείς για παράδειγμα ότι το πρόβλημα των σκουπιδιών λύνεται μόνο με ανακύκλωση είναι όχι απλώς ανεδαφικό αλλά και επικίνδυνο! Ξέρουμε ότι αν και η ανακύκλωση είναι φυσικά μια επιθυμητή, οικολογικά συμβατή, λύση δεν μπορεί από μόνη της να οδηγήσει σε δραστική μείωση της ποσότητας των απορριμμάτων. Για παράδειγμα χώρες όπως η Δανία που έχει από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανακύκλωσης, (περίπου 41%), συγχρόνως έχει και την μεγαλύτερη στην ΕΕ κατά κεφαλή παραγωγή υπολειμμάτων (δηλαδή υλικών που καταλήγουν σε καύση ή ταφή), περίπου 417 Kg/ κάτοικο το έτος.

Η μόνη ολοκληρωμένη, σφαιρική προσέγγιση που απαντά στο πρόβλημα των σκουπιδιών σε όλα τα επίπεδα, είναι η πολιτική των μηδενικών αποβλήτων. Με δύο λόγια θα περιέγραφε κανείς τα μηδενικά απόβλητα ως το σύνολο εκείνων των πολιτικών που συμβάλλουν στην μείωση της ποσότητας και επικινδυνότητας των απορριμμάτων, με μέγιστη εξοικονόμηση φυσικών πόρων και την εισαγωγή μιας κυκλικής οικονομίας (που μιμείται τους φυσικούς κύκλους) για όλα τα χρησιμοποιούμενα υλικά.

Οι πολιτικές μηδενικών αποβλήτων περιλαμβάνουν με σειρά προτεραιότητας:
α) την πρόληψη, δηλαδή τον βιομηχανικό σχεδιασμό προϊόντων ώστε να εξασφαλίζεται η αποδοτικότερη (ελάχιστη) χρήση φυσικών πόρων και ενέργειας. Όλα τα σχεδιαζόμενα Προϊόντα πρέπει να τηρούν τις εξής προϋποθέσεις: να έχουν μεγάλο χρόνο ζωής, να επιδιορθώνονται εύκολα, να είναι φτιαγμένα αποκλειστικά από ανανεώσιμους φυσικούς πόρους , να μην περιέχουν επικίνδυνες ουσίες (για τον άνθρωπο ή το περιβάλλον), να είναι εύκολο να αποσυναρμολογηθούν για να επαναχρησιμοποιηθούν , ενώ ότι δεν επαναχρησιμοποιείται θα πρέπει να ανακυκλώνεται ή να κομποστοποιείται (βιοαποικοδομήσιμα προϊόντα). Πολιτικές πρόληψης περιλαμβάνουν την κοστολόγηση των προϊόντων με ενσωμάτωση του συνολικού περιβαλλοντικού κόστους όπως προκύπτει από την ανάλυση του κύκλου ζωής τους, την κατάργηση της υπερβολικής συσκευασίας (πχ πλαστική τσάντα μιας χρήσης), την επιβολή φόρων σε προϊόντα που έχουν «βαρύ» οικολογικό αποτύπωμα, την οικολογική σήμανση προϊόντων φιλικών στο περιβάλλον και τον άνθρωπο, κ.α.


β) την προώθηση της επαναχρησιμοποίησης προϊόντων, για παράδειγμα ρούχων, παιγνιδιών, επίπλων, ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, ως μια βιώσιμη οικονομική δραστηριότητα που σε τοπικό επίπεδο μπορεί να δημιουργήσει 50 πλάσιες θέσεις εργασίας ανα τόνο υλικών που επαναχρησιμοποιούνται, συγκριτικά με την ταφή ή την καύση ίσης ποσότητας υλικών.. Καλά παραδείγματα τέτοιων επιχειρήσεων έχουμε στην Φλαμανδία, όπου εφαρμόζεται ίσως το πιο επιτυχημένο πρόγραμμα μείωσης απορριμμάτων στην Ευρώπη.

γ) την ανακύκλωση όλων των υλικών που δεν μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν. ¨

Έτσι μέσω της πρόληψης, επαναχρησιμοποίησης, ανακύκλωσης όλα τα υλικά (φυσικοί πόροι) εντάσσονται σε μια κυκλική οικονομία και τίποτε δεν πάει χαμένο.

Δεύτερο συμπέρασμα: Προϋπόθεση βιώσιμων λύσεων για τα σκουπίδια είναι η συγκρότηση και εφαρμογή σχεδίων διαχείρισης απορριμμάτων σε τοπική κλίμακα (επίπεδο δήμου) και όσο γίνεται πιο κοντά στον πολίτη, με την θεσμική συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων κοινωνικών φορέων, και μέσω ενός οδικού χάρτη εφαρμογής με ποσοτικούς στόχους μείωσης διαφόρων κατηγοριών αποβλήτων μέσα σε καθορισμένα χρονοδιαγράμματα και με εξεύρεση επαρκών πόρων. Τα σχέδια διαχείρισης πρέπει να είναι αποτέλεσμα συναίνεσης και διαβούλευσης όλων των εμπλεκόμενων κοινωνικών φορέων (δημοτικές αρχές, δημοτικοί σύνβουλοι, επιχειρήσεις, έμποροι, καταστηματάρχες, εκπαιδευτικοί, οικολογικές οργανώσεις, φορείς πολιτών, επιστήμονες). Τα κύρια στοιχεία ενός αποτελεσματικού δημοτικού σχεδίου διαχείρισης απορριμμάτων είναι


1. Διαλογή των απορριμμάτων στην πηγή (νοικοκυριά, εμπορικές και άλλες επιχειρήσεις ) σε τουλάχιστον τέσσερα ρεύματα που περιλαμβάνουν:

- Προϊόντα που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν ( ρούχα, παιγνίδια, έπιπλα, παπλώματα, ηλεκτρικές συσκευές, χρησιμοποιημένα -αλλά όχι ληγμένα- φάρμακα ενώ τα περισσεύματα τροφίμων από λαϊκές αγορές ή super market, εστιατόρια πρέπει να διατίθενται άμεσα για την σίτιση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων). Τα επαναχρησιμοποιούμενα υλικά θα οδηγούνται σε δημοτικά κέντρα επαναχρησιμοποίησης όπου μετά από μικρή φροντίδα, επιδιόρθωση μπορούν να πωλούνται σε χαμηλές τιμές, αυξάνοντας τα έσοδα των δήμων. Τα έσοδα αυτά μπορούν να χρηματοδοτούν πρόσθετες επενδύσεις του δήμου σε προγράμματα μείωσης απορριμμάτων.

- Ανακυκλώσιμα υλικά (χαρτί, συσκευασίες)
- Οργανικά υπολείμματα κουζίνας ή κήπων που οδηγούνται σε κομποστοποίηση (οικιακή ή δημοτική)
- Υπολείμματα, δηλαδή ότι δεν μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί ή να ανακυκλωθεί , θα οδηγείται σε κέντρα διαλογής, περαιτέρω επεξεργασίας για τον διαχωρισμό τους αλλά και την μελέτη τους (screening) από την οποία μπορούν να βγουν πολύτιμα συμπεράσματα για την βελτίωση του σχεδιασμού τους ώστε να μπορούν να εισαχθούν σε ένα μοντέλο κυκλικής οικονομίας επιτυγχάνοντας έτσι τα μηδενικά απόβλητα. Η λειτουργία των μονάδων επεξεργασίας θα χρηματοδοτείται από τις βιομηχανίες που είναι υπεύθυνες για την συσκευασία (σύμφωνα με την αρχή της ευθύνης του παραγωγού). Τα τελικά υπολείμματα που προκύπτουν από τα ΚΔΑΥ θα οδηγούνται σε ΧΥΤ.

2. Οι δήμοι θα πρέπει προσεκτικά να μελετήσουν και την περίπτωση εφαρμογής προγραμμάτων πόρτα-πόρτα (σύστημα πρώτης επιλογής για μικρούς δήμους) όπου τα επαναχρησιμοποιούμενα και ανακυκλώσιμα υλικά θα συλλέγονται μια φορά την εβδομάδα κατευθείαν από τα νοικοκυριά ή τις επιχειρήσεις, επιτυγχάνοντας μέγιστη ανάκτηση καθαρών υλικών (υπάρχει τεράστια εμπειρία σε όλη την Ευρώπη). Συγχρόνως όμως θα πρέπει να δημιουργηθούν σε κάθε δήμο (ή και διαδημοτικά)κέντρα επαναχρησιμοποίησης και ανακύκλωσης υλικών όπου ο κάθε πολίτης θα μπορεί να μεταφέρει τα καθαρά, προδιαλεγμένα υλικά για επαναχρησιμοποίηση ή ανακύκλωση (χαρτί, γυαλί, πλαστικό, αλουμίνιο, λοιπές συσκευασίες, ηλεκτρικές συσκευές, κλαδέματα από κήπους ) αλλά και τα επικίνδυνα οικιακά προϊόντα (ληγμένα φάρμακα μπαταρίες, καθαριστικά σπιτιών).

3. Για να στηριχθεί και να χρηματοδοτηθεί αποτελεσματικά το παραπάνω μοντέλο διαχείρισης απορριμμάτων είναι απαραίτητες οι ριζικές αλλαγές σε πολιτικές χρέωσης για τα σκουπίδια και ένας πραγματικά δίκαιος επιμερισμός του κόστους διαχείρισης απορριμμάτων σύμφωνα με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» Για τον παραπάνω λόγο οι δήμοι θα πρέπει να προχωρήσουν σε μια δίκαιη χρέωση των δημοτών, με την εισαγωγή συστημάτων «πληρώνω όσο πετάω».Δηλαδή οι δημότες θα πληρώνουν δημοτικά τέλη ανάλογα με τα υπολείμματα που διαθέτουν. (και πιθανά για την επεξεργασία των οργανικών αποβλήτων που οδηγείται για δημοτική κομποστοποίηση μέσω του κάδου για τα οργανικά). Αντίστοιχα οι βιομηχανίες που είναι υπεύθυνες για την χρήση συσκευασίας πρέπει να πληρώνουν το κόστος της εναλλακτικής διαχείρισης τους, δηλαδή το κόστος μεταφοράς και επεξεργασίας τους σε ΚΔΑΥ περίπου όπως γίνεται σήμερα με το σύστημα των μπλε κάδων. Όσες βιομηχανίες επιλέγουν την επαναχρησιμοποιούμενη συσκευασία θα πρέπει να επιβραβεύονται για αυτό με αντίστοιχη μείωση του τέλους συσκευασίας.

4. Τίποτε από τα παραπάνω δεν θα είναι αρκετό χωρίς την συμμετοχή του πολίτη, την διαρκή, και σε βάθος ενημέρωση του από τον δήμο σε συνδυασμό με την συνεχή αξιολόγηση των προγραμμάτων μείωσης αποβλήτων από τους δημότες . Τα προγράμματα ενημέρωσης πολιτών πρέπει να χρηματοδοτούνται κατά προτεραιότητα και να υποστηρίζονται από δίκτυα εθελοντών και την απαραίτητη συμμετοχή των κέντρων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και συνολικά της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Ακολουθώντας ένα τέτοιο μοντέλο οι δήμοι μπορούν μέσα σε μια δεκαετία να μειώσουν τα σκουπίδια τους κατά 80-90%, να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας στηρίζοντας την τοπική οικονομία και συνολικά ως κοινωνία να μειώσουμε δραματικά την εξάρτηση μας από ρυπογόνους χώρους τελικής διάθεσης, προσεγγίζοντας τον στόχο, δηλαδή τα μηδενικά απόβλητα..

Πηγή: ecogreens-gr


*Καθηγήτρια περιβαλλοντικής επιστήμης

Δύσκολα μπορεί να υπάρξει αριστερά χωρίς αλληλεγγύη προς τους ταπεινωμένους

"Δύσκολα μπορεί να υπάρχει ομορφιά χωρίς αλληλεγγύη προς τους ταπεινωμένους". Ζίγκμουντ Μπάουμαν

Tις προάλλες βρέθηκα σε μια εκδήλωση δημοτικής παράταξης της ευρύτερης αντισυστημικής Αριστεράς, με θέμα τις συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων. Το πάνελ αποτελούμενο από συνδικαλιστές του οικείου χώρου ξεσπάθωνε επί δύο ώρες κατά της κυβέρνησης για τις πιθανές συγχωνεύσεις, θεωρώντας τις συλλήβδην αρνητικές για τα συμφέροντα των παιδιών του λαού και συναρτημένες με την εμπορευματοποίηση της παιδείας και άλλα τέτοια αριστερά και οργισμένα.  Όταν σηκώθηκα ως εκπαιδευτικός και γονιός και εξήγησα ότι κάποιες συγχωνεύσεις μπορεί να είναι και ωφέλιμες ή επιβεβλημένες, άλλες πάλι όχι, διέκρινα μια διάθεση του ακροατηρίου να συμφωνήσει μαζί μου και μια αμηχανία στο πάνελ για το αυτονόητο που ακουγόταν.

 ¨Όταν όμως ρώτησα γιατί το «αριστερό κίνημα» και το συνδικάτο της ΟΛΜΕ δεν είπαν κουβέντα για την κατάργηση της ενισχυτικής διδασκαλίας, τότε το ακροατήριο με χειροκρότησε, και το πάνελ μουγκάθηκε. Όταν ρώτησα γιατί η ΟΛΜΕ δεν ζητά από τους καθηγητές - μέλη της να κάνουν, με τη βοήθεια των Δήμων, δωρεάν φροντιστήριο στους φτωχούς μαθητές άκουσα κάτι ….ναι μεν αλλά…. και ότι κάπου δήθεν γίνονται, αλλά δεν είναι εύκολο... Το ακροατήριο είχε αλλάξει.

Η ενισχυτική διδασκαλία καταργήθηκε γιατί το κράτος δεν ήθελε να πληρώνει. Η ΟΛΜΕ δεν μίλησε, γιατί δεν υπήρχε οικονομικό ενδιαφέρον από τη μεριά των συναδέλφων. Όσο η διδακτική ώρα είχε επιδότηση από προγράμματα ΕΣΠΑ και πληρωνόταν με 15€, ήταν καλά. Έκανες στο τέλος του ωραρίου σου ακόμα 1,5 ώρα και έπαιρνες +30€, καθόλου άσκημα. Μάλιστα στην αρχή, την εποχή των παχιών αγελάδων, η ενισχυτική πληρωνόταν extra ακόμα και αν δεν κάλυπτες το νόμιμο ωράριό σου.  Όταν η επιδότηση χάθηκε και το αντίτιμο πήγε στα 7€ και θεωρήθηκε υποχρέωση συμπλήρωσης ωραρίου, δεν είχε «ενδιαφέρον», ατόνησε και φυσικά το υπουργείο βρήκε ευκαιρία και την τέλειωσε. Η επαναστατική αριστερά δεν είπε κουβέντα, ταυτίστηκε με τα συμφέροντα της συντεχνίας.

Ο φτωχός λαός είναι μόνο για να μας βοηθά με την ψήφο του, εμείς δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να τον βοηθάμε με την ανιδιοτελή προσφορά μας, με τον επαναστατικό ακτιβισμό μας. Αν είναι να ανοίγουμε καμιά μπάρα, να χαρίζουμε δίευρα στο λαό για μια δυο ώρες και να μας παίζει η TV είναι καλά και ξεκούραστα, αν είναι να υποστηρίξουμε έμπρακτα τον άνεργο και τον αδύναμο κάνουμε το παγώνι.

Ο φίλος καθηγητής Μάνος Ματσαγγάνης στην προηγούμενη ανάρτηση, «Αντιμέτωποι με την κρίση χωρίς δίχτυ ασφαλείας» εξηγεί θαυμάσια την απουσία του κοινωνικού κράτους από το πλευρό των αδυνάμων, εν αντιθέσει με την υπόλοιπη επίσης καπιταλιστική και νεοφιλελεύθερη Ευρώπη.

Εγώ θα πρόσθετα, ότι στις κραυγές της Αριστεράς μας οι διαμαρτυρίες περιλαμβάνουν, τις μειώσεις των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, τις απώλειες των προνομίων των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ, των φαρμακοποιών, γιατρών, φορτηγατζήδων και λοιπών κοινωνικών ομάδων που απήλαυσαν επί δεκαετίες τα κόκαλα και τα ψαχνά από το τραπέζι των ελίτ και των πολιτικών εκπροσώπων τους. Γι’ αυτό εξάλλου και τους ψήφιζαν μαζικότατα και φανατικά.

Πουθενά όμως δεν ακούς για τα επιδόματα ανεργίας που τελειώνουν σε 12 μήνες και τι γίνεται μετά, για τα γελοία επιδόματα τέκνων στον ιδιωτικό τομέα, η για την επιδότηση ενοικίου που φέτος λόγω κρίσης δεν δόθηκε και δεν θα ξαναδοθεί. Ακούς για τα σχολεία που ενοποιούνται και κάποιοι δάσκαλοι θα αναγκαστούν να αλλάξουν σχολείο, ή κάποιοι διευθυντές θα χάσουν τη θέση ευθύνης τους. 

Ακούς για την υποστήριξη στις τοπικές κοινωνίες, που είναι ανάστατες, επειδή αυτό έχει μαύρες σημαίες, αποκλεισμό δρόμων και ζωντανές συνδέσεις. Δεν ακούς όμως τίποτα, για το δωρεάν φροντιστήριο που θα απάλλασσε τη φτωχή οικογένεια από το βάρος των 300€ τουλάχιστον το μήνα, γιατί αυτό έχει δουλειά κακοπληρωμένη, έχει κυρίως δουλειά. Αντιθέτως, θα ακούσεις άφθονα λόγια του στυλ «να πιέσουμε την κυβέρνηση….», «να δώσουν πίσω τα κλεμμένα….» και άλλα τέτοια επαναστατικά, αλλά απολύτως ατελέσφορα.

Αν η αριστερά ορίζεται ως έννοια, ο πρώτος προσδιορισμός φαντάζομαι ότι θα είναι η έμπρακτη υποστήριξη των πιο κακοποιημένων θυμάτων του καπιταλισμού, των ανέργων, των φτωχών και των μεταναστών και κυρίως των παιδιών τους, των αδυνάμων, των προλεταρίων, δηλαδή όσων θίγονται μόνιμα από το ληστρικό αυτό σύστημα και ανεξάρτητα από την ύφεση ή την κρίση. Αυτό που η «αντισυστημική αριστερά» σκοπίμως θεωρεί ως ελεημοσύνη και την  καταδικάζει ως δεξιά ή απολίτικη στάση. Ενώ τα λόγια και οι υψωμένες γροθιές είναι πολιτική στάση  και αριστεροσύνη.

Η ένδεια, είναι πρώτα απ’ όλα ανελευθερία και αποκλεισμός από μια σειρά κοινωνικών δραστηριοτήτων, όπως η υγιεινή διαβίωση, η φροντίδα του εαυτού σου, η μόρφωση, η διασκέδαση, ο πολιτισμός, η προσδοκία, τα όνειρα. Το να διεκδικείς το επίδομα του φτωχού ή να τον βοηθάς έμπρακτα με μόνιμες και ουσιαστικές κοινωνικές δράσεις σε μια δύσκολη φάση όπως η σημερινή, αποτελεί πολιτική δράση υψηλής αξίας που αντιτίθεται στον κοινωνικό ρατσισμό και τον κατακερματισμό και αντιστρατεύεται τις πιο βάρβαρες επιδιώξεις του καπιταλισμού. 

Γιατί όμως αυτή η «Αριστερά», δεν νοιάζεται για τον αδύναμο;

Γιατί ο αδύναμος δεν έχει φωνή.

Αντιθέτως, ο δημόσιος υπάλληλος και οι εύπορες κοινωνικές ομάδες εργαζομένων έχουν και μάλιστα δυνατή. 

Ο φαρμακοποιός κλείνει το φαρμακείο, ο γιατρός κλείνει το ιατρείο, ο φορτηγατζής κόβει την τροφοδοσία της αγοράς με καύσιμα και προκαλούν άμεση οικονομική και κοινωνική κρίση. 

Ο δάσκαλος κλείνει το σχολείο και πού ν’ αφήσεις τα παιδιά σου, ο πανεπιστημιακός βγάζει τους φοιτητές στο δρόμο, ο Δεητζής κατεβάζει τους διακόπτες και βυθίζει τη χώρα στο σκοτάδι, ο λιμενεργάτης κλείνει τα λιμάνια, ο εκτελωνιστής στερεί τον κόσμο από προϊόντα πρώτης ανάγκης, ο εφοριακός δεν μαζεύει τους φόρους (αν και αυτός δεν τους μαζεύει ποτέ) και πάει λέγοντας. 

Άμεση κρίση και ασφυξία, πανικός, «να βρεθεί λύση, εδώ και τώρα». Βούτυρο στο ψωμί της πολιτικής φαυλότητας.

 Ο φτωχός και ο αδύναμος τι μπορούν να κάνουν;

 Ο φτωχός συνταξιούχος το πολύ να γίνει πρώτο θέμα, αν πάθει ανακοπή σε καμιά πορεία. 

Ο μαθητής που δεν κάνει μάθημα, δεν διαμαρτύρεται, αν έχει χρήμα να πάει φροντιστήριο, και γίνεται πρώτο θέμα μόνο αν τον πυροβολήσουν. Ο άνεργος δεν μπορεί ούτε να απεργήσει. Ο part time εργαζόμενος τρέμει την απόλυση, ο φτωχός το πολύ να κατέβει στην πορεία του μήνα για να ενώσει τη φωνή του με τα στίφη των καλοζωισμένων δημόσιων υπάλληλων που διαμαρτύρονται για τα προνόμια που χάσανε, ενώ ο άλλος δεν έχει να φάει.

 Την επόμενη της απεργίας, αυτός θα συνεχίζει να μην τρώει, ενώ οι άλλοι θα τρώνε.

Η εξουσία διακρίνοντας αυτή την αδυναμία, το πρώτο πράγμα που ψαλίδισε ήταν οι παροχές του «κοινωνικού» κράτους προς τους αδύναμους. Μετά, τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Μετά, βάλθηκε να ψαλιδίζει κάποια από τα προνόμια, στα όρια που δεν ανατρέπουν όμως τις ισορροπίες, για να μην ξεχνάμε ποιοι είναι τα αληθινά αφεντικά. Παράλληλα η δήθεν αντισυστημική «Αριστερά» διακρίνοντας την ίδια αδυναμία και οργανικά συνδεδεμένη με την τηλεοπτική και επικοινωνιακή δημοκρατία έβγαλε το φτωχό και τον αδύναμο από τη σφαίρα των ενδιαφερόντων της. Τι να τον κάνει;

Η Αριστερά φροντίζει να κάνει τα πάντα και μόνο για τη δημοσιότητα, που θα της δώσουν ψήφους, άρα είσοδο στη βουλή, άρα επιδότηση και ως εκ τούτου ασφαλή συνέχιση της ύπαρξής της. Ο φτωχός και άνεργος χωρίς λαμπερό και δυναμικό εκπρόσωπο, χωρίς φωνή,   δεν έχει να της δώσει και πολλά. Δεν είναι τυχαίο ότι στις πιο φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας, οι αριστεροί συνδυασμοί πήραν τις λιγότερες αναλογικά ψήφους. Τις περισσότερες τις πήραν οι (ακρο)δεξιοί. Είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία, η διάλυση ενός ρωμαλέου κομμουνιστικού κόμματος σήμανε τη γέννηση ενός ρωμαλέου ακροδεξιού; Είναι τυχαίο ότι η στην Ιταλία, η άνοδος του Μπερλουσκόνι συνέπεσε με την κάθοδο της Αριστεράς;

Η αποβιομηχάνιση της χώρας, η διόγκωση του δημόσιου τομέα και των υπηρεσιών, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, η μαζική παιδεία, σήμαναν δραστική μείωση του βιομηχανικού και αγροτικού προλεταριάτου και μετατόπισε το κοινό της Αριστεράς προς τη μεσαία τάξη και τους διανοούμενους. Μεσαία τάξη όμως στην Ελλάδα σημαίνει δημόσιος τομέας, ή σχέσεις με το δημόσιο, ή καλά αμειβόμενες (αφορολόγητα) κοινωνικές ομάδες ελεύθερων επαγγελματιών. Όλοι αυτοί νιώθουν να χάνουν λόγω της ύφεσης μια σειρά από προνόμια που τους εξασφάλιζαν μια άνετη ζωή και διαμαρτύρονται έχοντας φωνή και κυρίως πρόσβαση στην πολιτική εξουσία. 

Από κοντά και η δήθεν αριστερά. Η σκέψη είναι απλή. Υποστηρίζοντας αυτούς, ενισχύουμε τη φωνή μας, ενώνουμε τις δυνάμεις μας, αντλούμε από τη δεξαμενή των ψηφοφόρων τους, στελεχωνόμαστε από τους ίδιους και τα παιδιά τους και το κυριότερο, είμαστε και εμείς ως στελέχη αυτής της Αριστεράς, τμήμα  των ίδιων ομάδων και μπορούμε να τους εκφράσουμε αυθεντικά.

Όσο οι φτωχοί και άνεργοι μετανάστες διαμένουν στην Υπατεία, μεταφέρονται στα νοσοκομεία ημιθανείς και βρίσκονται στην επικαιρότητα, η «αριστερά» θα είναι «κοντά» τους. Όταν αυτό θα τελειώσει αύριο, τα φώτα, άρα και οι υψωμένες γροθιές θα πάνε στη ΔΕΗ που θα κατεβάζει διακόπτες, ή κάπου αλλού αντίστοιχα.

Μιλάμε για μια «αριστερά» που τρέχει μόνο δίπλα σε όποιον κατατρεγμένο με ή χωρίς εισαγωγικά έχει φωνή, όχι για να του δώσει φωνή, αλλά για να πάρει από τη δική του.

Η σημερινή «Αριστερά» έχει μια αυθεντικά δεξιά γραμμή, είναι αδιάφορη για την αδικία εις βάρος των κοινωνικά αδυνάμων, υποστηρίζει προνομιακές συντεχνίες που έχουν δύναμη και φωνή, απέχει από δράσεις που μπορούν να ανακουφίσουν όσους έχουν πραγματική ανάγκη. Η συστημικότητά της φαίνεται από τη συμμετοχή της στην κοινωνία του θεάματος, στη δήθεν ανυπακοή και την αλληλεγγύη που προκαλούν μικρές ανώδυνες κρίσεις τις οποίες ο καπιταλισμός διαχειρίζεται ανέτως και συγκαλύπτει έτσι τα εγκλήματά του.Το κίνημα των διοδίων συγκάλυψε άνετα, το τέλος του σιδηρόδρομου για το οποίο μίλησαν μόνο οι οικολόγοι. 

Η ταύτισή της με το προνομιούχο τμήμα της μεσαίας τάξης δεν της επιτρέπει να είναι ούτε επαναστατική, αλλά ούτε και μεταρρυθμιστική. 

Η μεσαία τάξη προλεταριοποιείται μόνο σε συνθήκες πολέμου, ή παντελούς κατάρρευσης του καπιταλισμού, την οποία η παγκοσμιοποίηση ήρθε για να αποτρέψει. Αντιθέτως στις σημερινές συνθήκες, η τάξη αυτή υποστηρίζει το σύστημα που την τρέφει, άλλοτε καλά και άλλοτε όχι. Εναντιώνεται σε κάθε μεταρρυθμισμό που επιδιώκει να ανακατανείμει τον πλούτο προς όφελος των αδυνάτων και να της αφαιρέσει προνόμια.

Στην ουσία η σημερινή «Αριστερά» βοηθά στο να βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα στους αδύναμους και στους δυνατούς κάθε βαθμίδας. Είναι μια «Αριστερά» που στέλνει εργατικά, φτωχά στρώματα στην αγκαλιά της λαϊκής δεξιάς και της ακροδεξιάς. Τα μόνιμα χαμηλά ποσοστά της, το αποδεικνύουν. Δυστυχώς γι’ αυτήν, τα προνομιούχα μεσαία στρώματα που με τόσο ζήλο υποστηρίζει, επιλέγουν άλλους αυθεντικότερους πολιτικούς εκφραστές. Αν θέλει να επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο, καλό είναι να κοιτάξει προς την άλλη πλευρά του φεγγαριού. Τη σκοτεινή.


Από http://mhmadas.blogspot.com/2011/03/blog-post_9285.html

Αντιμέτωποι με την κρίση χωρίς δίχτυ ασφαλείας (...την ώρα που το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο κάθε άλλο παρά καταρρέει! )

μαζί τα φάγαμε... 

του Μάνου Ματσαγγάνη*

Με ή χωρίς Μνημόνιο, έχουμε μπροστά μας δύσκολα χρόνια. Πολλά ή λίγα; Αυτό δεν το ξέρουμε. Αν τα πράγματα πάνε καλά, αν αντιδράσουμε δηλαδή δημιουργικά και συντεταγμένα στην κρίση (μεγάλο «αν»), η πορεία μας θα έχει σχήμα «U». Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, η πορεία μας θα έχει σχήμα «L». Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι ότι έχουμε μπροστά μας δύσκολα χρόνια.

Το ερώτημα είναι; Πώς αντιμετωπίζουμε τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης;

Ας δούμε τι κάνουν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Κατ’ αρχήν, συνηθίζουμε να λέμε και να γράφουμε ότι η κρίση είναι διεθνής, πανευρωπαϊκή κτλ. Στην πραγματικότητα, οι υπόλοιπες 26 χώρες της Ε.Ε. βγήκαν από την ύφεση ήδη από τα μέσα του 2010. Στις μισές από αυτές η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται, με χαμηλότερους όμως ρυθμούς. Η δική μας κρίση είναι βαθύτερη και θα διαρκέσει περισσότερο, επειδή είναι διαφορετική.

Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, λοιπόν, βγήκαν ή βγαίνουν από την κρίση. Διέλυσε η κρίση την κοινωνική τους συνοχή; Αυτό ισχυρίζονται, συχνά χαιρέκακα, οι εγχώριοι καταστροφολόγοι και αντιευρωπαϊστές κάθε απόχρωσης. Η πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο: η ανεργία στην Ευρώπη αυξήθηκε πολύ λιγότερο από ό,τι στις ΗΠΑ (όπου η κρίση ήταν το ίδιο έντονη), ενώ η φτώχεια και η ανισότητα έμειναν γενικά αμετάβλητες.

Πώς το πέτυχαν αυτό; Η βασική διαφορά της Μεγάλης Κρίσης του 1929-31 με τη Μεγάλη Ύφεση του 2007-09 είναι ότι τότε δεν υπήρχε κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας άξιο λόγου – ενώ τώρα ναι. Η κρίση ενεργοποιεί τους αυτοματισμούς του συστήματος κοινωνικής προστασίας. Τα ευάλωτα στρώματα που πλήττονται από αυτήν ανακτούν μέρος των απωλειών μέσω των μηχανισμών εισοδηματικής στήριξης: επιδόματα ανεργίας, οικογενειακά επιδόματα, επιδόματα κατοικίας, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Με αυτά και με αυτά, η κοινωνική δαπάνη στην Ε.Ε. αυξήθηκε σε 30,7% (από 27,5% του ΑΕΠ το 2007). Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο κάθε άλλο παρά καταρρέει.

Αυτά στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα σπαταλήσαμε 20 χρόνια συζητώντας αν πρέπει ή όχι να βγαίνουν οι μητέρες ανηλίκων στο Δημόσιο στη σύνταξη στα 47. Έτσι επαληθεύτηκε η προ 15ετίας προφητεία του κ. Πολυζωγόπουλου, ότι για να χρεωκοπήσει το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης θα πρέπει πρώτα να χρεωκοπήσει το κράτος. Την ώρα όμως που οι ευνοημένες ομάδες φώναζαν, οι φτωχές οικογένειες έμεναν χωρίς φωνή. Για τα προβλήματα τους δεν γίνονταν διαδηλώσεις, ούτε επερωτήσεις στη Βουλή. Έτσι αποκτήσαμε το κοινωνικό κράτος που αξίζαμε: γενναιόδωρο με τους δυνατούς, σκληρό με τους αδύνατους.

Και τώρα που το χρειαζόμαστε, διαπιστώνουμε ότι το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας είναι διάτρητο. Οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που χάνουν τη δουλειά τους έχουν να περιμένουν λίγα πράγματα από αυτό.

Π.χ. το τακτικό επίδομα ανεργίας (καλό ως σύστημα ενίσχυσης της εποχικής απασχόλησης στον τουρισμό και στην ιδιωτική παραπαιδεία) μετά από 12 το πολύ μήνες σταματά – και τότε; Το 2003 είχε θεσμοθετηθεί ένα φιλόδοξο επίδομα μακροχρόνιας ανεργίας. Έκτοτε όμως ξεχάστηκε. Ο ΟΑΕΔ που το χορηγεί δεν θεωρεί ότι η ενημέρωση των πιθανών αποδεκτών για τα δικαιώματά τους είναι δική του δουλειά. Τα ανέκαθεν αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια δεν αναπροσαρμόστηκαν ποτέ. Αποτέλεσμα: ο αριθμός των δικαιούχων – 733 άτομα σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία – δεν φτάνει ούτε το 0,5% των μακροχρόνια ανέργων!

Τα οικογενειακά επιδόματα για τους περισσότερους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα φτάνουν τα 8 ευρώ το μήνα για ένα παιδί, 25 ευρώ για δύο παιδιά. Βέβαια, για τους υπαλλήλους ΔΕΚΟ, τραπεζών και δημοσίου τα πράγματα είναι καλύτερα. Όσο για τους τρίτεκνους και πολύτεκνους, δέχονται καταιγισμό παροχών: από επιδόματα πολλαπλάσιας αξίας έως πράσινο φως για μετεγγραφή σε πανεπιστήμιο της Αθήνας, ενώ τελευταία έχουν τεθεί υπό την προστασία του ΛΑΟΣ. Και όμως, η συντριπτική πλειονότητα των φτωχών παιδιών ζει σε οικογένειες με ένα ή το πολύ δύο παιδιά.

Ενώ στην Ευρώπη τα επιδόματα κατοικίας βοηθούν τις φτωχές οικογένειες να τα βγάλουν πέρα με το νοίκι και τα άλλα έξοδα, ιδίως σε εποχές κρίσης, ο ΟΕΚ δεν κατέβαλε καθόλου επίδομα ενοικίου το 2010 («λόγω κρίσης»). Είδατε να διαμαρτυρήθηκε κανείς;

Όσο για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ως γνωστόν δεν έχουμε καθόλου – μόνοι εμείς στην Ε.Ε. των 27.

Θα μου πείτε: Και τι περιμένω; Τώρα, εν μέσω Μνημονίου και κρίσης, να κάνουμε για το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας όσα δεν κάναμε τα χρόνια των παχιών αγελάδων;

Αυτό ακριβώς περιμένω. Επειδή η κυβέρνησή μας ομνύει στην κοινωνική συνοχή. Επειδή ακόμη και το αμφιλεγόμενο πρόγραμμα άγριων περικοπών που εφαρμόζει η κυβέρνηση Συντηρητικών-Φιλελεύθερων στη Βρετανία, περιέχει μέτρα προστασίας των πιο ευάλωτων στρωμάτων. Και κυρίως, επειδή τώρα, περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε ένα κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας.

* Ο Μάνος Ματσαγγάνης διδάσκει Ευρωπαϊκές κοινωνικές πολιτικές και πολιτικές απασχόλησης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

- Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» (Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011)

Πρόταση διεξόδου από την κρίση: Οι απεργοί πείνας και η επιστροφή των μεταναστών στη ζωή

Πρόταση διεξόδου από την κρίση:
ΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗ ΖΩΗ

1 Μαρτίου 2011

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή που συμπυκνώνεται στο ακόλουθο αδιέξοδο: η άκαμπτη θέση «καμία νομιμοποίηση» ως απάντηση στο αίτημα «νομιμοποίηση σε όλους τους μετανάστες»,  πέραν του μη ρεαλιστικού περιεχομένου της, αξιολογείται εκ του αποτελέσματος ως προφανώς εξ ίσου απερίσκεπτη με αυτήν της καθολικής νομιμοποίησης, καθώς φαίνεται ότι δεν ελάμβανε υπόψη ότι οι απεργοί είναι, στην πλειοψηφία τους, αποφασισμένοι να φτάσουν ως το τέλος. Τώρα, κάθε μέρα που περνάει – και δυστυχώς έχουν περάσει πολλές μέρες – τα πράγματα δυσκολεύουν και τα περιθώρια ενός έντιμου συμβιβασμού ολοένα και στενεύουν. Οι λύσεις που αυτή τη στιγμή δυνητικά τίθενται υπό διαπραγμάτευση είναι οι εξής:
Πρώτον, η υπαγωγή των ανθρώπων αυτών στο λεγόμενο «υπό ανοχή» καθεστώς (αναβολή απομάκρυνσης) που ισοδυναμεί με έκδοση πράξης απέλασης και ταυτόχρονη αναστολή της απομάκρυνσης σύμφωνα με το οικείο άρθρο του νέου νόμου 3709/11 (άρθρο 24) που προβλέπει ότι «οι αρμόδιες αστυνομικές αρχές μπορούν, με αιτιολογημένη απόφασή τους, να αναβάλουν την απομάκρυνση, για εύλογο χρόνο, λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές περιστάσεις κάθε περίπτωσης …».
Οι μετανάστες που θα καταγραφούν σε αυτό το καθεστώς είναι δυνατόν να έχουν δικαίωμα εργασίας.  Το δικαίωμα εργασίας αναγνωρίζεται υπό προϋποθέσεις και πρέπει να εκδοθεί το προεδρικό διάταγμα που προβλέπεται στο άρθρο 37 παρ. 5 του ίδιου νόμου. Ωστόσο, οι άνθρωποι αυτοί δεν θα μπορούν να ταξιδεύουν στις πατρίδες καθώς θα τελούν υπό καθεστώς απέλασης και θα ανανεώνουν αυτήν την ιδιότυπη άδειά τους ανά εξάμηνο. Σήμερα, με καθυστέρηση περίπου ενός μηνός, η πρόταση αυτή, μολονότι θα μπορούσε ενδεχομένως αρχικά να εκτονώσει την κατάσταση δεν γίνεται δεκτή από τους απεργούς καθώς ουσιαστικά συνιστά μια πρόβλεψη που ήδη υπάρχει στην ελληνική έννομη τάξη για την ενεργοποίηση της οποίας δεν χρειαζόταν ολόκληρη απεργία πείνας τόσων ανθρώπων για τόσο καιρό. Σύμφωνα με τις διατάξεις του νέου νόμου, ο οποίος ουσιαστικά δεν έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και η ίδια η αστυνομία δείχνει μάλλον απρόθυμη να τον εφαρμόσει, ο οποιοσδήποτε βρίσκεται παράνομα στην ελληνική επικράτεια μπορεί να ζητήσει να επαχθεί σε αυτό το «υπό ανοχήν» καθεστώς, χωρίς φυσικά να χρειάζεται να προσφύγει στην απεργία πείνας προκειμένου να το καταφέρει. Η αλήθεια επίσης είναι ότι και η ίδια η κυβέρνηση ούτε καν ψέλλισε εγκαίρως και επισήμως ευθύς εξαρχής ότι για τους ανθρώπους αυτούς υπάρχει διέξοδος εντός υπαρκτού νομικού πλαισίου. Σαν να μη το πίστευε καν. Σαν να μη το ήθελε. Αρκέστηκε να ρίχνει λάδι στη φωτιά με τις δηλώσεις περί μη νομιμοποίησης. Πλέον, φοβούμαστε πως είναι αργά για την εν λόγω διέξοδο, καθώς η προοπτική της δεν φαίνεται καν να συγκινεί ανθρώπους που φαίνονται αποφασισμένοι να δώσουν τη ζωή τους.
Δεύτερον, η ενεργοποίηση μιας άλλης διάταξης του N. 3907/11 (Άρθρο 21, παρ. 4) σύμφωνα με την οποία οι αρμόδιες αρχές «μπορούν ανά πάσα στιγμή να χορηγούν αυτοτελή άδεια διαμονής για λόγους φιλευσπλαχνίας, ανθρωπιστικούς ή άλλους λόγους, σε υπήκοο τρίτης χώρας, ο οποίος διαμένει παράνομα στην χώρα». Η εφαρμογή της διάταξης αυτής ενώ καταρχήν φαίνεται να είναι η πιο ενδεδειγμένη από νομικής άποψης (πάρα τα υπαρκτά νομοτεχνικά προβλήματα που έχει) δημιουργεί ένα εξαιρετικά προβληματικό προηγούμενο: κατ’ουσίαν, είναι σαν να υπαγορεύει ότι ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν καθεστώς νόμιμης παραμονής στην Ελλάδα οι μετανάστες δίχως χαρτιά είναι μέσω απεργίας πείνας. Το προηγούμενο αυτό, ιδίως σε μια χώρα τόσο εύθραυστης κοινωνικής συνοχής όπως η Ελλάδα, ανοίγει τις πόρτες σε καταστάσεις πολιτικά μη ελέγξιμες και ανθρωπιστικά αδιανόητες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η χορήγηση αυτοτελούς άδειας σε ανθρώπους, οι οποίοι στερούνται κάποιου έγκυρου τίτλου διαμονής στην χώρα, από τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη για κάποιον από τους προβλεπόμενους λόγους στο νόμο, σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία, είναι μια συζητήσιμη νομική διέξοδος η οποία όμως αναπότρεπτα προϋποθέτει  μια ρύθμιση ad hoc για τους τριακοσίους απεργούς και όχι για άλλα πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στην ίδια και ενδεχομένως νομικά πιο προνομιούχα θέση από αυτήν των περισσότερων απεργών. Πολιτικά, η λύση αυτή υπαγορεύεται από την απόλυτη χρεοκοπία της ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής η οποία ωθεί στην απεργία πείνας ως λύση για τη νομική τακτοποίηση ανθρώπων που ζουν εδώ. Με τρόπο σαρκαστικά παράδοξο και επικίνδυνο, η ελληνική έννομη τάξη δείχνει να δικαιώνει τους απεργούς.
Οι παραπάνω δύο λύσεις συναντούν μείζονα προβλήματα νομικής και πολιτικής υφής τα οποία προκύπτουν από τα ακόλουθα δεδομένα τα οποία πρέπει να ληφθούν υπόψη σε μια πορεία ενός έντιμου συμβιβασμού:

• Οι 300 δεν απεργούν για τον εαυτό τους αλλά για όλους τους μετανάστες που βρίσκονται στη θέση των ιδίων.
• Τυχόν διακριτική μεταχείριση υπέρ των απεργών συνιστά κάλεσμα σε νέες απεργίες πείνας για τη νομική τακτοποίηση των μεταναστών στην Ελλάδα.
• Το βάρος της απώλειας ανθρώπινης ζωής είναι απόλυτο και δεν συμψηφίζεται με τον οποιονδήποτε νομικό, πολιτικό ή επικοινωνιακό υπολογισμό.

Αυτό που πρέπει καταρχήν να γίνει αντιληπτό είναι ότι η λύση στην παρούσα κρίση δεν μπορεί παρά να δοθεί μέσα από τους υφιστάμενους νόμους (ή την τροποποίησή τους) απέναντι σε συγκεκριμένους αποδέκτες. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να γίνεται καμία έκπτωση από μία δεδομένη καθολικότητα: το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και τον σεβασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας και ανθρώπινης ζωής. Σε αυτό το ζήτημα, η κραυγή των 300 είναι συγκλονιστική και υπενθυμίζει το αυτονόητο: κανείς ανεξαιρέτως δεν μπορεί να υποβάλλεται σε οποιαδήποτε απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Μήπως η πολύ πρόσφατη καταδίκη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δεν το υπογράμμισε με τον πλέον επώδυνο τρόπο για τις ελληνικές αρχές (απόφαση MSS κατά Ελλάδας και Βελγίου);
Για την αποτελεσματική διεκδικούμενη συμπερίληψη μέσα από το κατώφλι της νομιμότητας, είναι απαραίτητη η καταγραφή και η διακρίβωση της πραγματικής (και αναπόφευκτα και της νομικής) κατάστασης των ανθρώπων αυτών, ώστε η απόδοση των αντίστοιχων δικαιωμάτων να είναι στοχευμένη, συνεπής και σταθερή και όχι ανατρέψιμη στο πέρασμα του χρόνου. Κρίσιμο εργαλείο ανάλυσης θα πρέπει να είναι η διαπίστωση της συγκρότησης βιοτικών δεσμών των μεταναστών στην Ελλάδα μέσα από την εργασία και την ένταξη στον κοινωνικό ιστό της χώρας. Συνεπώς η ένταξη πρέπει να αποτελεί οδηγό προς την νομιμότητα και όχι το αντίστροφο, όπως συχνά ακούγεται.
Με αυτά τα δεδομένα, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αξιολογεί πως υπάρχουν δύο «κόκκινες γραμμές» στη διαχείριση της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών: η με κάθε τρόπο αποφυγή της απώλειας του υπέρτατου αγαθού, αυτού της ανθρώπινης ζωής και, εν συνεχεία, η ρύθμιση του θέματος με τρόπο που να μην αφορά αποκλειστικά τους απεργούς πείνας, αλλά με στόχευση την αναγνώριση του δικαιώματος διαμονής στην χώρα ανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονται σε όμοια με τους απεργούς κατάσταση, αντιμέτωποι με τα ίδια νομικά αδιέξοδα.
Η μοναδική διέξοδος που φαίνεται να υπάρχει ως ένας έντιμος συμβιβασμός είναι η δέσμευση της κυβέρνησης για νομοθετική τροποποίηση των λεγόμενων «ανθρωπιστικών» και «εξαιρετικών λόγων» (που προβλέπονται από το άρθρο 44 του 3386/2005), δηλαδή στις περιπτώσεις χορήγησης άδειας διαμονής για ανθρωπιστικούς ή εξαιρετικούς λόγους και για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Σήμερα, οι λεγόμενοι «εξαιρετικοί» αυτοί λόγοι αφορούν αποκλειστικά ανθρώπους που είτε μπήκαν νόμιμα στη χώρα είτε έχουν κάποτε διαμείνει νόμιμα σε αυτήν. Με τον τρόπο αυτό, ουσιαστικά δεν υπάρχει καμία δυνατότητα νομικής τακτοποίησης χιλιάδων ανθρώπων που έχουν μεταφέρει το βιός τους στην Ελλάδα παρά το γεγονός ότι ουδέποτε τυπικά νομιμοποιήθηκαν. Παραβλέπεται έτσι πως αυτός ο τύπος μεταναστευτικών ροών είναι ίδιον των χωρών του ευρωπαϊκού νότου και δη της Ελλάδας.
Ακόμα και με την πρόσφατη νομοθετική τροποποίηση (βλ. άρθρο 42 του Ν. 3907/2011)  προβλέπεται ότι η προϋπόθεση της νόμιμης εισόδου ή διαμονής κάμπτεται μόνο εφόσον ο μετανάστης αποδείξει ότι ζει για δώδεκα χρόνια στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση οφείλει να αντιληφθεί ότι το χρονικό διάστημα της δωδεκαετίας είναι επαχθές και μη ρεαλιστικό. Αυτό το ερμητικά κλειστό σύστημα αναπαράγει το βασικό πρόβλημα όλων των πολιτικών διαχείρισης του μεταναστευτικού στην Ελλάδα την τελευταία δεκαπενταετία: καθιστώντας στην πράξη αδύνατη μια κανονική διαδικασία νομικής τακτοποίησης των ανθρώπων που βρίσκονται και εργάζονται στην Ελλάδα, στη βάση μιας εξατομικευμένης εξέτασης των αιτήσεών τους, πριμοδοτεί στην πράξη μια μεταχείριση «εξαιρετικών λόγων» οι οποίοι, σε τελευταία ανάλυση, κάθε άλλο παρά «εξαιρετικοί» δεν είναι.
Με απλά λόγια, το «κλειστό» σύστημα μη νομιμοποιήσεων, το οποίο ευαγγελίζεται η κυβέρνηση ως «λύση» στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, είναι κατ’ουσίαν ο λόγος που καταλήγει αναπόφευκτα σε ad hoc ρυθμίσεις, και μάλιστα ρυθμίσεις οι οποίες επιβάλλονται και φαίνονται να υλοποιούνται υπό την απειλή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. 
Για να λυθεί με δικαιοσύνη καταρχήν το ζήτημα των 300 (οι οποίοι κατηγοριοποιούνται ανάλογα με τον χρόνο παραμονής) αλλά και εκείνων που έχουν μεταφέρει το βιός τους στη χώρα και που επιζητούν τη νομιμότητα, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου προτείνει τα ακόλουθα:
• Επανεξέταση και απόδοση άδειας παραμονής σε όσους εξέπεσαν από την  νομιμοποίηση του 2005 ή δεν πληρούσαν τότε τις προδιαγραφές (σε συνδυασμό με την μείωση των απαιτούμενων ενσήμων για την έκδοση άδειας παραμονής, διευκόλυνση στον τρόπο καταβολής κλπ.).
• Πιθανότητα εξατομικευμένης εξέτασης υπαγωγής και χορήγησης άδειας διαμονής του άρ. 21 παρ. 4, ν. 3907/11 (για ανθρωπιστικούς λόγους),
• (ή/και) Απόδοση 6μηνιαίων ανανεώσιμων αδειών του άρ. 24, ν. 3907/11, σε συνδυασμό με την δέσμευση μη εκτέλεσης απέλασης για όσους μετανάστες αποδεικνύουν εργασία και ανανέωση της άδειας τους για τέσσερα εξάμηνα με δυνατότητα υπαγωγής τους στην κανονική διαδικασία μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα.
• Μείωση του προαπαιτούμενου χρόνου διαμονής των χωρίς χαρτιά από 12ετία σε 7ία ή 5ετία για την έκδοση ειδικής άδειας διαμονής του νέου άρθρου 44, ν. 3386/05.

 Με την επεξεργασία νέων πολιτικών δίκαιας και ρεαλιστικής αντιμετώπισης του ζητήματος, ο μεταναστευτικός πληθυσμός με σημαντικό αριθμό ετών διαμονής στην Ελλάδα, και άρα ήδη σε πορεία κοινωνικής ενσωμάτωσης, θα μπορέσει να περάσει το κατώφλι της νομιμότητας και να απεγκλωβιστεί από την εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση και την παραβατικότητα. Έτσι η απεργία πείνας των 300, έστω και με τον τρόπο αυτό, θα έχει φέρει θετικά αποτελέσματα. Αντιθέτως, το ορατό πλέον ενδεχόμενο μιας ανθρωπιστικής κρίσης θα είναι πολλαπλά καταστροφικό όχι μόνο για τις ζωές των απεργών αλλά για όλη την ελληνική κοινωνία.
Πριν επέλθουν μη αναστρέψιμες βλάβες στην υγεία των απεργών, καλούμε την κυβέρνηση να στραφεί άμεσα στην κατεύθυνση που περιγράψαμε, υπενθυμίζοντας ότι, σε ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα, η ύψιστη αξία που πρέπει πάση θυσία να διαφυλάσσεται είναι η ανθρώπινη ζωή.

Το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης

Αλιβιζάτος Νίκος, Ιωαννίδης Γιάννης, Καμπύλης Τάκης, Κωνσταντίνου Γιάννης, Παπαπαντολέων Κλειώ, Παπαϊωάννου Κωστής, Παρασκευόπουλος Νίκος, Τσιτσελίκης Κωνσταντίνος, Χριστόπουλος Δημήτρης

Τα παπαγαλάκια ξανά σε δράση -με την κρατική ανοχή;

Αποκαλυπτική παρέμβαση της Δημοκρατικής Αριστεράς για παραβίαση της διαφάνειας στις συναλλαγές του Χρηματιστηρίου Αθηνών με μέσο την παραφιλολογία της δήθεν συγχώνευσης των δύο τραπεζών και αποτέλεσμα την κερδοσκοπία από την άνοδο των μετοχών: η απληστία των κερδοσκόπων δεν έχει όριο - δεν έχει και έλεγχο; 


"ΕΡΩΤΗΣΗ 
Προς τους κ.κ. Υπουργούς :
• Οικονομικών
• Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας.

Θέμα: Πρόταση συγχώνευσης της ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ με την ALPHA-BANK και διαφάνεια στις συναλλαγές του Χ.Α.A.

Πρόσφατα η ΕΤΕ υπέβαλε προσφορά για εξαγορά –συγχώνευση με την ALPHA BANK στις 17-1-2011, με καταληκτική ημερομηνία, αποδοχής ή όχι της προσφοράς, την 18/2/2011. Το ελληνικό δημόσιο, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ν.3723/2008 (ενίσχυση ρευστότητας των τραπεζών με αγορά προνομιούχων μετοχών) ήταν παράγων στη διαδικασία και από τις δύο πλευρές. Με ανακοίνωσή της η ΕΤΕ αναφέρεται στην έγκριση της πρότασης-προσφοράς από τον εκπρόσωπο του δημοσίου, ενώ η ανακοίνωση απόρριψης της πρότασης από την ALPHA BANK αναφέρεται ως ομόφωνη.


Τη χρονική περίοδο ισχύος της προσφοράς οι τιμές των μετοχών των ανωτέρω τραπεζών αυξήθηκαν κατά 33% της ALPHA-BANK (3.78 € την 17η Ιανουαρίου και 5.5 € την 21η Φεβρουαρίου ) και κατά 18% της ΕΤΕ (6,44 € την 17η Ιανουαρίου και 7,6 € την 21η Φεβρουαρίου), ενώ ο όγκος των συναλλαγών, κατά την 21 Φεβρουαρίου, ήταν υπερτετραπλάσιος των συνήθων συναλλαγών για την ALPHA-BANK και υπερτριπλάσιος για την ΕΤΕ.

Ο τρόπος και ο χρόνος που επιλέχθηκε να γίνει η συγχώνευση και η διαδικασία που ακολουθήθηκε εγείρουν βάσιμα ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσον, κατά την προαναφερόμενη περίοδο, στο πλαίσιο της λειτουργίας του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών, με τις αγοραπωλησίες των ανωτέρω μετοχών "παίχτηκαν παιχνίδια" με τις μετοχές, δανεισμό τίτλων, συμβόλαια μελλοντικής εκτέλεσης από συγκεκριμένους επενδυτές, καθ΄υπέρβαση των κανόνων λειτουργίας της ελληνικής κεφαλαιαγοράς και των κανόνων λειτουργίας του Χ.Α.Α. Αναφέρεται δε ότι στη συνεδρίαση της 18-2-2011 του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, όπου διαπραγματεύεται η μετοχή της ΕΤΕ, ο όγκος συναλλαγών για την μετοχή παρουσίασε αύξηση είκοσι φορές, ενώ η τιμή της μετοχής παρουσίασε αύξηση κατά 6.78 %. Είναι φανερό ότι ο δανεισμός, οι ανοικτές πωλήσεις και η μεταφορά μεταξύ αποθετηρίων έκαναν κάποιους πλουσιότερους.

Μεσούσης της συνεδριάσεως στις 18/02/11 του Χ.Α.Α., η ΕΤΕ "αναγκάστηκε" να ανακοινώσει την πρόταση εξαγοράς –συγχώνευσης γιατί το νέο είχε διαρρεύσει. Το Χ.Α.Α. την 18/2/2011και ώρα 15:19 ανέστειλε τη διαπραγμάτευση των ανωτέρω μετοχών (και συνδεομένων προϊόντων). Η μετοχή της ALPHA BANK ανέβαινε κατά 6,5% και της ΕΤΕ κατά 2,8%.

Περαιτέρω, παρά την κατηγορηματική και ομόφωνη απόρριψη της πρότασης από το Δ.Σ. της ALPHA, η σχετική φιλολογία συνεχίσθηκε, με παρεμβάσεις στα μέσα και τηλεδιασκέψεις ανώτατων στελεχών της ΕΤΕ με παράγοντες της διεθνούς αγοράς ακόμη μέχρι και το απόγευμα της Δευτέρας 21/2/2011. Σημειώνεται ότι το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ήταν κλειστό λόγω αργίας και η διαπραγμάτευση των τίτλων (και σχετικών προϊόντων) των ALPHA και ΕΤΕ ήταν ελεύθερη στην Αθήνα, με καταγεγραμμένη και απομένουσα την αύξηση κατά 6.78% της Παρασκευής.

Επειδή η ενέργεια της αναστολής διαπραγμάτευσης για τις τελευταίες δύο ώρες της εβδομάδας δεν κρίνεται επαρκής για την διασφάλιση της διαφάνειας και της ομαλής λειτουργίας της χρηματαγοράς, αλλά και για τη διασφάλιση της αξιοπιστίας διεθνώς των θεσμών της ελληνικής οικονομίας και αγοράς,

Ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί:

• Ποια είναι η θέση τους αναφορικά με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την συγχώνευση των προαναφερόμενων τραπεζών και τις ενέργειες στις οποίες προέβησαν τα αρμόδια θεσμικά όργανα;

• Σε ποιες συγκεκριμένες ενέργειες προέβη η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς για να διακριβωθεί εάν διασφαλίστηκε η τήρηση των κανόνων λειτουργίας της χρηματαγοράς;

• Με ποιο τρόπο η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ή και το Χ.A.A ελέγχουν ή παρακολουθούν το σύνολο των τίτλων που διαπραγματεύονται σε περισσότερα του ενός χρηματιστήρια (εν προκειμένω της Εθνικής). Παρατηρήθηκε μεταφορά τίτλων από το Σύστημα Άυλων Τίτλων σε θεματοφύλακες του εξωτερικού, ακόμη και μέχρι την Τετάρτη 23/2/2011;

• Έχουν ζητήσει από το Χ.Α.A. έλεγχο κάθε πράξης (αγοραπωλησίες, δανεισμός, ΣΜΕ, ανοικτές πωλήσεις) στις δύο μετοχές, οπωσδήποτε από τις 17/1/2011;

24.2.2011 Ο ερωτών βουλευτής
Φώτης Κουβέλης"