Η ομιλία του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Αντώνη Μανιτάκη στη Βουλή

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές

Επιτρέψτε μου να εκφράσω στην αρχή τη συγκίνησή μου, διότι με το πέρας της πανεπιστημιακής μου σταδιοδρομίας, ως δάσκαλος του Συνταγματικού Δικαίου, έχω το σπάνιο προνόμιο να εμφανίζομαι ενώπιον των αντιπροσώπων του ελληνικού λαού και να ζητώ την εμπιστοσύνη τους. Έχω πλήρη συνείδηση της ιστορικής και πολιτικής ευθύνης που αναλαμβάνω και των υποχρεώσεων που επωμίζομαι. Με απόλυτο σεβασμό στη μακραίωνη κοινοβουλευτική μας παράδοση και στη συνταγματική μας ιστορία θα πολιτευτώ τηρώντας τους κανόνες του ήπιου διαλόγου και της υπεύθυνης και τακτικής λογοδοσίας ενώπιον σας. Θα στηριχθώ, εφόσον λάβω την εμπιστοσύνη σας, στη δημιουργική συνεργασία σας και στις θετικές προτάσεις όλων σας. Θα ήθελα ακόμη να τονίσω, ως μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου, ότι συμμερίζομαι τη συλλογική πολιτική ευθύνη της Κυβέρνησης και εννοείται ότι θα ενεργώ ακολουθώντας τις κατευθύνσεις και το συντονισμό του κυβερνητικού έργου από τον πρωθυπουργό, ο οποίος με τίμησε αναθέτοντάς μου τα καθήκοντα του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση να συμμετάσχω ως Υπουργός στην παρούσα Κυβέρνηση και να αναλάβω βαριές ευθύνες και ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο, επειδή διαπίστωσα ότι ο σχηματισμός κυβέρνησης τρικομματικής συνεργασίας, δεν αποτελούσε απλώς ένα ελπιδοφόρο εγχείρημα για τη χώρα ενόψει των εξαιρετικά κρίσιμων περιστάσεων που διέρχεται η ίδια,  αλλά και μια πρόκληση καθοριστικής σημασίας για τη σταθερότητα και το μέλλον του Κοινοβουλευτικού πολιτεύματός μας. Το σχεδόν πρωτόγνωρο αυτό σχήμα διακυβέρνησης δοκιμάζει σήμερα την αντοχή και αποτελεσματικότητά του επιφέροντας, πιστεύω αθεράπευτη ρωγμή, στον δικομματισμό και στην αλαζονική λογική των μονοκομματικών κυβερνήσεων, που είχαν πολλές και αρνητικές συνέπειες στο πολιτικό και κομματικό σύστημα. Ο τόπος έχει ανάγκη σήμερα, όσο ποτέ, από εθνική συνεννόηση και ήρεμο και υπεύθυνο πολιτικό διάλογο. Συμμετέχω συνειδητά και ενεργά στην ευόδωση αυτού του στόχου και θα κάνω ό,τι μπορώ για να ανταποκριθώ στην εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό μου ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης μαζί με τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας.

2. Έρχομαι τώρα στο πρόγραμμα  του Υπουργείου μου. Ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης δεν έχω στο μυαλό μου τίποτε άλλο πέρα από την αναδιάρθρωση του Κράτους και της Διοίκησης.

- Μεταρρύθμιση άμεσα, εδώ και τώρα, από σήμερα αξιοποιώντας, εφαρμόζοντας, συνεχίζοντας ή προωθώντας ό,τι θετικό έχει ξεκινήσει και είναι εφαρμόσιμο.

- Μεταρρύθμιση χωρίς νέους, πολύπλοκους, φλύαρους, αντιφατικούς και  ανεφάρμοστους νόμους. Έχουμε πνιγεί από την πολυνομία και την γιγαντονομία. Καιρός να κοιτάξουμε και την εφαρμογή τους. Ειδικές και νομοθετικές παρεμβάσεις για διόρθωση λαθών, άρση αντινομιών ή αδικιών ή εμποδίων δεν αποκλείονται. Μέχρι τώρα η διοικητική μεταρρύθμιση άρχιζε και τελείωνε με το σχεδιασμό και την ψήφιση ενός νόμου. Η μέθοδος αυτή, όσο δύσκολο και αν είναι, πρέπει να αλλάξει.

Για μας, πρώτα σχεδιάζεται και δοκιμάζεται οργανωτικά  η μεταρρύθμιση και μετά έρχεται η κανονιστική ρύθμισή της.

Άλλωστε στο πλαίσιο του τρόπου αναδιάρθρωσης της  διεύθυνσης και  του συντονισμού του κυβερνητικού έργου από τον Πρωθυπουργό και των υπουργείων μεταξύ τους σχεδιάζεται η συγκρότηση μιας νέας μόνιμης υπηρεσίας συντονισμού του κυβερνητικού έργου που θα εξασφαλίζει τη συνοχή των ενεργειών και τη συστηματική παρακολούθηση της υλοποίησης των αποφάσεων της Κυβέρνησης.  Παράλληλα θα συγκροτηθεί άμεσα γραφείο προγραμματισμού του νομοθετικού έργου. Η νομοθέτηση και μάλιστα η καλή νομοθέτηση προγραμματίζεται από την Κυβέρνηση  σε ετήσια βάση.

Και έρχομαι τώρα στη διαδικασία της κεντρικής Μεταρρύθμισης: 

-                   Αυτή καταλαμβάνει τη διάρθρωση και οργάνωση τόσο των Υπουργείων όσο και των δημόσιων οργανισμών.

-                   Προχωρά με βάση  τη   διμερή  συμφωνία, που έχει υπογραφεί τον περασμένο Ιανουάριο  από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, από τον επικεφαλής της Ομάδας δράσης για την Ελλάδα  της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και από τον Υπουργό Προϋπολογισμού και Μεταρρύθμισης της Γαλλίας, σχεδιάστηκε από ομάδες εργασίας που εργάζονται εντατικά στο Υπουργείο μας ένας οδικός χάρτης ως προς την μέθοδο,  τον τρόπο και τα στάδια αναδιάρθρωσης των Υπουργείων.

-                   Στόχος του δύσκολου αυτού εγχειρήματος είναι η αξιοποίηση της τεχνογνωσίας και η αναζήτηση των προσφορότερων λύσεων και πρακτικών για τη διασφάλιση των παρεχόμενων από τη δημόσια διοίκηση υπηρεσιών, προς όφελος των πολιτών αλλά και η βελτίωση της αποτελεσματικότητάς και αποδοτικότητας τους και κυρίως η πάταξη της διαφρθοράς.

Η μεταρρυθμιστική διαδικασία πραγματοποιείται σε δύο φάσεις: Πρώτα, αξιολογούνται οι διοικητικές μονάδες ή υπηρεσίες, οι δομές και μετά το προσωπικό. Αποβλέπουμε στην επίσπευση των διαδικασιών αξιολόγησης των οργανικών μονάδων της κεντρικής διοίκησης και των εποπτευόμενων οργανισμών των υπουργείων ώστε να εκτιμηθούν και αξιολογηθούν οι ανάγκες, η αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα του παραγόμενου έργου.

Η αξιολόγηση των διοικητικών μονάδων του Υπουργείου μου έχει ήδη περατωθεί. Απομένει η τελική αποτίμηση. Τα πρώτα αποτελέσματα δείχνουν πως με τη αναδιάρθρωση των διοικητικών υπηρεσιών μπορούμε να επιτύχουμε σημαντικές εξοικονομήσεις στο λειτουργικό κόστος χωρίς να μειώσουμε ούτε το απαραίτητο προσωπικό, ούτε τις παρεχόμενες υπηρεσίες.

Σχεδιάζουμε τις αμέσως επόμενες μέρες  να συγκροτήσουμε τις προβλεπόμενες επιτροπές αξιολόγησης των υπηρεσιών των υπόλοιπων υπουργείων. Το έργο της αξιολόγησης των δομών υπολογίζουμε, να ολοκληρωθεί πριν από τη λήξη της προβλεπόμενης προθεσμίας στο τέλος του έτους. 

Η ολοκλήρωση του έργου της αξιολόγησης των δομών θα οδηγήσει με ασφαλή κριτήρια στη συνολική αναδιάρθρωση των κεντρικών και αποκεντρωμένων υπηρεσιών των υπουργείων και των εποπτευομένων τους οργανισμών με τη διαμόρφωση νέων οργανογραμμάτων. Γνώμονας των παρεμβάσεων αυτών είναι η ενίσχυση του επιτελικού χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης και η ενδυνάμωση της βασικής της αποστολής, που είναι η συμβολή στον  στρατηγικό προγραμματισμό των πολιτικών της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό ο στόχος είναι ήδη στο τέλος του 2012 να έχουμε κάνει ένα αποφασιστικό βήμα. Το δημόσιο να είναι συνεκτικότερο, αποτελεσματικότερο και αποδοτικότερο, να παρέχει δηλαδή καλύτερες υπηρεσίες με μικρότερο κόστος.

Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας αυτής θα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε τεκμηριωμένα πόσες θέσεις προσωπικού πλεονάζουν, ποιες και πόσες υπηρεσίες θα συγχωνευτούν ή είναι περιττές και πρέπει να καταργηθούν.

-      Μετά το πέρας της αξιολόγησης των υπηρεσιών θα αρχίσει αμέσως η αξιολόγηση του προσωπικού, υπολογίσουμε στις αρχές του 2013. Η αξιολόγηση βασίζεται σε αντικειμενικά, αξιοκρατικά και διαφανή κριτήρια ώστε να ενισχυθεί η αποδοτικότητα του παραγόμενου έργου κάθε υπηρεσίας και κάθε υπαλλήλου ατομικά.

Αυτά είναι τα βήματα της μεταρρύθμισης που επιβάλει η διοικητική λογική και το δημόσιο συμφέρον.  Κάθε άλλη συζήτηση σήμερα για μείωση ή απόλυση και μάλιστα 150. 000 χιλιάδων ή 15. 000 υπαλλήλων ή και για εφεδρεία είναι αυθαίρετη και αβάσιμη. Δεν εντάσσεται ως εκ τούτου στο προγραμματισμό μας ούτε είναι στις προθέσεις του Υπουργείου. Άλλωστε η Κυβέρνηση, δεσμεύεται όπως είπε και ο Πρωθυπουργός από την προγραμματική συμφωνία των κομμάτων.

Σε  κάθε περίπτωση η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει μέτρα και μεθόδους καλλίτερης αξιοποίησης  του προσωπικού ανάλογα με τις ανάγκες των δημοσίων υπηρεσιών και τα προσόντα τους. Προβλέπονται νομοθετικά αρκετές μορφές κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων, με μετάταξη, με απόσπαση ή άλλως πώς.

Η διαδικασία εξάλλου των προαγωγών, όπως την προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία είναι ανάγκη να συνεχιστεί λαμβάνοντας βέβαια υπόψη τις ανάγκες της υπηρεσίας και πάντα στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυνατοτήτων της χώρας. Το ίδιο ισχύει και για την ολοκλήρωση των άλλων υποχρεώσεων μας όπως η αναγνώριση της προϋπηρεσίας των δημοσίων υπαλλήλων που είχαν εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα.  Η αξιοποίηση των δυνατοτήτων αυτών θα επανεκτιμάται ως προς την αποτελεσματικότητά τους.

Όσον αφορά, τώρα, ειδικότερες άμεσες παρεμβάσεις, το Υπουργείο ετοιμάζεται για τις ακόλουθες:

-      Εντός του τριμήνου και αφού μελετήσουμε προσεκτικά τα όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα σχετικά με τη συγχώνευση ή κατάργηση δημόσιων οργανισμών που εποπτεύονται από το κράτος θα  λάβουμε τελικές αποφάσεις για το πώς θα γίνει η κατάργηση ή η συγχώνευση και ποιοι και πόσοι οργανισμοί καταργούνται.

  

-      Στο ίδιο διάστημα του τριμήνου, από κοινού με τον Υφυπουργό κ. Βολουδάκη, σχεδιάζουμε τις εξής παρεμβάσεις για τη διευκόλυνση του πολίτη και την ελάφρυνση της γραφειοκρατίας.

-      Με την αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας θα ενισχύσουμε και εκσυγχρονίσουμε τη λειτουργία των ΚΕΠ τα οποία μετεξελίσσονται σε Ενιαία Κέντρα Εξυπηρέτησης μια στάσης για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις.

-      Επιδίωξη μας είναι ακόμη να προχωρήσουμε άμεσα στο συνολικό επανασχεδιασμό και την απλούστευση των διοικητικών διαδικασιών με στόχο τη μείωση του διοικητικού βάρους των υπαλλήλων και της γραφειοκρατικής ενασχόλησής τους. Θα καταγραφούν και θα καταργηθούν οι νομοθετικές διατάξεις που προσθέτουν περιττά διοικητικά βάρη.

-      Απόλυτη προτεραιότητα μας είναι η καθιέρωση της υποχρεωτικής διακίνησης των εγγράφων με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

-      Η κατάργηση της υποχρεωτικής υποβολής επικυρωμένων αντιγράφων καθώς και των απαιτουμένων δικαιολογητικών με την καθιέρωση της αυτεπάγγελτης ηλεκτρονικής αναζήτησής τους από τις υπηρεσίες, εντάσσεται στους άμεσους στόχους. Αυτό θα περιορίσει τη γραφειοκρατία στις σχέσεις του πολίτη με τις υπηρεσίες.

-      Τέλος με την ολοκλήρωση της εθνικής ηλεκτρονικής πύλης μέσω της οποίας οι πολίτες και οι επιχειρήσεις θα υποβάλλουν αιτήματα και θα αναζητούν προσωπικά έγγραφα.

Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι. Η προσπάθεια μας αξίζει όταν έχει διάρκεια και συνέχεια. Δεν είναι μια φευγαλέα υπόθεση. Το πραγματικό ζητούμενο είναι η διαμόρφωση μιας νέας σχέσης  κράτους και πολίτη και η διάπλαση μιας νέας διοικητικής κουλτούρας. Η διοικητική μεταρρύθμιση που δεν παράγει ανάλογη  διοικητική συνείδηση στους διοικουμένους και στη διοίκηση δεν έχει μέλλον.   

4. Άφησα εσκεμμένα, στο τέλος, για να δώσω την πρέπουσα έμφαση στον έμψυχο υλικό της Διοικητικής Μεταρρύθμισης: τους δημόσιους υπάλληλους. Δημόσιος λειτουργός σε όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας μου έχω ζήσει, ως υπηρέτης και εγώ της Πολιτείας μας, το δημόσια λειτούργημα και βέβαια τις συνθήκες εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων. Γι΄αυτό και δεν σκοπεύω να αρκεστώ στην αυτονόητη διαπίστωση: ότι η επιτυχία και αίσια έκβαση του μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος εξαρτάται από την συμμετοχή και απόδοση του προσωπικού που στελεχώνει τη Διοίκηση.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει και οι Δημόσιοι υπάλληλοι να ενστερνιστούν, να οικειοποιηθούν το πνεύμα της ανανέωσης, της ανάγκης αλλαγής των διοικητικών πρακτικών και της νοοτροπίας, και να συνειδητοποιήσουν τη καθοριστική συμβολή τους στη λειτουργία μιας αποτελεσματικής, δίκαιης και έντιμης  διοίκησης. Η αξιολόγηση των υπηρεσιών και του προσωπικού δεν τους απειλεί, δεν τους απαξιώνει.  Αντίθετα τους αξιοποιεί σύμφωνα με τις ικανότητες και την απόδοσή τους. Η Μεταρρύθμιση αποσκοπεί να ενισχύσει την πρωτοβουλία τους, να απελευθερώσει την φαντασία τους και να κάνει την εργασία τους πιο δημιουργική και ενδιαφέρουσα.

Και βέβαια γνωρίζω, αφού την έχω υποστεί ανάλογα και ο ίδιος, ότι διοικητική αναδιάρθρωση δεν γίνεται σε συνθήκες βίαιης, δραστικής μείωσης των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων που τους οδηγεί στην εξαθλίωση και θίγει την αξιοπρέπειά τους.  Και φυσικά γνωρίζω ότι δεν είναι  δυνατόν να ενστερνιστεί κανείς ένα μεταρρυθμιστικό όραμα όταν τελεί διαρκώς υπό τη δαμόκλεια σπάθη των αθρόων απολύσεων. Το δυσμενές αυτό έχουμε να αντιπαλέψουμε με νύχια και με δόντια.

Θα διερωτηθεί ίσως κανείς τι πιστεύει ότι μπορεί να κάνει ο Μανιτάκης, ένας συνταγματολόγος, με το Υπουργείο που ανέλαβε; Προφανώς θα κάνω ότι έκανα όλα τα χρόνια της ζωής μου: θα υπερασπιστώ και στην πράξη τη δημοκρατική συνταγματική νομιμότητα και θα εξακολουθώ να αγωνίζομαι για να αλλάξει η κοινωνία και το κράτος στον τόπο μας και στην Ευρώπη. Μαζί με όλους όσοι αγωνίζονται χρόνια τώρα με συνέπεια, ήθος και σεμνότητα και με αίσθηση κοινωνικής ευθύνης να γίνει την κοινωνία μας πιο δίκαιη.

Ένα μικρό  δείγμα μιας άλλης γραφής θέλω απλώς να δώσω, να υποδείξω ότι υπάρχει και μια άλλη δυνατότητα, ότι διαβλέπω μιαν αχτίδα φωτός να σχηματίζεται μέσα στο ζόφο, ότι  μπορούμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε θετικά μέσα στη απελπισία μας και να σχεδιάζουμε ενωμένοι, με οδηγό ένα σύγχρονο όραμα την ανασυγκρότηση της Πολιτείας μας.  

Ναι πιστεύω ότι υπάρχει μια άλλη Ελλάδα, κρυμμένη και απογοητευμένη, απελπισμένη τώρα, ικανή όμως και περήφανη, με τόλμη και φαντασία  που αναζητά τον εαυτό της και την αυτοπεποίθησή της, απλώς περιμένει την ώρα της, για να ξαναρχίσει προς τα πάνω να τραβά.    

Θεός, CERN και ...Πειραιώς!

---

του Σάκη Κουρουζίδη

Υπάρχει θεός; Σύμφωνα με μια παλιότερη μέτρηση, το 52% των Ευρωπαίων απαντάει ναι και μόνο το 18% όχι. Οι υπόλοιποι δηλώνουν πως πιστεύουν στην ύπαρξη μιας «ανώτερης δύναμης».

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Έλληνες είναι μεταξύ των πλέον θρήσκων λαών (81% δηλώνουν πως πιστεύουν στο θεό). Ακολουθούν Μαλτέζοι, Κύπριοι και Πορτογάλοι. Αντίθετα, από τους Εσθονούς πιστεύει μόνο το 16%, τους Τσέχους το 19%, τους Σουηδούς το 23%, τους Δανούς το 31%, τους Γάλλους και τους Ολλανδούς το 34%.

Το «σωματίδιο του θεού» ή σωματίδιο «θεός», ή καλύτερα το περίφημο πείραμα του CERN, αυτό που διοργανώνει το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ερευνών στη Γενεύη, ξαναφέρνει στην επικαιρότητα ένα παλαιό πρόβλημα που συνδέεται με τη σχέση της εκκλησίας με το κράτος και ακόμη περισσότερο, της χριστιανικής σκέψης με την επιστήμη.

Μια προηγούμενη αφορμή στάθηκε η «νέα δίκη των πιθήκων» στις ΗΠΑ και μια πολύ ριζοσπαστική άποψη των καθολικών επισκόπων της Μ. Βρετανίας επί του θέματος των σχέσεων εκκλησίας-επιστήμης. Θα περίμενε κανείς να ανοίξει κάποτε και μια ανάλογη συζήτηση και στην Ελλάδα, με όρους 21ου αιώνα.

Επί του παρόντος, έχουμε μια ακόμη παρέμβαση του Πειραιώς, με όρους ...Βυζαντίου.

Η σχέση του χριστιανισμού με την επιστήμη, πέρασε από πολλές φάσεις. Το σημαντικότερο θέμα που επηρέασε τις σχέσεις τους ήταν, βέβαια, η θεωρία της εξέλιξης, από τα μέσα του 18ου αιώνα. Ο χριστιανισμός θεώρησε το Δαρβίνο και τη θεωρία του ως ευθεία αμφισβήτηση της ιδέας της δημιουργίας του κόσμου από το θεό, όπως αυτή περιγράφεται στη Γένεση. Εκτός από την έντονη αντίθεση και πολεμική που άσκησε η εκκλησία, «επιστράτευσε» και ορισμένους επιστήμονες, που προσπάθησαν να αποδείξουν ότι όσα αναφέρονται στο κείμενο της Γένεσης στέκουν επιστημονικά. Ότι, δηλαδή, με επιστημονική μέθοδο και απτά ευρήματα, τεκμηριώνονται όλες οι περιγραφές της Γένεσης. Ως επιστήμες αρωγούς, αξιοποίησαν κυρίως τη γεωλογία, τη βιολογία και τη φυσική. Το φαινόμενο αυτό, η προσπάθεια επιστημονικής τεκμηρίωσης της δημιουργίας του κόσμου από το θεό, ονομάστηκε από τότε «επιστημονικός δημιουργισμός» ή απλώς «δημιουργισμός». Αξιοποιήθηκε, ακόμα, το θρησκευτικό φρόνημα ορισμένων επιστημόνων -και όχι το ίδιο το επιστημονικό τους έργο- για να διευρύνουν το μέτωπο των «αντιφρονούντων» κατά της θεωρίας της εξέλιξης. Στη σχετική βιβλιογραφία έχουν καταγραφεί τόμοι ολόκληροι αλλά και πολλά μαργαριτάρια με μια «πιθηκοφοβία» γραφική έως διασκεδαστική.

Η άποψη της «εξέλιξης» των όντων και του πλανήτη συνολικά, προϋπάρχει της ιδέας της «δημιουργίας». Οι Βαβυλώνιοι πίστευαν ότι ο Ουρανός, η Γη αλλά και οι Θεοί γεννήθηκαν από ένα πρωταρχικό ον. Παρεμφερείς απόψεις εξέφραζε ο Βραχμανισμός, ο Βουδισμός και οι αρχαίες αιγυπτιακές θρησκείες. Ο Αναξίμανδρος (6ος π.Χ. αιώνας), πίστευε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από κάποιο είδος ζώου και ότι τα χερσαία ζώα, μαζί με τον άνθρωπο, ζούσαν πριν στη θάλασσα, ως ψάρια. Ο Ηράκλειτος, αργότερα, ο Εμπεδοκλής, ο Σπεύσιππος και ο Λουκρήτιος, πρόβαλαν θεωρίες για τον κόσμο που εμπεριείχαν τη λογική της «εξέλιξης» και όχι μιας στατικής και άπαξ δημιουργίας.

Με την εξάπλωση του χριστιανισμού, ατονούν όλες οι θεωρίες περί της εξέλιξης και κυριαρχεί η άποψη, ή καλύτερα η λογική της «δημιουργίας» του κόσμου, των φυτών και των ζώων. Για περίπου 1.500 χρόνια, ο κόσμος "ξέρει" πως δημιουργήθηκε από το Θεό. Ο γιατρός Παράκελσος (1493-1541) φαίνεται πως επαναφέρει μια κάποια εκδοχή περί εξέλιξης, υποστηρίζοντας ότι τα ενόργανα όντα προήλθαν από την αρχέγονη πρωταρχική ύλη, ενώ ο Μπέικον μίλησε για την εξέλιξη των ζωικών ειδών και ο Βαβίνι, την ίδια εποχή, έκανε πρώτος νύξη για την πιθανή καταγωγή του ανθρώπου από τον πίθηκο. Πολλοί φυσιοδίφες, βοτανολόγοι, γεωλόγοι, φιλόσοφοι και άλλοι διανοητές, όπως ο Καρτέσιος, ο Λάιμπνιτς, ο Συρανό ντε Μπερζεράκ, ο Ντιντερό, ο Καντ, ο Λαπλάς, ο Λινναίος, ο Λαμάρκ (στο σύγγραμμά του Ζωολογική Φιλοσοφία, 1809), ο Έρασμος Δαρβίνος (παππούς του Κάρολου), ο Μπουφφόν, ο Γκαίτε, κ.ά., προετοιμάζουν το έδαφος για την "επίσημη" εμφάνιση της θεωρίας της εξέλιξης από τον Κ. Δαρβίνο.

Το έργο του Δαρβίνου "Καταγωγή των Ειδών", βλέπει το φως της δημοσιότητας το 1859. Μόλις 20 χρόνια αργότερα, δημοσιεύεται το πρώτο κείμενο του Δαρβίνου στα ελληνικά. Πρόκειται για το Βιογραφικό σχεδίασμα ενός μικρού παιδός, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ποικίλης ύλης -"οικογενειακό" το αποκαλεί ο Θ. Χελδράιχ στην επιστολή του προς τον Δαρβίνο, στην οποία και του το αναγγέλλει-"ΕΣΤΙΑ", τεύχος 104, του 1879. Ο Θ.Χ. αντάλλαξε ορισμένες επιστολές με τον Δαρβίνο, στις οποίες τον πληροφορεί για την "πρώτη μετάφραση στα νέα Ελληνικά ενός έργου σας… μεταφραστής είναι ένας νέος κρητικός γιατρός, ο Δρ. Σ. Μηλιαράκης, ένας από τους θαυμαστές σας και από τους ενθουσιώδεις οπαδούς σας, οι οποίοι είναι ακόμα αρκετά σπάνιοι στην Ελλάδα. Δεν είναι απαλλαγμένο κάποιου κινδύνου και χρειάζεται αρκετό ηθικό θάρρος για να ομολογεί κανείς και να αποδέχεται τις αρχές σας σ’ αυτή τη χώρα, όπου ακόμα βρισκόμαστε υπό την κυριαρχία του δογματισμού". Όπως μας πληροφορεί ο Κ. Κριμπάς, η πρώτη μετάφραση της Καταγωγής των Ειδών γίνεται μόλις το 1915, από τον Ν. Καζαντζάκη. Η Καταγωγή του Ανθρώπου, μεταφράζεται ακόμα αργότερα.

Το κείμενο της Γένεσης είχε εκληφθεί από τους χριστιανούς ως "ανθρωποκεντρικό", ότι, δηλαδή, η γη και όλα τα άλλα, πλην του ανθρώπου, τμήματά της, υπάρχουν χάριν και υπέρ των συμφερόντων και των σκοπών του ανθρώπου. Όλη η εβραιοχριστιανική παράδοση και οι περιγραφές της Γένεσης διευκόλυναν μια τέτοια πρόσληψη του κόσμου και δημιούργησαν μια παράδοση στην οποία αποδόθηκε η αρχή, η πηγή της κυριάρχησης της λογικής του «ανθρώπινου σωβινισμού», έναντι όλων των υπολοίπων όντων του πλανήτη. Βεβαίως, η σύγχρονη επιστήμη από τον Φ. Μπέικον (1561-1630) και μετά, ενίσχυσε αυτή τη λογική της χρησιμοθηρικής σχέσης με τη φύση και μπορεί, από κοινού με τη χριστιανική παράδοση, να επωμιστεί την "ευθύνη" ενός ακραίου ανθρωποκεντρισμού, ο οποίος χαρακτηρίζει και σήμερα τη θέση του ανθρώπου μέσα στη φύση και τις σχέσεις του με αυτήν.

Ο δαρβινισμός και ο ίδιος ο Δαρβίνος, πέρασαν από συμπληγάδες για να υπάρξουν και να συζητηθούν στο πεδίο του επιστημονικού διαλόγου και της ακαδημαϊκής αντιπαράθεσης. Χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τον κοινωνικό και θεολογικό συντηρητισμό, αλλά και τον έντονο συντηρητισμό που συνόδευε, κυρίως τότε, και το χώρο της επιστήμης και των επιστημόνων. Το πνεύμα του διαφωτισμού διευκόλυνε εν μέρει, αλλά δεν μπορούσε να προφυλάξει τους φορείς αυτών των «ανατρεπτικών» θεωριών, από το στόχαστρο της «πιθηκοφοβίας» της βικτωριανής Αγγλίας. Ο ίδιος ο Δαρβίνος «δεν άντεχε τις δημόσιες αντιπαραθέσεις» και είχε αρνηθεί ευγενικά να προλογίσει μια νεώτερη έκδοση του Κεφαλαίου του Μαρξ, πιθανότατα για να μη δημιουργηθεί οποιοσδήποτε ανεπιθύμητος συνειρμός.

Η ελληνική εκκλησία έχει μείνει στην εποχή του διλήμματος «εξέλιξη» ή «δημιουργία» και η απάντησή της, βέβαια, είναι «δημιουργία». Αυτό το ρεύμα σκέψης, ο «δημιουργισμός», όπως αναφέρθηκε, ουσιαστικά μεταφέρει, υποτίθεται, το δίλημμα στο πεδίο της επιστήμης, ενώ απαντά με όρους θρησκευτικούς, μη επιστημονικούς. Πολύ συχνά στο παρελθόν, η επιχειρηματολογία των «δημιουργιστών» επιστράτευε και «επιστημονικά» επιχειρήματα (εξ ου και ο επίσης χρησιμοποιούμενος όρος «επιστημονικός δημιουργισμός»).

Πριν καν εμφανιστεί η θεωρία της εξέλιξης στην Ελλάδα, μεταφράστηκε στα ελληνικά και κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, το 1867(!), υπό τον τίτλο: Λόγοι εν λίθοις, ή η γραφή βεβαιούμενη υπό της γεωλογίας, που συνέγραψε ο «Μακωσλάνδος Δομίνικος». Το 1936, ο μητροπολίτης Κίτρους, Κοϊδάκης Κωνσταντίνος, εξέδωσε στην Κατερίνη ογκώδη τόμο 469 σελίδων, με τίτλο Γεωλογία και Αγία Γραφή, όπου επιχειρεί και αυτός να αποδείξει ότι η «γένεση» επιβεβαιώνεται επιστημονικά. Σε σειρά τευχών του, το 1890, το εξαίρετο επιστημονικό περιοδικό «Προμηθεύς» παρουσιάζει τη θεωρία της εξέλιξης, από τον πατέρα της οικολογίας και μαθητή του Δαρβίνου, Έρνεστ Χέκελ. Οι αντιδράσεις που συνόδευσαν τα δημοσιεύματα αυτά, είναι πρωτοφανείς. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο κάποιοι θεολόγοι διανοητές της εποχής, να ζητούν, στο όνομα μιας ιδιότυπης «πιθηκοφοβίας», και τη φυσική εξόντωση των εκφραστών των απόψεων αυτών.

Ποτέ η ελληνική εκκλησία, ως τέτοια, δεν συζήτησε νηφάλια τα θέματα αυτά μέχρι σήμερα. Τους εκπροσώπους του «διαφωτισμού» τους καταγγέλλουμε, δεν συνδιαλεγόμαστε μαζί τους, είναι το κυρίαρχο δόγμα της. Υπάρχουν, όμως, μεμονωμένοι θεολόγοι διανοητές (π.χ. Μπέγζος, Αγουρίδης, Ματσούκας, αλλά και ο Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας), που έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις -όχι μόνο στο δίλημμα αυτό.

Ο Μ. Μπέγζος, τη διατύπωσε περίπου ως εξής: «και δημιουργία και εξέλιξη», δηλαδή, ενώ ένας χριστιανός μπορεί να πιστεύει ότι τον κόσμο τον δημιούργησε ο θεός, ο τρόπος, όμως, που ο κόσμος ζει και εξελίσσεται, είναι θέμα της επιστήμης να τον διερευνήσει. Η θεωρία της εξέλιξης είναι ένα τρόπος που η επιστήμη απαντά. Η αμφισβήτηση αυτής της θεωρίας, δεν είναι θέμα της εκκλησίας, αλλά μιας άλλης επιστημονικής προσέγγισης, που ενδεχομένως θα μπορούσε να την αντικρούσει ή να την ξεπεράσει. Ο χριστιανισμός και η εκκλησία, συνεχίζει, δεν είναι, εξ ορισμού, ούτε υπέρ, ούτε κατά της θεωρίας της εξέλιξης. Η προσέγγιση αυτή, ομολογουμένως, αποτελεί μια τομή στην προσέγγιση του σχετικού θέματος. Η αξία της είναι ασφαλώς ευρύτερη, γιατί επιχειρεί να οριοθετήσει -και να περιφρουρήσει- κατά κάποιο τρόπο, τη θέση και το λόγο της εκκλησίας στη σύγχρονη κοινωνία.

Δηλαδή, προσπάθησε να πει ότι «συμφέρει» την εκκλησία να μην εμφανίζει τον χριστιανισμό ως μία εκδοχή επιστημονική.

Η προσέγγιση αυτή δεν κυριαρχεί, καλύτερα δεν αγγίζει την ελλαδική εκκλησία, η οποία δεν ασχολείται καν με παρόμοια θέματα. Δεν «ανοίγει» νέα θέματα. Για όλα έχει απόψεις, από το παρελθόν, όμως! Όλα λύθηκαν, κάποτε, και από τότε ισχύουν αναλλοίωτα, όπως ισχυρίζεται και η παλαιοκομμουνιστική εκδοχή της στο πεδίο της πολιτικής. Η επίκληση της παράδοσης, το άλλοθι της ακινησίας. Ο πραγματικός λόγος, όμως, πρέπει να αναζητηθεί στην «πνευματική οκνηρία» που διακατέχει την εκκλησία, δεκαετίες τώρα. Άλλα τα ενδιαφέροντα, άλλες οι προτεραιότητες και άλλοι οι προσανατολισμοί της. Όποιος «ανοίγει» τέτοια θέματα, βαφτίζεται εκπρόσωπος του διαφωτισμού, «του κακού», δηλαδή.

Ο εκσυγχρονισμός, η μεταρρύθμιση της εκκλησίας και των σχέσεών της με το κράτος, την κοινωνία και την επιστήμη, ΔΕΝ βρίσκονται προ των πυλών...

Εκδήλωση της Δημ.Αρ. Ξάνθης με τον Θόδωρο Μαργαρίτη

Δελτίο Τύπου

Η Δημοκρατική Αριστερά Ξάνθης καλεί τους συμπολίτες μας στην

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ :

ΑΥΤΑΠΑΤΗ ή ΝΕΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ;

ΤΡΙΤΗ 3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012 8:30 μμ

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

Με ομιλητή τον ΘΟΔΩΡΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

Το αντιπολιτευτικό ισοδύναμο της παρακμασμένης μεταπολίτευσης

του Σάκη Κουρουζίδη

«Ο ποιητής δεν υπόσχεται. Διατίθεται»*

Αν η «προ-κυβερνητική» φάση για την αριστερά αφιερώνεται απλώς στην ιδεολογική και πολιτική προετοιμασία είτε της «επανάστασης», είτε της κατάληψης της εξουσίας, ή έστω γενικά του …περάσματος στο «σοσιαλισμό» οποιασδήποτε μορφής, τότε προφανώς, χρησιμοποιεί τις αδικίες και τις δυσκολίες που παράγει το σημερινό σύστημα ως απόδειξη κατωτερότητάς του, στη σύγκριση που κάνει με το «όραμά» της.

Επομένως, οτιδήποτε καλό γίνεται σήμερα, δυσκολεύει την προσέλκυση υποστηρικτών, αφού η επιχειρηματολογία της στηρίζεται στη «συνεχή επιδείνωση» που υφίσταται ο κόσμος σήμερα και πάντα –στον καπιταλισμό. Δηλαδή, μακάρι να μη γίνεται τίποτε καλό, γιατί έτσι θα αγανακτεί ο κόσμος και θα έρθει γρηγορότερα ο σοσιαλισμός. Αλλά, αν παρόλα αυτά γίνει κάτι καλό, το υποβαθμίζει, του δίνει περίτεχνες ερμηνείες, ή το αποδίδει απλώς στη «λαϊκή αντίσταση και πάλη».

Με την ίδια λογική και μεθοδολογία αντιμετωπίστηκε, πλέον, και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η σημερινή ΕΕ είναι μια διαρκής πηγή δεινών και η «άλλη» Ευρώπη θα έρθει όταν θα πλειοψηφήσουν οι σοσιαλιστικές δυνάμεις παντού και τότε τα σοσιαλιστικά κράτη της Ευρώπης θα χτίσουν και μια διαφορετική ΕΕ. Και μέχρι να γίνει αυτό, κρατάμε άμυνα …ευχόμενοι να χειροτερέψουν τα πράγματα για να πλησιάσει πιο γρήγορα η μέρα αυτή.

Οι ανθρώπινες συνειδήσεις, οι νοοτροπίες και οι πρακτικές, οι κοινωνίες συνολικά αλλάζουν πολύ αργά, μα πάρα πολύ αργά. Και καμία επανάσταση δεν ανατρέπει άρδην τους χρόνους, τους ρυθμούς αυτούς, το πολύ-πολύ να τους επιταχύνει, λίγο, ή να τους επιβραδύνει πολύ. Η διαπίστωση αυτή δεν είναι «πολιτική», αλλά πηγάζει από όλες τις επιστημονικές προσεγγίσεις που παράγονται από τις κοινωνικές επιστήμες. Το να επιχειρούμε βολονταριστικά να εκβιάσουμε κάποιους χρόνους στους θεωρητικούς μας σχεδιασμούς, ισοδυναμεί με παραβίαση περίπου των «φυσικών νόμων».

Επειδή το όλο αυτό σχεδίασμα της αριστεράς στηρίζεται σε επιστημονικά ξεπερασμένες παραδοχές, αλλά και επειδή στη συνείδηση των ανθρώπων φαντάζει ως κάτι «ιδεατό» και άρα μακρινό και εντέλει αδιάφορο για τη σημερινή του ζωή, γι’ αυτό στρέφεται σε άλλες λύσεις λιγότερο ελκυστικές, καθόλου οραματικές, αλλά «σημερινές». Αυτό, παράγει τελικά μια «συντηρητικοποίηση», αντί για «ριζοσπαστικοποίηση» που υποτίθεται ότι προσδοκά. Δηλαδή, η λύση της αριστεράς, αυτή του οραματικού μέλλοντος, «αυτοαποκλείεται» από τις επιλογές των ανθρώπων και η επιλογή γίνεται από το μη χείρον των υπολοίπων.

Αυτά περίπου ίσχυαν μέχρι την εποχή προ κρίσης, ή για την ακρίβεια, προ των τελευταίων 2 μηνών.

Τώρα, το «όραμα» της αριστεράς, ή έστω η προοπτική μιας κυβέρνησης της αριστεράς, ήρθε πιο κοντά, φαντάζει ως μια ρεαλιστική δυνατότητα.

Φυσικά, δεν «ριζοσπαστικοποιήθηκε» ο κόσμος τόσο γρήγορα.

Οι κρίσεις μπορεί να μεταβάλουν, ακόμα και σε μεγάλη έκταση, πολιτικές επιλογές ή το κόμμα που ψηφίζουμε, αλλά όχι αντιλήψεις, συμπεριφορές, αξίες. Ούτε καν αυτοί που «υποδέχονται» το προϊόν της μεταβολής, δηλαδή τα κόμματα της αριστεράς, δεν αλλάζουν τόσο γρήγορα. Και βέβαια, δεν αλλάζει τόσο εύκολα ούτε το αντιπολιτευτικό ισοδύναμο αυτής της παρακμασμένης πια μεταπολίτευσης.

Αντιπολίτευση, και μάλιστα αριστερή αντιπολίτευση, σημαίνει όχι απλώς «πρόβλεψη» ότι τα πράγματα θα χειροτερεύουν, αλλά και ότι κάνει τα πάντα για να χειροτερεύσουν, γιατί αυτή είναι η μοναδική οδός «δικαίωσης» του σεναρίου της. Δηλαδή, η αριστερά δεν διανοείται ότι μπορεί να «εισπράττει» πολιτικά, αν τα πράγματα πάνε καλά, έστω και με τη δική της εμπλοκή. Κάθεται στην άκρη και προβλέπει, περιμένει, επιδιώκει να …χειροτερεύ(σ)ουν τα πράγματα, για να στρέφεται ο κόσμος προς τα αριστερά. Μόνο αυτήν την αντιπολίτευση έμαθε, αυτήν ξέρει και αυτήν …εμπιστεύεται!

Αν εμπλακεί νωρίτερα από την ώρα την καλή, κινδυνεύει να αφομοιωθεί, να χρεωθεί κακές επιλογές, να ευνουχίσει συνειδήσεις…

Ο «σοσιαλισμός» , λοιπόν, θα πρέπει να «αρχίσει» να εφαρμόζεται από …τώρα, με την έννοια των θετικών και δημιουργικών επεμβάσεων στο σήμερα. Η αριστερά θα πρέπει να συγκρίνει το «καπιταλιστικό σήμερα» με ένα «σήμερα» δικό της, «ενδεικτικό», συμβολικό και κάτι περισσότερο από συμβολικό, ουσιαστικό. Όχι μόνο να προτείνει για το μέλλον, αλλά και να δημιουργήσει κάποιες «νησίδες πολιτικών», σήμερα. Όχι ως υποκατάστατα μελλοντικών ιδεατών καταστάσεων, αλλά ως δείγματα ζωής, αντί για τα ανέξοδα οράματα, για τις φυγές σε ανύπαρκτους μελλοντικούς παραδείσους, όπου όλα τότε -και μόνον τότε- θα μπορούν τάχα να λυθούν. Και βέβαια, ακόμα περισσότερο, να δείξει «τι απίδια έχει στο σάκο της» σε εποχές κρίσης, λίγο πριν από την καταστροφή.

Σε αυτήν την «κινητοποίηση», τα εφόδια των αριστερών θα -έπρεπε να- είναι η δημιουργικότητα, οι αξίες, η φαντασία, ο πολιτισμός, η υψηλή διανοητική προσπάθεια, η εναλλακτικότητα, τα ισοδύναμα… Θα αναδεικνύονται αυθεντικά διλλήματα και εναλλακτικές επιλογές επί συγκεκριμένων προβλημάτων, σημερινών, και επί αυτών θα φαίνεται η όποια «εναλλακτικότητα», «ριζοσπαστικότητα», αλλά και «ρεαλιστικότητα» των αριστερών ιδεών και πολιτικών.

Αυτός ο δρόμος, στους «εύκολους -πολιτικά και όχι οικονομικά- καιρούς» που ζούμε, είναι ο …δύσκολος δρόμος για τους αριστερούς, αυτός που παράγει υψηλές απαιτήσεις από αυτούς. Που δεν ζητάει να αντέχουν σωματικά σε βασανιστήρια και εξορίες, να υφίστανται διακρίσεις και αποκλεισμούς, αλλά να αναδεικνύει και να εκπέμπει υψηλή ποιότητα ανθρώπων, ιδεών και πρακτικών και όχι μόνο υψηλή «τσαντίλα» για την κακούργα κοινωνία και την …κατοχική τρόικα.

Η εμπλοκή της ΔΗΜΑΡ στη διακυβέρνηση της χώρας σήμερα, είναι ένα βήμα -χωρίς επιστροφή- σε αυτήν τη νέα «εποχή» της εμπλοκής από τώρα. Να δείξει ότι η αριστερά έχει και μπορεί να εκπέμψει μια υψηλή ποιότητα ανθρώπων, ιδεών και πρακτικών και, δικαιωματικά, να πείσει ότι ξέρει να «εισπράττει» ακόμα και όταν τα πράγματα πάνε -αν πάνε!- …καλά. Ξέρει ότι αν δεν πετύχει το πείραμα αυτό -και δεν έχει κανένα στοιχείο βεβαιότητας γι’ αυτό- θα έχει πολύ σοβαρό κομματικό πρόβλημα, ακόμη και ύπαρξης. Και παρόλα αυτά, το τόλμησε!

Και το τόλμημά της αυτό αποκτά πρόσθετη αξία, επειδή δεν γίνεται για λόγους ποσοτικής αναγκαιότητας, δεν το στήριξε σε ένα αριθμητικό άλλοθι, αλλά γίνεται ως συνειδητή επιλογή, χωρίς να είναι απαραίτητο αριθμητικά.

* από ένα στίχο του Γιάννη Βαρβέρη

Ενα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί!

Η δημιουργία της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης, αποτέλεσμα ανάγκης μιας αδηριτης πραγματικότητας, σκοτεινής και αβέβαιης, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για πανηνυρισμούς, αλλά ούτε και χολερικές "κριτικές", που συνήθως δεν περιγράφουν την "αλλη" λύση. Το πολιτικό τοπίο, όπως διαμορφώθηκε με τις εκλογές της 17/6, οδηγούσε ουσιαστικά σ αυτήν την επιλογή. Ο ξαφνικά-μέσα σε μερικούς μήνες-διογκωμένος Συριζα, δεν άντεξε το βάρος μιας υπεύθυνης στάσης, που μπορούσε να πάρει με διάφορες μορφές, είτε συμμετέχοντας στην κυβέρνηση, είτε χρησιμοποιώντας την δεύτερη εντολή-κάτι που έκανε υπο δυσμενέστερες αριθμητικά συνθήκες στις 7 Μάη-και "προτίμησε" την 'καθαρή" θέση της αντιπολίτευσης, προσβλέποντας προφανώς σε επόμενα εκλογικά κέρδη, όταν όμως ίσως αυτά δεν θα έχουν και μεγάλο νόημα, δεδομένης της επερχόμενης κατάρρευσης, από ενδεχόμενη ακυβερνησία. Η σύνθεση του , εξάλλου, είναι τέτοια, που όσο και αν δεν το ομολογούν τα στελέχη του, περιέχει  την θρυαλλίδα της διάλυσης, μέσα σε ένα κυβερνητικό φόντο. Εξάλλου αυτό ενδεχομένως να φανεί όταν θα κάνει απόπειρα συνεδρίου και ενσωμάτωσης των συνιστωσών σε έναν ενιαίο κορμό. Αλλά αυτά λίγο πρέπει να μας αφορούν τώρα.


Η Δημ.Αρ. έκανε το βήμα, για το οποίο είχε δόσει ρητή υπόσχεση στους πολίτες-διατηρώντας ένα εκλογικό ποσοστό, που παρά τις  καλύτερες προσδοκίες, κρίνεται επαρκές και, κυρίως σταθερό-και προχώρησε σε συνεργασία με τις δυνάμεις εκείνες, που ο λαός τις έθεσε ξανά επικεφαλής και τις όρισε διαχειριστές των προβλημάτων, θέτοντας ως βασική προυπόθεση της συμμετοχής της, ΚΥΡΙΩΣ το προγραμματικό πλαίσιο, που θα στηρίζεται, σε έναν βαθμό, στις 7 θέσεις που είχε ανακοινώσει προεκλογικά και βεβαίως στην συμμετοχή στην κυβέρνηση φερέγγυων και αξιόπιστων προσώπων, που θα τις υλοποιήσουν. Αυτή η κίνηση της συνιστά τόλμη και αποφασιστικότητα  και οδηγεί σε μία άλλη εποχή, όσον αφορά στην περίφημη κουλτούρα των κυβερνητικων συνεργασιών στην Ελλάδα, και ανοίγει  σαφείς προοπτικές για λύση άμεσων και καίριων προβλημάτων που βασανίζουν τους άνεργους , αλλά και τους οικτρά εργαζόμενους, τους εξαθλιωμένους που αντιμετωπίζουν πλέον το φάσμα της πείνας, ένα στοιχείο πολύ σοβαρό για την ύπαρξη ενός κοινωνικού ιστού, που θα τηρεί τις καθιερωμένες, είτε εθιμικά είτε θεσμικά , συνήθειες. Η αντιμετώπιση εξάλλου των εταίρων στην Ευρώπη και η σκληρή διαδικασία αλλαγών στο μνημόνιο (είτε αυτές αφορούν σε εσωτερικές πολιτικές αποφάσεις, είτε σε αλλαγές στην δανειακή σύμβαση), είναι ένα στοίχημα επίσης που πρέπει να κερδηθεί και η παρουσία της Δημ.Αρ. ενισχύει αυτήν την πεποίθηση.


Πέρα απο αυτά όμως-που η σοβαρότητα τους δεν αμφισβητείται-ανοίγει το μεγάλο ναρκοθετημένο πεδίο των μεταρρυθμίσεων, που είναι απαραίτητες, αν θέλουμε να αποκτήσουμε την στοιχειώδη σοβαρότητα που χρειάζεται μια χώρα, που βρίσκεται σ αυτήν την πλευρά του κόσμου. Οι μεταρρυθμίσεις-που συνηθίσαμε να τις αναφέρουμε μ αυτον τον όρο-δεν είναι τίποτα άλλο, παρά το γκρέμισμα του πελατειακού κράτους, που έστησαν όλα αυτά τα χρόνια οι 2 άλλοι εταίροι της κυβέρνησης και που τελευταία αρχισαν να ψελλίζουν και αυτοί για την ανάγκη αποδιάρθρωσης του. Εδώ πρέπει να δοθεί η μεγάλη μάχη, συνεπικουρούσης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία δεν είπε και πολλά πράγματα γι αυτό το θέμα προεκλογικά. Τώρα που λείπει-προς το παρόν-η άγρα των ψήφων από την μέση, ελπίζω να το δει σοβαρώτερα αυτό το θέμα.


Αν προσθέσουμε σ αυτα τα ζητήματα το μεγάλο μεταναστευτικό πρόβλημα, που ούτε με τις Αμυγδαλέζες και τους φραχτες αντιμετωπίζεται, αλλά ούτε φυσικά με την μέθοδο του μαχαιριού και της σιδερογροθιάς (που δυστυχώς έβαλε και κοινοβουλευτική γραβάτα), αλλά θέλει σημαντική και μακρόχρονη προσπάθεια, που θα παίρνει υπόψη της τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις διεθνείς συμβάσεις και κυρίως μια αφομοιωτική διαδικασία ενσωμάτωσης όλων εκείνων, που χρόνια τώρα ζουν σ αυτόν τον τόπο και εξακολουθούν να ταλαιπωρούνται απο την γραφειοκρατία και τους ανάλγητους υπηρέτες της. Οι Ελληνες, καθαρά μεταναστευτικός λαός, διασκορπισμένος-ακόμη και σήμερα-στα πέρατα του κόσμου, οφείλει να δει τους συνανθρώπους μας, που από ανάγκη έρχονται εδώ, όχι με μίσος, αλλά με ανθρωπιστικό ενδιαφέρον και κυρίως να καθιερώσει κανόνες γι αυτούς, που να αποτρέπουν την εγκληματικότητα και να δίνουν διεξόδους.


Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε ένα ενδιαφέρον εγχείρημα, που όλοι θα το παρακολουθήσουμε με προσοχή και -ελπίζω-χωρίς άναρθρες κραυγές , στις οποίες τελευταία έχουμε λαμπρές επιδόσεις- με κριτική διάθεση, με υπομονή και ελπίζω κάποια στιγμή, την στιγμή του απολογισμού του, να είμαστε σε θέση να βάλουμε στο σκυθρωπό μας πρόσωπο, το πρώτο χαμόγελο αισιοδοξίας.



Σ.Σαρακενίδης

"Από βλακεία" και μίσος......

Tου Παντελη Μπουκαλα Για να περιγραφούν κάποια από τα επεισόδια του πολιτικού μας δράματος αρκεί ίσως ο τίτλος «Από βλακεία» που είχε δώσει ο Γιώργος Σεφέρης σε ένα διάσημο δίστιχό του που βρέθηκε στις αυτόγραφες ημερολογιακές σημειώσεις του, του απαίσιου έτους 1968, και πρωτοδημοσιεύτηκε από τον Γ.Π. Σαββίδη τον Σεπτέμβριο του 1974. Αλλά, και πάλι, δεν φτάνει η ανοησία για να ερμηνεύσει ούτε τα τοτινά, τα χουντικά, ούτε τα τωρινά, τα φιλοχουντικά και συγχρόνως φιλοναζιστικά. Δίκιο είχε βέβαια ο Αϊνστάιν όταν έλεγε: «Δύο τινά δεν έχουν τέλος, το Σύμπαν και η βλακεία, αν και για το Σύμπαν δεν είμαι απολύτως σίγουρος». Μολαταύτα οι τραγωδίες στην Ιστορία, καθώς και οι παρωδίες σαν επανάληψη των τραγωδιών, έχουν κι άλλους γεννήτορες εκτός από την πνευματική υπολειτουργία. Επειδή λοιπόν στις προεκλογικές μας αγορές ακούγεται και ο λόγος των απροκάλυπτων φιλοτυράννων (όπως σωστά το επιτρέπει η δημοκρατία, γιατί αλλιώς δεν θα εμπέδωνε τη διαφορά της και δεν θα ’χε να καυχηθεί γι’ αυτήν), τα αυτιά μας τα τρυπάει εσχάτως το χάλκινο σύνθημα των δικτατόρων και των επιγόνων τους. Τα τρυπάει η σφαγίδα του τραγελαφικού «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού»: «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Και θυμόμαστε έτσι, για να πιαστούμε από κάπου, τον Σεφέρη και την αυτόματη απάντησή του: «Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ· Χριστιανών· πυρ! / Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;». Και γιατί, θα συμπληρώναμε υποχρεωτικά, μαζί με τις λέξεις αυτές ή μάλλον εν ονόματι του στρεβλωμένου και συκοφαντημένου περιεχομένου τους, σκοτώσατε κι ανθρώπους; Γιατί σκοτώσατε την περηφάνια του τόπου και το μέλλον του; Τ’ ακούμε λοιπόν και τώρα το σύνθημα. Το φωνάζουν τα «χρυσαυγίτικα παλικάρια» ανταποκρινόμενα στις παπαδοπουλικού τόνου αγορεύσεις του αρχηγού τους. Οχι, δεν είναι παραληρηματικές, όπως λέγεται, γιατί, έστω και με τη μορφή της εμμονής, έχουν άξονα: το μίσος· και τον εγκωμιασμό της βίας. Αν λοιπόν η «Ελλάς» τους είναι μια χώρα της μισαλλοδοξίας, της ανελευθερίας, αλλά και της κτηνώδους αγραμματοσύνης, που καταντάει λαθροχειρία εις βάρος της αρχαίας κληρονομιάς και παραχάραξή της, τότε, όχι, καμία σχέση δεν έχει με την Ελλάδα που ονειρεύτηκαν οι κάτοικοί της επί αιώνες και για την οποία πολέμησαν. Αν «χριστιανοί» είναι όσοι ραπίζουν τη μία παρειά όποιου τολμά να τους εναντιωθεί κι ύστερα του καταφέρνουν και δεύτερο χαστούκι στην άλλη παρειά· αν «χριστιανοί» είναι όσοι εισβάλλουν πάνοπλοι νυχτιάτικα σε σπίτια μεταναστών για να τους μάθουν τι εννοούσε ο Χριστός όταν μιλούσε περί αγάπης, τότε ο χριστιανισμός οφείλει να αλλάξει όνομα· για να μη μαγαρίζεται. Και αν «Ελληνες» είναι αυτοί που λερώνουν και ντροπιάζουν οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί ωραίο και ανθρωπιστικό γνώρισμα της ελληνικότητας, τότε και οι Ελληνες οφείλουμε να αλλάξουμε όνομα. Και να πούμε, πάλι μαζί με τον Σεφέρη: «Κύριε, όχι μ’ αυτούς»...

Σταδιακή απαγκίστρωση με διακομματική στήριξη: Λύση-μονόδρομος

O μακαρίτης Λεωνίδας Κύρκος, εμβληματικός ηγέτης της αντιδογματικής Αριστεράς, σε μια τελευταία, εκ βαθέων τηλεοπτική συνέντευξή του, διερωτόταν με βαθιά πικρία γιατί στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης κυριάρχησε το διχαστικό-πολωτικό κλίμα που δεν επέτρεψε να δημιουργηθεί μια μεγάλη, ισχυρή δημοκρατική συμπαράταξη, ώστε να είναι διαφορετική η τύχη της χώρας. Και απαντούσε με μελαγχολία, «Ίσως γιατί αυτός ο λαός θέλει τις αδιαλλαξίες, θέλει τις κάθετες αντιπαραθέσεις, θέλει το “Εμείς και Εσείς”».

Κι αν η αδιαλλαξία όλα αυτά τα χρόνια τροφοδοτούνταν από τα παραταξιακά στεγανά που συντηρούσε ο πολωτικός δικομματισμός και ο συντεχνιακός συνδικαλισμός, τώρα τροφοδοτείται από την εύλογη οργή και την απογοήτευση που βιώνει τόσο επώδυνα η ελληνική κοινωνία. Σ΄ένα τέτοιο κατεδαφιστικό κλίμα ασκούν αυξημένη αίγλη ακραίες συνθηματολογίες που γίνονται φλάμπουρο αλλά και καταφύγιο ελπίδας….

Η «Καταγγελία του Μνημονίου» είναι μια αδιάλλακτη θέση που ασκεί τη γοητεία του απαγορευμένου πειρασμού. Η μετριοπαθέστερη θέση για επαναδιαπραγμάτευση (που η ΔΗΜΑΡ τόλμησε να αρθρώσει ήδη από τη στιγμή που συζητιόταν το Μνημόνιο στη Βουλή) ήταν φυσικό να ελκύει λιγότερο τους πολίτες , όταν μάλιστα όλα τα άλλα κόμματα υιοθετούσαν τον μονόδρομο του «Ναι σε όλα» ή «Όχι σε όλα»

Τι είναι τελικά αυτή η Επαναδιαπραγμάτευση: Κατ’ αρχήν δεν είναι μια προσχηματική επινόηση που την εφηύραμε για να αποφύγουμε ως χώρα τα δύσκολα και να ανασάνουμε για λίγους μήνες. Η θέση μας για Επαναδιαπραγμάτευση είναι μια επεξεργασμένη, αναλυτική οικονομικοπολιτική πρόταση για σταδιακή απαγκίστρωση από τους επαχθείς όρους, η οποία διαμορφώθηκε μετά από ζυμώσεις, διερευνήσεις και επαφές με θεσμικούς φορείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γι’ αυτό και φέρει τη σφραγίδα του ρεαλισμού.

Τα βασικά σημεία της σταδιακής απαγκίστρωσης, όπως τα παρουσίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς (τα οποία μπορείτε να δείτε διεξοδικά αναλυμένα στο προεκλογικό πρόγραμμα της ΔΗΜΑΡ) είναι:

• Πάγωμα των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, οι οποίες προβλέπονται για τον Ιούνιο, κατάργηση της μείωσης κατά 22% του κατώτατου μισθού και επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων. Το μέτρο για το πάγωμα είναι αποτέλεσμα της βασικής αναδιαπραγμάτευσης, για επιμήκυνση έως το τέλος του 2017 της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτό σημαίνει ότι τα 14 δις που απαιτεί η Τρόικα για φέτος, γίνονται 3,5 δις.
• 5ετές Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και Ολική Επαναφορά του ΕΣΠΑ . Τα κονδύλια λιμνάζουν στους ενδιάμεσους φορείς και δε φτάνουν στην αγορά.
• Μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, το κτύπημα των καρτέλ και κατάργηση του πιστωτικού τιμολογίου από τα σουπερ μάρκετ στους προμηθευτές τους, για να μειωθούν αποφασιστικά οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης.
• Μη συνυπολογισμός των Δημοσίων Επενδύσεων στις δαπάνες που δημιουργούν πρωτογενή ελλείμματα.
• Ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων.
• Θα εισαγάγουμε νέους θεσμούς για τον καταλογισμό των φόρων που θα κτυπήσουν τη διαφθορά στις εφορίες και θα προσφέρουν απασχόληση σε ανέργους
• άμεση επιστροφή του ΦΠΑ στους αγρότες και η στροφή στην ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής

Τα παραπάνω μέτρα, τα περισσότερα από τα οποία αναγνωρίζουν ως επείγοντα και άλλα κόμματα αλλά και πολλοί Ευρωπαίοι θεσμικοί παράγοντες, δεν μπορούν να προωθηθούν αποτελεσματικά από ένα μόνο κόμμα. Μόνο μια μετεκλογική κυβέρνηση με διακομματική στήριξη, με ευρύτατη συναίνεση αλλά και σαφώς υπερκομματική μεταρρυθμιστική εντολή θα έχει προοπτικές επιτυχίας. Ας μην ξεχνάμε πως το σύνολο σχεδόν των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας έχει τη βάση του στη συστηματική παραβίαση θεσμών και κανόνων από μονοκομματικές κυβερνήσεις που επέβαλλαν μικροκομματικές προτεραιότητες. Η εφαρμογή των παραπάνω μεταρρυθμιστικών μέτρων στο πλαίσιο της Επαναδιαπραγμάτευσης θα ενθαρρύνει το οικονομικό κλίμα, και οι επενδύσεις που θα ακολουθήσουν θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα, αναιρώντας κατά πολύ τις βραχυπρόθεσμες συνέπειες της λιτότητας και προσφέροντας πραγματική εθνική ανάπτυξη και ελπίδα.

Υπάρχει λοιπόν ελπίδα. Για να είναι όμως βάσιμη, θα πρέπει να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να μην επαληθεύσουμε την πικρή επισήμανση του Λεωνίδα Κύρκου, ότι είμαστε λαός που τον έμαθαν να ρυμουλκείται από αυτοκαταστροφικές αδιαλλαξίες και κάθετες αντιπαραθέσεις.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΑΡΜΠΟΥΝΗΣ